Vandaag wist ik wie de engel was
Gisteren keek ik eerst naar het nieuws over de gewelddadige rellen in Den Haag.
Lees verderMaarten van Teeffelen

Bij aankomst in Finland was het twintig graden onder nul.
December 2023
Toen ik vijftig werd, kreeg ik van mijn kinderen een wandelstok.
Maart 2023
Bij het inpakken van mijn koffer kwam de vakantie nog een keer voorbij.
December 2021
Zes kinderen opgevoed.
Mei 2019
We waren het waterpark nog maar net binnen of ik was mijn leesbril kwijt.
Juli 2016
Gisteren kreeg ik het verlossende telefoontje: “Gefeliciteerd pap, je bent opa.”
Juni 2023

Ik ben Maarten van Teeffelen. Een denker met een technisch hoofd en een zacht hart. Ik houd van auto’s, lekker eten en een goed glas. Ik rijd in een cabriolet in Nederland en een Jeep in Dubai. En ik huil bij zielige films.
Ik groeide op als verwend jochie tussen drie zussen. Als ik mijn zin niet kreeg, ging ik huilen. Uiterst effectief en terecht dat ik dan mijn zin kreeg: je huilt niet voor niets, tenslotte. Volgens mijn zussen werd ik voorgetrokken. Zelf heb ik dat niet bewust zo opgemerkt, maar ik kan het me wel voorstellen.
Als tiener bouwde ik modelboten. Vanaf een tekening, stukje voor stukje, tot er iets stond wat daarvoor alleen nog op papier bestond. Daar kon ik uren mee bezig zijn. Lekker knutselen, uitzoeken hoe iets werkte en ondertussen alle ruimte om na te denken. Die belangstelling voor techniek is gebleven.
Op school probeerde ik vooral leuker te zijn dan de leraar. Mijn cijfers waren gelukkig goed genoeg om ermee weg te komen, al vonden mijn leraren het nodig daar op mijn rapport iets over te zeggen. De meisjes vonden me lief. Ik wilde liever stoer zijn. Daar waren we het dus niet helemaal over eens.
Maar wat gaat er in dat kale koppie allemaal om? Monique vraagt het regelmatig: “Waar denk je nou aan?” Of: “Ik begrijp jou af en toe echt niet!” Ja, ik ben een denker. Ik kan urenlang nadenken over allerlei zaken. En ik doe het graag.
Mijn leven heeft mooie jaren gekend, maar ook het verlies van Lizzy. Samen met onze kinderen moest ik verder zonder haar. Later kwam Monique in mijn leven en kregen we met onze zes kinderen een groot samengesteld gezin. Daar valt genoeg over te vertellen. Over samenleven, loslaten en het moment waarop je merkt dat je kinderen ook je vrienden zijn geworden.
Ook in mijn werk heb ik veel aan de mensen om me heen gehad. Ik heb een bedrijf opgebouwd met collega's die meer werden dan collega's alleen. Mensen met wie je iets maakt en op wie je kunt rekenen als het tegenzit.
Tegenwoordig speelt mijn leven zich af tussen Nederland en Dubai. Ik geniet van onderweg zijn, van een rit door de woestijn en van samen aan tafel zitten. Vaak zit er juist in iets kleins een verhaal. Een opmerking van een van de kinderen, een ontmoeting of iets wat anders loopt dan ik had bedacht.
Op deze website schrijf ik over wat ik meemaak, wat me bezighoudt en wat me raakt. Zou ik alles anders hebben gedaan als ik het over mocht doen? Nee, ik denk het niet. Ik ben wie ik ben en dat moet maar genoeg zijn.

Thriller, 512 pagina’s
Wat als je vandaag beelden ontvangt van een moord die morgen pas wordt gepleegd?
Dat overkomt onderzoeksjournalist Eva Vermeer in mijn thriller Schaduwcode. Op de redactie ontvangt ze een envelop zonder afzender. Daarin zitten een USB-stick, een oude foto van haar en haar broer Ruben en een raadselachtig briefje. Ondertekend door iemand die zich De Schrijver noemt.
Lees meer
Autobiografisch, 561 pagina’s
Een persoonlijk verhaal over Lizzy en ons gezin
In Als de dood voor je deur staat vertel ik over Lizzy en over wat haar overlijden met ons gezin deed. Over de nacht waarin alles veranderde, het wachten in het ziekenhuis, de keuzes die we moesten maken en het afscheid.
Lees meer“Vaak zit er juist in iets kleins een verhaal.”
Maarten van Teeffelen