De uitgang van het springkussen
Zes kinderen opgevoed. Met die jarenlange ervaring zou ik dat varkentje wel even wassen.
Die avond werd de wandel3daagse van Empel afgesloten bij voetbalvereniging Emplina. Er waren muziek, hapjes en drankjes, en voor de kinderen onder meer voetbalclinics en drie springkussens. Alleen was de begeleiding van de springkussens door omstandigheden uitgevallen. Ik had geen vaste taak die avond en bood aan te helpen. Dat leek me wel te doen.
Mijn springkussen had aan de ene kant een enorme krokodillenbek en aan de andere kant een glijbaan. Eerst leek er iets mis met de luchttoevoer: het ding zakte half in. De blazer werkte prima. Het probleem zat op de krokodillenbek. Daar klommen kinderen op, waardoor de bek dichtging en het hele kussen scheeftrok.
Roepen dat ze eraf moesten hielp kort. Ze er vervolgens aftrekken ook. De zo leuk begonnen avond werd voor mij een kleine hel op aarde. Toen keek een hoofdje met uitpuilende ogen me vanuit de gesloten krokodillenbek aan: “Meneer, ik vind dit niet zo leuk!” De regie moest strakker.
Iedereen eruit. “Maar ik zit er net in!” “Waarom moet dat dan?” “Maar dat kussen is toch niet van u?” Ik trotseerde de smeekbedes stoïcijns. Vijftien kinderen erin. Kwam er één uit, dan mocht er een nieuwe in. Een paar ouders keken met een biertje in de hand toe. Af en toe een glimlach, ergens tussen leedvermaak en medelijden.
Toen zei een meisje van een jaar of zes in een blauw prinsessenjurkje: “Meneer, maar dit is de glijbaan.”
“Ja, dus?”
“De glijbaan is de uitgang!”
Ze had gelijk. Ik stond bij de uitgang en stuurde het hele verkeer verkeerd om door het kussen.
Oké. Zonder mijn trots te krenken gaf ik er een slinger aan: we gingen het nu andersom doen. De poging om die routewijziging ook binnen in het krijsende domein duidelijk te maken, mislukte aanvankelijk. Met veel gedoe kreeg ik de stroom uiteindelijk gekeerd. Prima. Het leek een halfuur te werken.
Tot er niemand meer uitkwam.
“Meester, wanneer mag ik erin?”
“Als er eentje uitkomt.”
“Maar er komt niemand uit.”
Kak, dat klopte. Het was veel te leuk daarbinnen. Waarom zou je eruit komen? Om een ander een plezier te doen? Nee hoor. Ik besloot met groepen te werken. De hele groep eruit, de volgende erin. Krijg die groep er dan maar uit. Succes wenste ik mezelf. Uiteindelijk lukte het. Ook dit werkte even. Keek ik links, dan schoot er rechts een kind illegaal het kussen in. Keek ik rechts, dan schoten er links twee in…
Om half tien kwam ik tot de enig juiste beslissing. De prinsen en prinsesjes mochten naar bed en het springkussen ging dicht. De stekker eruit, het kussen werd weer een hoeveelheid slappe zeildoeken. Het sprookje was uitgeblazen.
Er was eens een springkussen. Nou, niet voor mij…