Tenerife met losse zolen
We waren het waterpark nog maar net binnen of ik was mijn leesbril kwijt. Monique, Jessie en ik waren in de hitte op zoek naar een kluisje geweest. Onderweg had ik mijn shirt uitgetrokken. Mijn bril hing normaal in de kraag, dus ergens moest hij op de grond zijn gevallen.
We liepen in de hitte helemaal terug. Buiten het feit dat het lastig is je bril zonder je bril te vinden, was de kans sowieso klein. Niets gevonden. Ook bij de informatiebalie was niets binnengebracht. Toen tikte ik tegen mijn broekzak. Daar zat hij. Twee mogelijkheden: een van mijn vrouwen had hem gevonden en ongemerkt in mijn broekzak gedaan, óf ik kon toch twee dingen tegelijk. Lopend mijn bril opbergen en mijn shirt uittrekken. Zo maak je van een stressmomentje een geluksmomentje.
We waren met z’n drieën op Tenerife. De andere kinderen trokken die zomer hun eigen plan. Wij verbleven bij Adeje en hadden alle tijd voor het strand, uitstapjes en terrasjes aan zee. Jessie kon altijd ruimte maken voor een crêpe met Nutella. Monique genoot van ijs en ik was tevreden met een biertje of een cocktail. Daar hoefden we weinig over te overleggen.
Voor vertrek had ik een extra dag vrij genomen om de vakantiestress te verminderen. De hypothetische vrouw van de familie moest tot halfvier werken. Ik verwerkte de was, vouwde alles op, haalde met Jessie eierkoeken voor onderweg en legde mijn kleren klaar. Gegarandeerde punten, vond ik. De tickets ingecheckt en uitgeprint. Om drie uur zat ik braaf Formule 1 te kijken. Toen ze thuiskwam, bereidde ik me voor op een gepassioneerde begroeting en een lofzang waar ik jaren op kon teren. “Waarom heb je die wasmand boven in de badkamer niet gewassen? Hoe duidelijk moet de hint zijn!” Kak. Die had ik gemist. Al het andere was normaal en kreeg geen beloning. Het bleef nog lang onrustig, maar uiteindelijk vertrokken we op tijd en zonder stress.
Siam Park werd een vaste bestemming. Het was er mooi aangelegd, met veel groen en attracties waar we graag voor terugkwamen. Ik kon vooral gefascineerd staan kijken naar het golfslagbad. Een doffe klap, een enorme hoeveelheid water die omhoogkwam en daarna die golf over het bad. Mijn technische belangstelling won het daar moeiteloos van mijn behoefte om rustig op een ligbed te blijven zitten.
Bij de Tower of Power lag dat anders. Jessie was al van die steile glijbaan geweest. Dertien jaar en ze had zichzelf in de rij moed ingepraat, totdat ze boven stond en gewoon ging. Ik bestudeerde de baan, hoorde haar verslag aan en klokte het ritje: acht seconden. Ik ben niet zo’n held in die dingen. Zie je wel, dames, ik kan ook kritisch naar mezelf kijken. Maar ik kon me toch niet door een dertienjarige snotneus laten aftroeven?
Boven keek ik ineens toch wel een diepe afgrond in. Ik haalde diep adem voordat ik naar beneden ging. Goed plan, dat inademen. De combinatie van spanning, water in mijn gezicht en snelheid blokkeerde onderweg alle zuurstoftoevoer. Gelukkig duurde het maar acht seconden. Een bevrijdende plons. Onderweg geen haai gezien. Een overwinning op mezelf, maar een volgende keer weer? Nou nee.
Toen Monique en Jessie gingen shoppen, zocht ik een terras met Formule 1. Al snel zaten er mannen uit Arnhem, Rotterdam, Utrecht en Spakenburg om me heen. Een nieuwe vriendengroep met één gemeenschappelijke passie. Drie halve liters en een derde plaats voor Max. Heerlijk dat mannen niet meer nodig hebben dan bier en iets van voetbal of auto’s. Ik had Jessies nagels al gelakt, veel te veel modewinkels gezien en te veel over mijn gevoelens moeten spreken. Een beetje mannenpraat deed me goed.
