Twee engelen in Roemenië

Blogs, 4 september 2025, 2 minuten lezen

In een bocht naar rechts zie ik een tegenligger vlak voor me. Piepende remmen, een enorme klap. De linkervoorkanten van onze auto’s raken elkaar en onze BMW draait een halve slag voordat hij tot stilstand komt.

Het is maandag 25 augustus, ongeveer vijf uur ’s middags. De eerste dag van onze cabriotour door Roemenië.

Monique en ik zitten vastgesnoerd in onze riemen, tussen glas en airbags. Er hangt rook in de auto. Ik wil eruit. Mijn borst doet zo veel pijn dat ik nauwelijks kan ademen, maar ik krijg mijn riem los en de deur open. Ik laat me op mijn rug uit de auto glijden en blijf op het koude asfalt liggen.

Achter ons zijn onze vrienden gestopt. Ik hoor stemmen om me heen. Als iemand naast me komt zitten, wil ik vooral weten hoe het met Monique gaat. Ze zit nog in de auto, hoor ik, maar ze praat met iemand.

Een Roemeense arts die ook over de weg reed, komt bij me zitten. Hij stelt vragen en onderzoekt me. Ik kan antwoorden. Ik heb hevige pijn op mijn borst en krijg moeilijk lucht.

Het wachten op de ambulance duurt naar mijn gevoel ongeveer anderhalf uur. Ik heb dekens en folie om me heen, maar ril van de kou. De brandweer helpt Monique en de inzittenden van de andere auto uit hun voertuigen. Daarna volgt nog een rit van ruim een uur naar het ziekenhuis.

We waren die ochtend vertrokken voor een tour van zes dagen, samen met vrienden. Vanuit Sibiu zouden we iedere dag naar een volgend hotel rijden. Mijn BMW i8 cabrio had ik bijna vijf jaar. Toen ik vier jaar geleden met Monique trouwde, kwam de plaats van beste vriendin vrij. Sindsdien had mijn cabrio die plek ingenomen. We hadden al prachtige tours gemaakt. Nu reden we over de Transalpina, van bocht naar bocht. Tot die ene bocht.

In het ziekenhuis volgen scans, foto’s en bloedonderzoek. Monique heeft haar borstbeen en twee ribben gebroken en haar enkel verstuikt. Mijn borstbeen is ook gebroken. Voor zover uit de onderzoeken blijkt, zijn onze longen en andere inwendige organen niet beschadigd.

Rond half twaalf ’s avonds horen we dat we drie dagen moeten blijven. We hoeven niet te worden geopereerd en mogen gelukkig samen op een kamer.

Daar liggen we dan, naast elkaar.

Voor het eerst kunnen we wat tot rust komen en praten. Vanaf de botsing hebben we uren in onzekerheid gelegen. Nu weten we hoe het met de ander is. Toch slapen we nauwelijks. We praten wat, maar zijn vooral stil.

De film speelt zich opnieuw af. Iedere keer opnieuw. Ik schreeuw: “Neeee!” Piepende remmen, een doffe klap, paniek en pijn. Iedere keer opnieuw.

Na drie dagen mogen we het ziekenhuis verlaten. Er is inmiddels van alles geregeld met de verzekeringen. De auto gaat terug naar Nederland en onze terugreis wordt verzorgd. Van de vakantie hebben we niet eens één hele dag kunnen afmaken. We willen naar huis.

In het vliegtuig begin ik pas te beseffen hoeveel geluk we hebben gehad. Mijn beste vriendin is total loss.

Maar Monique is er nog.

Vandaag, 4 september, zijn we vier jaar getrouwd. We hebben een zwaar ongeluk gehad en we zijn er allebei nog. Dat we onze trouwdag samen kunnen beleven, voelt dit jaar heel bijzonder.

Ik blijk gezegend met twee engelen. Eentje in mijn bed en de ander op mijn schouder…