GEWOON MAARTEN

Oud en nieuw gevierd in het restaurant van het Hotel. Bij navraag of er ergens in het dorp iets gevierd wordt wat lijkt op een eindejaarsfeestje werd verbaast gereageerd: “ons hotel is de grootste locatie voor zoiets, maar wij doen niets”. Maar de bar gaat hier om 22:30 dicht…. Later op de dag verschijnt er toch een melding dat de bar tot 00:30 open blijft dus we kunnen in ieder geval oud en nieuw een beetje vieren.

Lisa heeft een Noorderlicht app geinstalleerd zodat we in de gaten kunnen houden hoe groot de kans is om vanuit onze locatie het Noorderlicht te zien. De kans is op oudjaarsnacht redelijk aanwezig, we zitten op het randje. Rond 21:00 is de kans het groots, dus we gaan rond 21:30 toch maar even naar buiten. Je wil het toch niet missen he? De app laat de kansberekening weer iets zakken en we gaan een uurtje later ietwat teleurgesteld naar binnen.

Vandaag is het 1 januari, nieuwjaarsdag en er worden twee zeer heldere dag voorspeld met wel temperaturen naar -35 graden zakkend. Dit maakt de kans op het Noorderlicht weer wat groter. We zijn dan ook gepast enthousiast dat we de komende dagen het Noorderlicht gaan zien.

We zetten nieuwjaarsdag voort met een stevige sneeuw wandeling op sneeuwschoenen. We krijgen sneeuwschoenen, van die korte ski’s met grote tanden, en gaan een heuvel beklimmen door een sprookjesachtige bosomgeving met prachtige vergezichten. Een koude (-29 graden) maar prachtige wandeling.

‘S-avonds tijdens het avondeten komt een vrouw luidkeels binnenlopen “het noorderlicht, het noorderlicht!”. Iedereen stuift van zijn tafel weg naar buiten. Wel eerst langs de hotelkamer want -30 graden overleef je niet in je gewone kloffie. Op het meer waar ons Hotel aan ligt ontvouwt het magische schouwspel zich boven ons. Een wonderlijke aanblik waarvan de kleuren op de foto’s feller zijn dan in het echt moet ik toegeven.

Aantal keer gelezen :20

Bijna dagelijks worden we er mee geconfronteerd, iedere aankoop, ieder bezoek aan een winkel en zelfs een bezoek aan de WC op Schiphol wordt gevolgd met een beoordelingsverzoek. Via Email, Whatsapp of zoals in de WC van Schiphol, via een knop met verschillende soorten smileys. Continue worden we om onze mening gevraagd hoe ons bezoek of product is bevallen. Soms wordt tijdens een eerste gebruik van een nieuwe app al direct een feedback gevraagd, hoogst irritant.

Blijkbaar is onze mening van groot belang voor bedrijven. Vanuit kwaliteitsoogpunt is het ook goed om de mening van klanten of gebruikers terug te ontvangen zodat je de organisatie kunt verbeteren. Maar het is wel veel, heel veel en heel vaak dat we er mee worden gespamd. Ook wordt je vaak gevraagd om een review te schrijven op Google of een ander platform. Hoe belangrijk zo’n Google review is blijkt wel uit de cijfers: ruim 92% van online bezoekers leest eerst reviews alvorens tot aankoop over te gaan. Ook bepaalt de review score hoe hoog je in de zoekresultaten naar voren komt als men online gaat zoeken.

Bij de verbouwing van ons appartement vorige zomer in Dubai, bleek de kracht van reviews. Tijdens het vernieuwen van het plafond in de keuken bleken de airco buizen te veel versleten en moesten vervangen worden. Zeina, onze projectleider, moest door met de verbouwing en het bedrijf wat de airco had aangelegd had geen tijd op korte termijn om langs te komen. Na enkele boze telefoontjes waarin ze de noodzaak duidelijk heeft gemaakt, waren ze niet te vermurwen om langs te komen. Als laatste ultieme poging dreigde ze een slechte review op Google te plaatsen als de volgende ochtend ze niet langs zouden komen. De volgende ochtend stond er een ploeg van 8 man voor de deur en binnen een dag was alles gefixt.