Voor een rondrit door het noorden huurden we een Fiat Panda. We hadden Santa Cruz, La Laguna, Taganana en het strand van Las Teresitas op het programma staan. Dat was een behoorlijk lijstje, zeker omdat we in Santa Cruz vooral kledingwinkels vanbinnen zagen. Tegen de tijd dat we verder reden, was de middag al een eind gevorderd.

We misten een afslag en besloten door te rijden naar Taganana. De weg kronkelde door groene, mistige bergen. Prachtig om te zien, maar Jessie werd steeds misselijker. In het dorp kwamen we in smalle straatjes terecht. Later eindigden we op een steile, gedeeltelijk onverharde weg die doodliep.
Ik keerde de Panda en moest nu dezelfde helling weer omhoog. Het ding deed zijn best, maar sloeg af. Jessie was misselijk en bang dat de auto naar beneden zou vallen. Monique mengde zich in het spel: “Waarom nemen wij ook altijd zo’n kleine rotauto als we in de bergen rijden?” Ze verwees naar Kreta vorig jaar. Omdat dat goed was afgelopen, putte ik daar juist vertrouwen uit. Mijn glas is altijd halfvol. De dames stapten uit en ik gaf de Panda de volle laag. Slippend, hortend en stotend kwam ik boven. Met enige trots wachtte ik op mijn passagiers. “Dat je nu maar een keer normaal moet gaan rijden.” Mijn trotse moment sloeg om in doodse stilte.
Even later moesten we weer stoppen. Jessie barstte in snikken uit. Moniques armen en mijn geïmproviseerde hoofdmassage brachten wat rust terug. We namen de snelweg en stopten onderweg om te eten en na te praten. Hadden we het noorden gezien? Ja. Hadden we gezien wat we wilden zien? Nee. Wat dan wel? Kledingwinkels. Was een Panda verstandig? Nee. Had ik het willen missen? Nee. Sorry, dames.
Bij de wandeling door de Mascakloof leerden we weer een heel andere kant van het eiland kennen. Met een gids daalden we ongeveer zes kilometer af door rotsachtig terrein. Het was ruim dertig graden en de wind voelde als een föhn. Monique had al snel blaren, maar liep zonder klagen verder. Jessie liep bijna de hele tocht vooraan, vlak achter de gids.
Met nog ongeveer een kilometer te gaan zag ik een stuk schoenzool liggen. Het leek verdacht veel op de zool van Jessie. Ze keek onder haar schoen en inderdaad: er ontbrak een stuk. Daarna brokkelde de rest ook steeds verder af. De laatste honderden meters liep ze vrijwel zonder zolen over het stenige pad. Ze bleef doorgaan en klaagde nauwelijks. Die schoenen waren aan vervanging toe. Aan haar doorzettingsvermogen mankeerde niets.
De volgende ochtend maakten onze bovenbenen in niet mis te verstane gevoelens duidelijk dat ze dit niet gewend waren. Wat wilden we vandaag doen? Beter gezegd: waartoe waren we in staat? Niets. We bleven op bed met de plafondventilator op standje helikopter. Om drie uur moesten we er van de schoonmakers toch uit. Die hadden ook een gezin en wilden naar huis. Jessie liet nieuwe nepnagels zetten en wij namen sangria aan zee. Daarna strompelden we terug als een stel bejaarden met een volle luier. Weer in de helikopterstand, tot het avondeten. Hetzelfde restaurant: lekker én vriendelijk voor de bovenbeenspieren. Na afloop toch nog een stukje lopen. Hadden we niet moeten doen. Het probleem van een stukje lopen is namelijk dat je ook weer terug moet.
Aan het einde van de vakantie maakte ik er een sprookje van. Koningin Moniquela en prinses Jesselica hadden op Tenerife de touwtjes stevig in handen. Koning Martino was een machtige man, maar had hier niet veel te zeggen. Hij had wel andere talenten, tenminste, dat dacht hij zelf. De dames dachten daar anders over. Toch was hij vooral blij en trots dat hij met die twee vrouwen lief en leed mocht delen. Hij zou hen altijd beschermen tegen draken en ander addergebroed. En ze leefden nog lang en gelukkig in een koud, kil en regenachtig kikkerland. Daar moesten ze wegens andere verplichtingen naar terug.