
Als de dood voor je deur staat
Een persoonlijk verhaal over Lizzy en ons gezin
Op zondag 7 januari 2007 hadden we een fijne dag achter de rug. Familie gezien, lekker Indisch gegeten, thuis nog wat televisie gekeken. De kerstvakantie was voorbij. De volgende ochtend moesten de kinderen weer naar school. Lizzy ging naar bed omdat er weer een gewone maandag aankwam.
Niet veel later kwam ze met hevige hoofdpijn naar beneden. Ik belde 112. In de uren die volgden, veranderde ons leven volledig. Op 9 januari overleed Lizzy aan de gevolgen van een hersenbloeding. Ze was zesenveertig. Jeffrey, Kenny en Kayleigh verloren hun moeder. Ik verloor mijn vrouw.
Toen we met z’n vieren het ziekenhuis uitliepen, was de wereld buiten gewoon verdergegaan. Wij moesten naar huis. Naar dezelfde kamers, dezelfde spullen, hetzelfde leven waarin nu iemand ontbrak. Ik wist dat ik er voor de kinderen moest zijn. Hoe ik dat moest doen, terwijl ik zelf nauwelijks overeind bleef, wist ik niet.
De eerste tijd sliepen we samen op één kamer. Niemand wilde alleen zijn. We praatten, huilden en probeerden wat te slapen. Familie en vrienden kwamen langs, mijn zus hielp ons door de dagen en mijn collega’s hielden het werk draaiende. De kinderen kregen steun van hun vrienden en van school. Zonder die mensen om ons heen was die tijd nog veel moeilijker geweest.
In Als de dood voor je deur staat vertel ik over Lizzy en over wat haar overlijden met ons gezin deed. Over de nacht waarin alles veranderde, het wachten in het ziekenhuis, de keuzes die we moesten maken en het afscheid. Ook over het thuiskomen daarna, wanneer er nog van alles geregeld moet worden en je ondertussen moet ontdekken hoe je verder kunt.
Maar Lizzy was veel meer dan wat haar die nacht overkwam. Ze was moeder, mijn vrouw, een vriendin, een zus. Ze werkte mee in ons bedrijf, was actief op school en hield van bowlen en muziek. Ze kon genieten van een concert van Venice of The Eagles. Ze had haar eigen manier van doen, haar bezigheden en haar plek in ons dagelijks leven. Juist die gewone dingen wilde ik ook bewaren.
Daarom ben ik gaan schrijven. Later schreef ik ook over haar verjaardag, over de kinderen die opgroeiden en over momenten waarop het gemis zich opnieuw liet voelen. Het leven kreeg weer ruimte, terwijl Lizzy aanwezig bleef in onze herinneringen. Op 24 september proberen we haar leven te vieren. Dat lukt de ene keer beter dan de andere.
Ik vertel dit zoals ik het als echtgenoot en vader heb meegemaakt. Met verdriet en onmacht, maar ook met de steun, liefde en kleine momenten die ons hielpen. Voor wie Lizzy heeft gekend, en voor wie haar via dit verhaal leert kennen.
“Zeer emotionele reis.”
“Prachtig geschreven, rauw maar ook optimistisch, positief en warm.”Bestel hier