Wat als je twee engelen hebt?

Vandaag zijn Monique en ik precies vier jaar getrouwd. Een heerlijke vier jaar waarin we volop genieten van elkaar, onze kinderen en het leven.

Monique en ik waren afgelopen week met vrienden op tour door Roemenie met onze cabriolet. Een land vijf keer zo groot als Nederland maar met hetzelfde aantal inwoners. Dunbevolkt dus en genoeg ruimte voor de natuur. Een natuur die bestaat uit bossen, heuvels en bergen waar de beren nog vrij in de natuur leven. 

Het zou een 6 daagse tour gaan worden te beginnen in de plaats Sibiu met iedere dag een stop bij een ander Hotel. Op die manier kun je een mooie afstand overbruggen en in een korte tijd toch veel van dit mooie land zien.

Ik heb mijn BMW i8 cabriolet bijna 5 jaar geleden gekocht en nadat ik 4 jaar geleden met Monique ben getrouwd is de plaats van beste vriendin vrijgekomen zodat mijn cabrio sindsdien mijn beste vriendin is geworden. Als we zin hebben en het is mooi weer, gaan we er op uit. Met z’n tweetjes vaak maar ook vaak met gelijkgezinden waar we dagtours mee maken of buitenlandse trips. We hebben prachtige tours gedaan in Oostenrijk, de Vogezen, Italie, Slovenie, Belgie, Duitsland en Schotland. Deze keer dus Roemenie. 

Als we de eerste dag, 25 augustus, van de tour op weg gaan, rijden we door mooie dorpjes en landwegen. Rijden over heuvels en door bergen en komen we op de Transalpine route uit. Een prachtige bergroute door de mooie natuur. Tientallen bochten achter elkaar wat heerlijk rijden is. Een van die tientallen buigt af naar rechts en als we in de bocht zitten zie ik een tegenligger te dicht bij mij en botsen we met piepende remmen frontaal tegen elkaar aan.  Het is dan ongeveer 17:00 uur. Een enorme knal als mijn linker neus zich vol in zijn linker neus boort. Na de enorme doffe knal maken we een 180 graden spin en komen tot stilstand. Een oorverdovende stilte als Monique en ik kreunend vastgesnoerd in onze riemen zitten en het glas en de airbags voor onze neus voorbij vliegen. En die riemen zitten echt vast kan ik je melden. De explosies van de airbags verspreiden een rook in de auto waardoor mijn eerste reactie is om zo snel mogelijk de auto te verlaten. Een snijdende pijn op mijn borst maken het dat ik bijna niet kan ademen maar mijn gevoel zegt dat ik er uit moet. Ik klik mijn riem los, open de deur en laat me op mijn rug de auto uitglijden. Ik leg mij plat op mijn rug op het koude asfalt omdat ik niet meer kan dan dat. 

Achter mij reden autos van onze vrienden die allen tot stilstand zijn gekomen. Ik hoor steeds meer stemmen als ik het beetje zuurstof wat ik weet te inhaleren naar binnen zuig. Ik besef wat er is gebeurd en als er iemand naast me komt zitten om te vragen hoe het gaat wil ik weten hoe het met Monique gaat. “Monique zit nog in de auto maar ze is met iemand aan het praten, zegt ze”. 

Dan begint er zich een medisch schouwspel om mij heen te ontstaan. Mensen die praten, schreeuwen, mij aanspreken en rondlopen. Ik ben aanspreekbaar en zeg dat ik alleen hevige pijn op mijn borst heb en moeilijk kan ademen. Inmiddels heeft zich een Roemeense arts bij mij gevoegd die in een van de autos voor of achter ons reed. Hij stelt wat vragen en doet wat onderzoekjes. Het zal 1,5 uur geduurd hebben vooraleer de ambulance er was en ik rillend van de kou op een nog koudere ijzere plank wordt gelegd om in de ambulance te komen. Ik had wel zo’n koude folie om mij heen en dekens, maar toen de ambulance er was werd dat allemaal verwijderd om mijn vitale functies te checken. De brandweer was de hele tijd bij Monique en de tegenligger om die zo veilig mogelijk uit de auto te tillen met een nekkraag en een speciale tilzak. 

De ambulance zou ruim een uur nodig hebben om Monique en mij in het ziekenhuis te krijgen. De tegenligger die ook met twee mensen in de auto zat zou hetzelfde ervaren neem ik aan. Er zijn in ieder geval vier ambulances onderweg om iedereen weg te brengen. 

In het ziekenhuis constateren ze na CT scans, bloedonderzoek en rontgenfoto’s dat Monique haar borstbeen en twee ribben heeft gebroken en een verstuikte enkel heeft. Ik heb alleen mijn borstbeen gebroken. Onze longen of andere interne organen zijn niet beschadigd. De tegenligger zou een schouder hebben gebroken en de andere zijn bekken.

Het zal 23:30 zijn geweest als de behandelende arts met ons klaar is en we de opdracht krijgen drie dagen in het ziekenhuis te blijven. Er zal niet worden geopereerd en we worden naar een kamer gebracht waar we gelukkig samen mogen verblijven. 

En daar lig je dan naast elkaar. Pas dan kunnen we een beetje tot rust komen en met elkaar praten. Van 17:00 tot 23:30 hebben we op een harde plank met een nekkraag in onzekerheid gelegen. Die nacht praten we wat maar de meeste tijd zijn we stil en liggen we wakker. De film speelt zich opnieuw af, iedere keer opnieuw. Ik schreeuw “Neeee”, piepende remmen, een doffe klap, paniek en pijn. Iedere keer opnieuw.

Als we na drie dagen het ziekenhuis verlaten is er van alles geregeld met de verzekeringen. Mijn vriendin is waarschijnlijk total-loss verwacht ik. We hebben nog niet eens 1 dag van de vakantie kunnen afmaken en we willen zo snel mogelijk naar huis. De autoverzekering zorgt dat de auto terugkomt naar Nederland en onze reisverzekering bekommert zich om onze repatriering. Als ik in het vliegtuig terug naar Nederland zit en het allemaal is ingedaald ga je nog eens nadenken. En tijdens het schrijven van deze blog, is het zeer duidelijk dat we geluk hebben gehad. We hebben een zwaar ongeluk gehad en dit overleefd. Inmiddels weten we dat in deze bocht meerdere ongelukken zijn gebeurd, ook met dodelijke afloop. Dus we hebben geluk gehad. 

Het blijkt dat ik gezegend ben met twee engelen, eentje in mijn bed en de ander op mijn schouder… 

Aantal keer gelezen :464