Carnaval

Het carnaval dit jaar is klaar. Het is voorbij. Jammer ? Och aan alles komt een eind dus ook aan het carnaval. Ik ben vorige week donderdag begonnen en dinsdag waren we klaar. Maar wat is er nou zo leuk aan carnaval vragen velen mij ? “Ge moet ut vuuulen” zeggen we hier in Oeteldonk.

Humor

Het heeft dus met je gevoel te maken en hoe je jezelf kunt openstellen voor andere mensen die je wel of nog niet kent. Want rangen en standen verdwijnen letterlijk en figuurlijk. Letterlijk omdat je door de verkleedpartijen niet meer ziet wat voor iemand je voor je hebt. Figuurlijk omdat iedereen met elkaar praat zonder enige vooroordelen.

Is het de humor en de slappe klets ? Ja, als je geen humor hebt, heb je het zwaar met carnaval:
We gaan een slagerij annex broodjeszaak binnen.

“Is dat kogelvrij glas vraagt Monique aan de man achter de vitrine met vlees”, wijzend naar het extra glas wat voor de vitrine is geplaatst in een houten frame in Oeteldonkse kleuren. “Ja dat is om de kogelbiefstuk tegen te houden, antwoord hij”.

Als je dat niet leuk vindt dan heb je het zwaar met carnaval.

Drank

Is het de drank ? Niet perse. Er zijn genoeg mensen die geen alcohol drinken en zich prima vermaken. Het helpt wel wat sneller en makkelijker in de slappe klets mode terecht te komen. Met carnaval wordt 7,5 miljoen liter bier gedronken dus dat is veel. En ja als je niet op tijd stopt, kan het misgaan. Zoals afgelopen maandag toen een grote man van rond de 30 in een prachtige sneeuwwitje jurk naar buiten strompelt en steun zoekt bij alles wat niet te veel heeft gedronken. Als eerste heeft hij een onderonsje met de muur om vervolgens via een pirouette een relatie aan te gaan met twee dranghekken. Als de dranghekken besluiten niet mee te werken en gaan bewegen, besluit sneeuwwitje de zwaartekracht niet langer te trotseren. Hij perst er nog een mislukte dubbele Rietberger uit om vervolgens plat op zijn gezicht te eindigen.

Niet beseffend waar hij is komt inmiddels zijn vriend hem te hulp. Een wat kleinere dikke man in een leger uniform raapt sneeuwwitje op en nu gaan beide het gevecht weer aan met die verdomde dranghekken. Samen lijken ze de balans te hebben gevonden. Er is een positie waarbij ze zich veilig en stabiel voelen: omarmd als een verliefd stel houden ze zich staande. Ze blijven ongeveer een uur zo staan als wij onze weg vervolgen. Met te veel drank op, maar met een echte kameraad komt het toch weer goed.

Of het goed komt met het meisje wat we ineengedoken tegenkwamen weet ik niet. Ze zit huilend volledig in elkaar gedoken en als later blijkt dat ze is geslagen door wat vechtende vrienden die ze probeerde uit elkaar te halen. Even later komt haar vriendje langs die we hebben kunnen bellen en neemt haar liefdevol op in zijn armen. Echter de romantische begroeting “hé Homo” die hij haar geeft, geeft ons niet het gevoel dat het echt goed gaat komen tussen die twee.

Mensen

Maar het echte gevoel is wat je hebt met de mensen waarmee je op stap bent en de mensen die je ontmoet. Ik heb kleine en grote feiten geleerd. Ik heb positieve verhalen gehoord maar ook persoonlijk drama’s. Ik heb mensen leren kennen die ik anders nooit had ontmoet. En allemaal hadden we het gezamenlijke gevoel:  Carnaval gaat niet om de stad waar je bent. Het gaat niet om wie het meeste bier kan drinken of wie zich het mooiste heeft verkleed. Carnaval gaat over de mensen die het vieren en het respect dat ze elkaar geven. Was het maar overal in de wereld carnaval…….

[jetpack_subscription_form title=”Abonneer je op mijn Blog via E-mail”]

 

Aantal keer gelezen :653