Met ons tienen op huwelijksreis

Reisverhalen, Bonaire met het hele gezin in december 2021, 3 minuten lezen

Bij het inpakken van mijn koffer kwam de vakantie nog een keer voorbij. De rode zwembroek had ik de eerste dagen gedragen, toen we nog niet compleet waren. Het blauwe bloesje had ik aan op kerstavond, toen we met z’n allen uit eten gingen. Ik legde mijn kleding terug in de koffer en zag ons weer zitten. Elf mensen, op Bonaire. Onze huwelijksreis.

Monique en ik waren op 4 september 2021 getrouwd in Den Bosch. Bij mijn aanzoek waren alle kinderen aanwezig geweest. Tijdens de bruiloft hadden ze ook een belangrijke rol. We hadden onze kleding op elkaar afgestemd en iedereen bij de dag betrokken. Dat hadden we zo gewild. Waarom zouden we dan op huwelijksreis ineens met z’n tweeën gaan?

We besloten de kinderen en hun partners mee te nemen. Twee weken naar Bonaire, rondom kerst. Met tien mensen tegelijk vertrekken bleek alleen nogal ingewikkeld. Er moest gewerkt en gestudeerd worden. Onaangename onderbrekingen van een leven vol vakantie, maar je hebt ermee te maken.

We kwamen dus in vier groepen aan. Na de eerste groep arriveerde Kayleigh vanuit Costa Rica. Zij was aan het backpacken. Sharifa had vertraging opgelopen door corona. Jessie kon vanwege school en werk pas later komen. Op kerstavond waren we compleet.

Foto bij Met ons elven op huwelijksreis

Een bont gezelschap van individuen en karakters die elkaar op eerdere uitstapjes al voldoende op de proef hadden gesteld. Succes verzekerd dus. Mensen die elkaar niet per se hadden uitgekozen: een samengesteld gezin is tenslotte het gevolg van twee mensen die verliefd worden. In ons geval trouwden die na twaalf jaar. De kinderen waren inmiddels tussen de negentien en dertig en er kwam aanhang bij. Een gevarieerd gezelschap dat opvallend goed met elkaar omging. Een doorsnee vriendengroep kon er jaloers op zijn.

Op Bonaire hadden we vijf huisjes in een klein resort. Er waren er dertien, dus net te weinig om de andere gasten weg te kunnen stemmen. Dat bleek gelukkig niet nodig. Hoewel bijna alle huisjes bezet waren, zagen we weinig andere mensen. Het voelde alsof we het grotendeels voor onszelf hadden.

We hadden twee terreinwagens waarmee we het hele eiland rondcrossten. Naar strandjes, baaien en snorkelplekken. Met een azuurblauwe zee en rond de dertig graden werd het ons ook wel eenvoudig gemaakt. Het was er heel moeilijk om chagrijnig te worden.

Voor mezelf had ik één doel gesteld: als ik tijdens het snorkelen een schildpad zou zien, was de vakantie helemaal geslaagd. Na ruim een week had ik er al drie van heel dichtbij mogen aanschouwen. Adembenemend mooi.

We kookten, barbecueden en gingen uit eten. Op kerstavond aten we met de hele groep bij BrassBoer. Iedereen was er inmiddels. Daar hoorde dat blauwe bloesje uit mijn koffer bij. De rode zwembroek hoorde nog bij het begin van de vakantie, toen de anderen een voor een moesten aankomen. Zo had ieder kledingstuk bij het inpakken ineens zijn eigen moment.

Foto bij Met ons elven op huwelijksreis

Veertien dagen waren we op het eiland. Op de laatste dag hoefden we pas om tien uur ’s avonds te vliegen. We hadden dus nog een hele dag, maar de koffer moest toch een keer dicht. Dat blijft het vervelende van vakantie: terwijl je nog volop geniet van waar je bent, ben je ook alweer bezig met vertrekken.

Ik was dankbaar dat we dit met de kinderen en hun partners hadden kunnen doen. Bij het aanzoek waren ze erbij geweest, bij de bruiloft hadden ze hun eigen rol gehad en nu waren we ook samen op huwelijksreis gegaan. Elf mensen bij elkaar krijgen had wat geregel gekost. Op kerstavond was dat gelukt en konden we samen kerst vieren, ver van huis.

Net voordat ik de koffer wilde dichtritsen, deed ik er stiekem nog iets bij. Misschien mocht het niet. Misschien kon het zelfs niet. Toch deed ik het. Ik stopte er de liefde in voor dit eiland, de liefde voor mijn vrouw en mijn kinderen. Die nam ik gewoon weer mee naar huis. Samen met een klein beetje zon voor jullie thuis.