Met deze wijze les ben ik laatst ook aan de gang gegaan. In hetzelfde appartement ging er na 4 maanden een scheerapparaat wandcontactdoos kapot. Garantie zou je zeggen. Nou daar vond de winkel iets anders van. Na twee winkelbezoeken, drie telefoontjes en 80 Whatsappje’s en een dreiging dat we een slechte review zouden schrijven als dit niet netjes zou worden opgelost zijn we inmiddels 7 maanden verder zonder een werkende wandcontactdoos.

Dan maar woord bij de daad gevoegd en in het toetsenbord gekropen. Via Google een review geschreven waarin de feiten kort en bondig worden uiteengezet met een conclusie waar je als winkel niet trots op bent. Ik was slechts de vierde review op Google voor deze winkel, wat betekent dat mijn nul-sterren review er enorm inhakt. Nou het heeft 45 minuten geduurd voordat er een Email binnenkwam met excuses en een verzoek om de situatie nader toe te lichten. Dit direct ook gedaan en een half uur later werd gevraagd de factuur op te sturen. Dit ook gedaan en precies twee uur daarna een Whatsapp dat het vervangende onderdeel de volgende ochtend aan de deur wordt afgeleverd en dat hebben ze ook gedaan.

De power van een review… 

Aantal keer gelezen :97

En dan is het weer zo ver. Eindelijk weer een mannen weekend. Een weekend met een thema en wel Formule 1 Hongarije. Dit keer gaan we met een busje. Ja, het is een van Driel busje. Velen van jullie kennen die busjes wel, wij vallen niet onder welke doelgroep dan ook, wij hebben het busje uit praktische overwegingen gekozen…. Een negen persoons busje met 8 man, dat wordt leuk! We vertrekken op 23:00 uur ‘s avonds en hopen de volgende dag rond 16:00 uur aan te komen in Boedapest zo’n 1350 km later.

Vooraf worden er slechts twee voorwaarden gesteld aan de deelname aan dit groepje race fanaten: goede zin en een fles van je favouriete (sterke) drank meenemen.

Iedereen verzamelt zich om 23:00 bij mij thuis en ik zal de eerste stint van de eerste kilometers voor mijn rekening nemen. Jeffrey en Kenny komen met de trein vanaf Breda. Ik pik ze op bij het station in Den Bosch en sta om 22:10 klaar. Krijg ik om 22:09 een telefoontje van Jeffrey. “Pap, we staan in Eindhoven”. Verward door deze opmerking laat ik een stilte vallen. “Pap?”, vervolgd hij. “Eindhoven? Hoezo?” pak ik het gesprek weer op. “Ja we zijn in Breda in de verkeerde trein gestapt en staan nu in Eindhoven”. Nou zo’n weekend gaat het dus worden. 

In Boedapest aangekomen gaan we op zoek naar ons appartement, maar dat blijkt nog niet zo eenvoudig. We zitten midden in het centrum van Boedapest naast het castle dat twee parkeerzones heeft met slagbomen. Onbekend met dit fenomeen passeren we de eerste zone en staan voor ons apartement. Omdat dit kostbare parkeertijd is zoeken Jeffrey en Kenny een parkeerplek buiten deze zones. Omdat dit erg lang duurt gaan we er van uit dat ze het busje in Eindhoven aan het parkeren zijn.

Wij gaan intussen het appartement binnen, maar ook dat is niet eenvoudig. De instructies van de eigenaar leken op een scenario van een escape room: “Zoek een grote houten poort, daar bevindt zich een pincode kastje waar je een 8-cijferige code voor moet ingegeven. Na deze poort kom je op een binnenplaats. Zoek een sleutelkastje rechts naast een boekenkast. Na enkele minuten vragen we het een lokale bewoner maar die heeft nooit van ons apartement gehoord “Mickey’s castle apartment”. De naam vonden wij ook al vreemd maar nu wordt het verdacht. Uiteindelijk toch gevonden en in het sleutelkastje dat met een 4-cijferige code was beveiligd, zat de sleutel van het apartement. Een reusachtig appartement met 5 slaapkamers, een keuken en een woonkamer. De eettafel staat binnen enkele minuten vol met flessen cognac, whiskey en rum dus we voelen ons direct thuis.

