OMG!
Soms denk je iemand te kennen. Zeker als het om Monique gaat. Na veertien jaar relatie en Negen maanden huwelijk heb je toch wel een beetje door hoe de ander in elkaar zit? Oké, wij mannen hebben vaak iets meer tijd nodig, maar dat je na al die jaren nog voor zulke verrassingen komt te staan…
Het is ook niet iets wat zich aan de oppervlakte manifesteert. Nee, het zit onderhuids. Het begeeft zich ondergronds, daar waar veel andere mensen niet kijken. De meesten hebben er waarschijnlijk niet eens van gehoord, laat staan zoiets gezien.
En als je daar na negen maanden huwelijk mee wordt geconfronteerd, ga je toch even twijfelen aan het jawoord dat je hebt gegeven. Kun je doorgaan alsof er niets is gebeurd? Nee, ik kan het niet negeren. Niet dit. Niet nu.
Het gebeurde een paar dagen geleden. We zaten op de bank in ons hotel wat op onze telefoons te kijken. Uit de telefoon van Monique kwam een zachte, rustgevende mannenstem die in het Engels iets aan het omschrijven was. Ik kon niet goed plaatsen wat.
Was het een schilder die toelichting gaf op zijn schilderij? Een instructiefilmpje over het monteren van een grasmaaier? Ik keek naar rechts en leunde iets naar voren, zodat ik goed zicht op haar beeldscherm kreeg.
Het duurde even voordat ik doorhad waar ik in hemelsnaam naar zat te kijken. Ik zag een scherp voorwerp dat zich vastsneed in iets wat op een enorme nagel leek.
Nader onderzoek en een toelichting van Monique brachten me tot de conclusie dat ze op YouTube naar een dierenarts zat te kijken die hoeven behandelde. Een spijker eruit, een ontsteking wegsnijden. Inclusief wegstromende pus. Alle handelingen werden in detail getoond en rustig toegelicht.
Een gruwelijk gezicht. Monique kon ervan genieten. Ze vond het bere-interessant.
En het was geen eenmalig, toevallig filmpje dat voorbijkwam.
“Ik kijk dit soort filmpjes wel vaker. Vind ik gewoon leuk.”
OMG…