Lapland bij tweeënveertig graden onder nul

Reisverhalen, Een winterreis rond de jaarwisseling van 2023 en 2024, 4 minuten lezen

Bij aankomst in Finland was het twintig graden onder nul. De kou sloeg dwars door mijn broek heen en zelfs ademhalen voelde anders. Een paar dagen later zouden we op die temperatuur terugkijken als een betrekkelijk aangenaam begin.

Samen met Monique, Brian en Lisa en Lisa’s ouders Ludo en Chantal gingen we een week naar Lapland. Geen skivakantie. We wilden met husky’s op pad, sneeuwschoenen onderbinden, rendieren zien en met sneeuwscooters door de bossen rijden. En natuurlijk het noorderlicht meemaken. Dat stond bij iedereen hoog op het lijstje.

Onderweg naar ons hotel in Hetta stopte de bus bij een kledingdepot. We kregen snowboots, een thermopak, sokken en handschoenen. Tijdens het passen veranderde ons gezelschap in een verzameling Michelinmannetjes en -vrouwtjes. Mooi was anders, maar daar ging het inmiddels niet meer om.

De bus reed verder over besneeuwde wegen, langs bossen en bevroren meren. Een omgeving waarin je niet verbaasd zou zijn als de kerstman met zijn slee overstak. Die zagen we niet. Wel een vrouw die bij min tweeëntwintig aan het joggen was. Wij zaten in de bus al behoorlijk ingepakt.

Oud en nieuw vierden we in het hotel. Of er ergens in het dorp een eindejaarsfeestje was? Er werd verbaasd gereageerd. Ons hotel was daarvoor de grootste locatie, maar ze deden niets. De bar ging om half elf dicht. Gelukkig verscheen later toch een melding: open tot half één. Dan konden we de jaarwisseling in ieder geval een beetje vieren.

Lisa had een app waarmee we de kans op noorderlicht volgden. Op oudejaarsavond leek die kans groot genoeg om buiten te gaan kijken. We hielden het ongeveer een uur vol, maar de hemel gaf niets prijs. En wij begonnen het koud te krijgen.

Foto bij Lapland bij tweeënveertig graden onder nul

Nieuwjaarsdag trokken we op sneeuwschoenen door het bos. Bij min negenentwintig beklommen we een heuvel, tussen bomen en sneeuw, met prachtige vergezichten. Het kostte wat inspanning, maar we waren tenslotte niet gekomen om alleen door het hotelraam te kijken.

Die avond werd tijdens het eten geroepen dat het noorderlicht te zien was. Iedereen stoof van tafel. Eerst naar de kamer om ons aan te kleden, want bij min dertig loop je niet even in je gewone kleren naar buiten. Vanaf het bevroren meer bij het hotel zagen we de kleuren boven ons verschijnen. Op de foto’s waren ze feller dan in werkelijkheid. Toch hoefde er voor mij niets aan opgepoetst te worden.

Bij de huskyfarm was het de volgende dag een stuk minder stil. Zodra de honden mensen zagen, begon het gejank en gehuil. Er zaten er ongeveer tweehonderd, dus dat leverde een behoorlijk concert op. Gelukkig mochten we ook uitgebreid aaien.

Ik had me verheugd op een tocht met de slee, maar wist niet dat we die zelf mochten besturen. Zes honden ervoor en op pad, over het meer en door de bossen. Dat maakte het nog veel mooier dan ik had verwacht. De sneeuw en de bomen trokken aan ons voorbij, terwijl voor ons de honden hun werk deden.

Later die middag bezochten we een sneeuwkasteel met Harry Potter-thema. Nou ja, kasteel. Een grote ruimte met drie kamers. Ietwat tegenvallend, maar leuk genoeg om blij te zijn dat we het hadden gedaan. We kregen weer warme bessensap. Die begon inmiddels je strot uit te komen. Daarna in de slee achter een sneeuwscooter terug naar ons eigen kasteel, om op te warmen.

De temperatuur bleef dalen. Min twintig hadden we extreem gevonden, nu zaten we op min dertig en ging het nog verder omlaag. Voor de rendierfarm trok ik vier paar sokken aan, een thermobroek, spijkerbroek, skibroek en sneeuwpak. Een thermohemd, warme trui en winterjas. Bivakmuts, das, muts en drie soorten handschoenen. Monique is een superkoukleum. Die had van alles nog een laag aan, plus warmtezakjes en zolen. Maar goed. De rendierfarm dus.

Foto bij Lapland bij tweeënveertig graden onder nul

Bij de Sami-familie mochten we de rendieren voeren en aaien. Later die ochtend kwamen we tijdens de lunch een van hun broertjes of zusjes in de rendierensoep tegen. Het is een vreemde wereld waarin we leven en daar maakten we dankbaar gebruik van.

In de kota bij het vuur vertelden twee zussen enthousiast over de Sami en hun gewoontes. Af en toe heerlijk onhandig buitelden ze met hun goedbedoelde Engels over elkaar heen. Uiteindelijk kochten we een rendierenvel. Na een pittige onderhandeling had ik er maar twee tientjes af gekregen. Leuke zusjes, maar keihard in de onderhandeling.

Tegen het einde van onze reis zakte de temperatuur naar min tweeënveertig. Nu hadden ook de Finnen het koud. Onze douche bleef koud en de verwarming van het hotel had moeite het bij te houden. De geplande lange sneeuwscootertocht werd afgelast. Dat was jammer. We hadden graag nog door de bossen naar een berghut gereden.

In plaats daarvan bezochten we een winkeltje en het bezoekerscentrum in de buurt. We bekeken een film over het nationale park en aten er een lekkere lunch. Ook een manier om Lapland te leren kennen, en een stuk warmer.

We hadden niet alles kunnen doen wat we van plan waren. Maar we hadden zelf een huskyslee bestuurd, door besneeuwde bossen gelopen en samen onder het noorderlicht gestaan. En we wisten inmiddels hoe min tweeënveertig voelde. Die joggende vrouw van het begin begreep ik nog steeds niet.