Vrijdag tm zondag, heerlijk ontbijten met broodjes en beleg op de tribune of in de auto, alle races kijken die er zijn, lekker bier drinken en mannenpraat, mooier gaat het niet worden. We staan op met het liedje “Guten morgen” van Nana Mouskouri. Een liedje waar iedereen zo chagerijig van wordt door de vrolijke sfeer dat het die dag alleen maar beter kan worden. 

Een mannengroep heeft een pispaaltje nodig, iemand om tegen aan te zeiken. Omdat Ton door zijn werk niet met het busje mee kon en later op de avond met het vliegtuig aankwam, is hij het geworden. Hij was feitelijk te laat dus reden genoeg om hem de pispaal te maken. Hij heeft het zwaar gehad. Vooral ik heb me op hem kunnen uitleven, waar ik spijt van heb. Ik zou eigenlijk sorry moeten zeggen tegen Ton, maar ja dat doe ik niet. 

Max wint de race dus iedereen is blij. Niet alleen wij en niet alleen de aanwezige Nederlanders. Nee, we dansen met een dronken Ier en een groep Max fans uit Portugal. Nog steeds vreemd dat er buitenlandse fans zijn van onze Max. 

Aan het einde van de race is het altijd een sport om op de baan te komen zodat we de huldiging van dichtbij kunnen meemaken. We hadden ons niet goed voorbereid dus wisten niet of- en waar we de baan op konden na de wedstrijd. Doordat er aan het einde van bocht 1 hekken op de baan geplaatst werden, gingen we er van uit dat er links een opening in het hek zou komen. Kenny sprong als een hinde van onze tribune af om langs het hek naar links de opening te vinden. Een aantal van ons volgde hem daarna. De opening die er leek te komen werd echter door de security weer dicht gedaan waardoor we pist waren op de security. Ze dreigde zelfs met de politie. Ipv ons te informeren dat de ingang naar de baan enkele honderden meters naar rechts was, bleven ze ons maar tegenwerken. Toen de ceremonie geeindigd was kwamen we pas tot de ontdekking waar de opening was en hebben we het feestje gemist. Een kleine teleurstelling na een heerlijk weekend! Bedankt mannen, en Ton.

Aantal keer gelezen :135

We wisselen sinds een jaar Dubai en Nederland af als woonbestemming, dit zijn onze ervaringen van het eerste jaar.

Een luxueus vliegveld, een hete parkeergarage en taxi’s, veel taxi’s. Dat is de eerste indruk die je krijgt na een uurtje of 6½ vliegen als je landt op Dubai International Airport en op zoek gaat naar een taxi om je naar je bestemming te brengen. Een zwarte taxi wordt ons aangesmeerd en daarmee blijken we de hoofdprijs te moeten betalen. We hadden de gele taxi’s moeten hebben. Dat is de eerste les die we een jaar geleden hebben geleerd toen we in Dubai aankwamen om een woning te zoeken waarin we ons de komende jaren willen gaan settelen om te genieten van de Arabische cultuur overgoten met een Westerse saus.

Ons plan was om in Dubai Marina een appartement te gaan kopen dat we als tweede huis zouden gaan gebruiken. In Nederland hadden we ons goed voorbereid op de vastgoedmarkt in het Midden Oosten. Toch in alle opzichten een andere cultuur dan waar we in ons calvinistische Nederland mee zijn opgegroeid. Des te meer ik met mensen sprak over Dubai en haar gebruiken, des te tegenstrijdiger de goedbedoelde informatie werd. Toen zat er voor mij maar een ding op, ik trek mijn eigen plan.

Volgens de statistieken over de waardeontwikkeling van onroerend goed de afgelopen jaren in Dubai, was begin 2022 geen slechte tijd om te investeren.  Tijd om de Funda’s van Dubai te gaan raadplegen (Property Finder en Bayut) om tot een longlist van mogelijke appartementen te komen. Het zou een lijst van 17 appartementen gaan worden die we allemaal wilde gaan bezoeken. Allemaal in de regio die we vooraf hadden bepaald en binnen het budget dat we wilde uitgeven. Aan bijna ieder appartement is wel een andere makelaar gekoppeld, dus we zijn in een internationale roller coaster terecht gekomen van snelle jongens, oplichters en fijne mensen. Het voordeel van veel makelaars is wel dat je heel veel informatie krijgt wat met kruisverbanden en mensenkennis snel leidt tot veel kennis en een heerlijk korte short list van makelaars, welgeteld eentje.

