Bijna zestig nog lang niet volwassen
Toen ik vijftig werd, kreeg ik van mijn kinderen een wandelstok. Een liefdevol cadeau, zullen we maar zeggen. Nu ik over een paar dagen zestig word, ben ik alvast plaats aan het maken voor de rollator.
“Wat gaat de tijd toch snel.” Ik heb het vaak genoeg gezegd, maar tot nu toe was het een zinnetje zonder gevolgen. Nu staat er ineens een zes voor mijn leeftijd.
Bij dertig, veertig en vijftig had ik daar geen moeite mee. Een beetje meer ervaring, wat meer charisma en minder behoefte om mezelf te bewijzen. Ik kon wel iets met zo’n nieuwe leeftijd.
Zestig voelt anders. Alsof mijn volgende verjaardag me naar het rijk der zestigers zal verbannen. Het rijk der senioren, bejaarden en overtolligen. Heftig, ik weet het. Maar zo voelt het wel.
Om mezelf gerust te stellen ben ik gaan googelen. Wat ben je eigenlijk als zestigplusser?
De eerste aanblik stelt me niet gerust. Voeding voor zestigplussers, speciale trainingstips, een extra coronaprik en ontslagvergoedingen. Ook nog zestigpluskorting bij de NS. Omg. Na een heel leven zelfstandig actief te zijn geweest, behoor ik blijkbaar ineens tot een groep die financiële ondersteuning en speciale aandacht nodig heeft.
Over wanneer iemand oud is, lopen de meningen gelukkig uiteen. Tussen mijn zoekresultaten vind ik een voor mij bruikbaar verschil: vrouwen zouden iemand later oud vinden dan mannen. Voor vrouwen ben ik dus nog een jonge god. Dat is positief. Met een beetje selectief lezen kan ik nog wel even vooruit.
Nou, tot zover mijn wetenschappelijke onderzoek. Dat gevoel liet zich er niet mee wegredeneren. En over een paar maanden word ik ook nog opa. Een prachtig vooruitzicht, maar het helpt niet bij mijn poging de tijd een beetje af te remmen.
Het mag als algemeen bekend worden beschouwd dat mannen nooit volwassen worden. Wat misschien minder bekend is: daar zijn wij trots op. Na je drieëntwintigste ga je als man niet wezenlijk anders naar het leven kijken, vind ik. Een geestelijke verjongingskuur waar menig vrouw jaloers op is. Die houdt ons op de been.
Ik heb dan ook besloten mijn onvolwassenheid op te waarderen naar een hoger niveau en de ontkenningsfase te introduceren.
Zo. Dat voelt al een stuk beter.