Alhoewel de 17 appartementen allemaal binnen loopafstand in Dubai Marina waren, begonnen we op 28 januari 2022 aan onze zoektocht die onze stappenteller deed exploderen. Na ons droom appartement in Beauport Tower te hebben gevonden begint het administratieve gedeelte. Allereerst is er de uitdaging om het geld vanuit Nederland in Dubai te krijgen. Dit soort transacties mogen alleen met papieren Managers cheques worden afgehandeld wat een soort reservering op je Dubai bankrekening is zodat de ontvanger zeker is dat hij het geld ook krijgt. Maar een bankrekening openen kan nog niet, daar moet je een Emirates ID voor hebben. In ons geval krijg je pas een Emirates ID als je onroerend goed hebt gekocht. Om onroerend goed te kopen moet je Managers cheques hebben. Kortom een vicieuze cirkel waar je niet gemakkelijk uitkomt. Je kunt voor de geld transactie een tussenpersoon inschakelen (Escrow Agent) maar die snoept enkele procenten van je bedrag af en dat gaat om serieus geld. Ik was in de gelukkige omstandigheid dat een vriend in Dubai bereid was het geld elektronisch van mij te ontvangen zodat hij uit mijn naam de Managers Cheques zou kunnen uitschrijven vanuit zijn rekening. Om dit uit mijn naam te mogen doen is er wel een volmacht nodig, een Power of Attorney. Dit is een standaard overeenkomst die snel was opgesteld. Prima, het geld is geregeld. 

De overige administratieve zaken waren verbluffend snel geregeld. Waar je in Nederland enkele weken moet wachten voor het opstellen van de eigendomsakte bij de Notaris loop je in Dubai een loket binnen. Bijvoorbeeld voor de volmacht handel je dit zonder afspraak af binnen enkele minuten bij zo’n loket af waar je bij een ander loket ook je rijbewijs of auto overschrijving kunt regelen. Rijbewijs regelen overigens, klaar terwijl je wacht en zonder afspraak, heerlijk.

En nu genieten we sinds een jaar van ons mooie appartement in Dubai Marina. We genieten en verbazen. 

We genieten van de internationale atmosfeer, de fonteinen, het vuurwerk en de festivals. Van het weer, de luxe, het eten, de woestijn, de zee en de mensen. 

We verbazen ons over de inefficiëntie van bijna alles. De enorme hoeveelheden personeel bij veel gelegenheden is opvallend. In restaurants is dit soms benauwend. Je wordt continue aangestaard door goed geïnstrueerd personeel dat bij de eerste tekenen van je bord leeg hebben, op je afstormen om het ding direct voor je neus weg te halen. 

We hebben een verbouwing laten uitvoeren en buiten de kwaliteit die absoluut goed was, kriebelen mijn handen om het maar zelf te doen. Als er bijvoorbeeld iemand moet langskomen om een probleem op te lossen, komen ze gerust met drie man langs om een klemmende deur te verhangen. Over problemen oplossen gesproken, al onze badkamers waren vernieuwd en van drie wastafels en douches waren de warm- en koud water aansluitingen verwisseld waardoor de kranen niet goed werkten. Van een kraan was zelfs de warmwater aansluiting niet aangesloten. Je zou toch zeggen dat ze dit controleren als ze zoiets aansluiten toch? Dus de kwaliteitscontrole mag hier wel een tandje opgeschroefd worden. 

Diezelfde mensen zijn wel super aardig en in mijn ogen soms overdreven nederig maar dat komt waarschijnlijk door hun ervaringen met sommige niet nader te benoemen bevolkingsgroepen die hier ook zijn en met weinig respect omgaan met deze mensen. Lekker een geintje op z’n tijd breekt het ijs en heb je heerlijk contact. In het verkeer moet je af en toe wel even je ellebogen gebruiken om door de drukte te komen.

Je wordt in Dubai wel een beetje lui als het gaat om de dagelijkse klusjes in en om het huis. In het belastingvrije Dubai heeft iedereen net iets meer te besteden. Als je dan bedenkt dat arbeid hier heel goedkoop is door arbeidsmigranten die weinig nodig hebben om hier te leven en daarnaast nog geld over hebben om naar huis te sturen, zijn de Nanny’s, tuinmannen en klusjesmannen hier rijk vertegenwoordigd. Boodschappen laat je thuisbezorgen, de vuile was laat je ophalen, bij het tanen blijf je lekker zitten en je auto laat je voor een habbekrats met de hand van binnen en buiten wassen in de wasserette of voor de deur.

Een goedbedoeld advies wat ik vaak hoor is dat je in Dubai flink tekeer moet gaan om iets voor elkaar te krijgen. Ik heb mij voorgenomen dit advies niet op te volgen en heb het afgelopen jaar alles met aardig zijn en respect voor de mensen voor elkaar gekregen. Of dit een overwinning is op de verharde maatschappij dat weet ik niet maar ik heb samen met Monique een heerlijk jaar achter de rug in Dubai!

Aantal keer gelezen :132

Omdat we ons leven ook in Dubai leven, ontkom ik niet de woestijn te gaan verkennen. Als toerist ben ik wel met een quad en buggy de woestijn in geweest. Ook wel eens met mensen meegereden.

Nu wordt het iets anders als ik het met m’n eigen auto ga doen. Ik heb van vrienden, die van Dubai naar Curacao verhuizen, hun auto overgekocht. Een beest van een Jeep Wrangler Sport vol met opties om het rijden in de woestijn leuker te maken. Falcon schokdempers, 33” wielen, Power Core luchtfilter voor extra vermogen, rode interieur en exterieur accenten en volle bak extra led verlichting om de hele woestijn te verlichten. De eerste keer dat ik met een groep mee ging rijden, waren de opmerkingen dan ook in de richting: “nou met zo’n auto verwachten we wel het een en ander van je”. Ik haaste me te zeggen dat ik als beginner de verwachtingen graag naar beneden zou willen bijstellen.

Die eerste keer was met een groep van zo’n 15 auto’s onder de vlag van “een sunday afternoon family trip”. Ook geschikt voor beginners werd mij verzekerd dus als eerste ervaring een prima activiteit. Ik heb de Jeep echter pas twee weken dus letterlijk alles wordt nieuw.

We spreken om 14:00 af in de Al Faqa desert ietwat ten oosten van Dubai. Na de voorbereidende werkzaamheden te hebben afgewerkt kunnen we van start. Bandenspanning naar 0,7 bar brengen, ABS en Traction Control uitschakelen en je 4×4 inschakelen.

Een vreemd en spannend gevoel om met je eigen auto over het rulle zand te gaan rijden. Een klein beetje driftend schuiven we tussen de duinen door. Als de woestijn wat grilliger wordt komen de heuvels en hellingen waar we recht overheen gaan. Een bijzondere gewaarwording als je een heuvel oprijd en je de blauwe hemel ziet maar niet de diepte waar je twee seconde later mee wordt geconfronteerd. Pas dan zie je wat er zich achter de heuvel bevindt. Soms glooiend naar beneden, soms steil, afremmend op de motor met de voet op de rem. Niet iedereen had de techniek van het klimmen onder de knie en kwamen vast te zitten op de top van de duin. Ikzelf had ook een probleem toen ik achter mijn voorganger de heuvel op- en overging en ik op de top zag dat hij na de afdaling in een los zand gedeelte vast zat omdat dit weer iets omhoog ging. Door mijn onervarendheid remde ik iets te vroeg en zat met mijn bodem vast op de top en de wielen malend in het zand. Ik had de auto iets door moeten laten lopen dat ik net na de top tot stilstand zou komen. Nu moest ik zorgen dat ik de auto weer uit het zand krijg. Met aanwijzingen van de ervaren jongens lukte het om de auto in 4×4 Lowgear achteruit in beweging te krijgen om zodoende een tweede poging te wagen de heuvel te bedwingen toen mijn voorganger zijn weg ook weer kon voortzetten. Ik zou nog twee keer vast komen te zitten, een keer omdat ik vergeten was de ABS en Traction Control uit te zetten waardoor de auto allemaal intelligente dingen ging doen die je in het zand juist niet wil hebben. Nu kon ik er zelfstandig uitkomen dus al veel geleerd vandaag.

Mijn tweede ervaring in de woestijn was een week later toen ik een 1:1 cursus van een ervaren Marschal zou krijgen die mij de basis technieken zou gaan bijbrengen. Hiermee zou ik met meer zelfvertrouwen een volgend avontuur  kunnen gaan doen. Eerst hebben we mijn Jeep technisch besproken. De banden, de uitrusting zoals sleepkabel, schep, nooduitrusting, compressor om je banden weer op te pompen als je weer de weg op gaat etc. Over het nut van de luchtfilter heeft hij zijn twijfels en de banden zou hij zelf anders gekozen hebben. Deze banden zijn zeer geschikt voor zwaar terrein in de rotsen en rivieren maar minder voor het zand.

Vervolgens zetten we koers richting de woestijn om rustig te beginnen. Na een paar minuten ziet hij dat ik niet een volledige beginner ben en gaan we wat uitdagender terrein opzoeken. Gaudav, mijn instructeur, rijdt in zijn Mitsubishi Pajero voorop en ik volg. Met mobiele radio’s houden we contact met elkaar. Op een stuk waar de duinen wat hoger en dichter op elkaar liggen, rijdt Gaudav zich vast. Eerst probeert hij zich met korte gas geef momenten in combinatie met heftige stuur bewegingen los te krijgen. Als dat niet lukt probeert hij de wieg methode, afwisselend voor- en achteruit je proberen je er uit te wiegen. Als dat ook niet lukt stappen we uit en gebruikt hij deze situatie om de 3e stage bij vastzitten uit te leggen: graven….

We pakken de schep en Gaudav vraagt hoe ik zou graven. “Nou ik zou hetzelfde doen alsof ik in de tuin zou graven”. “Nou begin maar”, zegt Gaudav”. Als ik drie scheppen zand bij het linker voorwiel heb weggehaald, zegt Gaudav om te stoppen. Nu is het ongeveer 30 graden wat in deze streken niet erg heet is. Gaudav zegt “Als het hoog zomer is (boven de 40 graden dus) ben je binnen 5 minuten uitgeteld”. Hij leert me om op de knieen te gaan zitten en de schep recht in het zand te zetten, te kantelen en het zand naar je toe te trekken. Dit gaat inderdaad een stuk makkelijker dan staand de schep in het zad te drukken en het gewicht van de schep en het zand met gebogen rug op te tillen en weg te gooien.

Op dezelfde plek stelt Gaudav voor om mijn auto op dezelfde plek vast te rijden. Ik manouvreer mezelf in de kuil waar hij vast zat. Ik doe mijn best maar krijg mijn Jeep niet vast. Na enkele minuten stoppen we de pogingen en kan ik het niet nalaten hem nog te herinneren aan het feit dat mijn banden misschien toch niet zo slecht zijn. Na een zuur lachje van Gaudav zetten we ons avontuur voort. 

Onderweg komen we nog een wilde woestijn gazelle tegen en kamelen die ongestoord hun weg vervolgen als wij langsrazen. 

De vierde stage van vastzitten komt als graven niet helpt, dan wordt het slepen. Om dit te oefenen graaft Gaudav zeg expres vast zodat ik hem met een kinetic cable er uit kan trekken. 

Onderweg stoppen we en stappen we uit om gewoon eens over de woestijn te praten. Hoe onstaan de duinen, wat is de harde kant van een duin en wat de zachte? Wat zijn de lijnen die je kunt rijden in het zand. Kortom, een super interessante ochtend in de Al Faqa woestijn.

Enkele dagen later rijden Monique en ik naar Gost City, een verlaten dorpje in de woestijn. Als we in het plaatsje aankomen zie ik drie arabieren heftig naar me staan te zwaaien. Achter hun zie ik een dikke Nissan Patrol op de top van een heuvel vast staan. Ik loop eerst naar ze toe om de situatie in te schatten. De Nissan staat op de top van de heuvel stil en volledig vast. Ze zijn al een uur bezig om hem los te krijgen. Ik loop naar de auto om daar verder te kijken. Ze wilde tussen twee huizen door de heuvel op en af rijden. De twee verlaten huizen waren echter met een dikke betonnen muur met elkaar verbonden die net achter de heuvel stond. Hadden ze de heuvel wel kunnen nemen waren ze vol op die muur geknald. Als een ervaren pro trek ik de Patrol uit haar benarde positie en wordt deze Brabander door drie Arabieren bedankt met de tekst “Thank you Brother!”.

Aantal keer gelezen :134