Pareltjes

Af en toe kom je van die pareltjes tegen in je leven. Je weet wel van die dingen of momenten in je leven die de tijd even doen stilstaan, die je kippenvel bezorgen of je doen realiseren dat het leven de moeite waard is.

Zoals afgelopen zomer op vakantie op Kreta. In een havenstadje liepen we over een boulevard langs vele restaurantjes. Ze leken niet veel bijzonders en we kozen dan ook op goed geluk een restaurant uit waar we zeldzaam goed hebben gegeten met een prachtige wijn die de visschotel deed veranderen van een lekkere maaltijd in een goddelijk maal.

Zo ook dat prachtige boek wat ik dit jaar op vakantie heb gelezen: “De Vergeving van Tim Griggs”, een verhaal over de kracht van liefde, die zelfs het grootste verlies kan verzachten. “Een vader, een popidool van midden veertig, die na een ruzie met zijn vrouw, die al op het punt stond hem te verlaten, met zijn twee kinderen in zijn Jaguar vlucht door London en uiteindelijk in de Theems eindigt. De ene dochter overleeft de crash niet, de ander wel. Hijzelf wordt vermist.”
Een boeiend boek met een sterk einde.

Of laatst gingen we in de Verkade Fabriek in Den Bosch naar een wat onbekende film, La Isla Minima. Het is een film die gaat over Twee tienerzussen die verdwijnen onder verdachte omstandigheden in een verlaten dorp in de diepe moeraslanden van Zuid Spanje.
Een parel van een film met een zeer aparte manier van filmen. Je kunt bijvoorbeeld een wegrijdende auto filmen, maar je kunt die auto ook van de zijkant met een drone, zwevend over een korenveld met een kleurrijk moeraslandschap op de achtergrond filmen bij een ondergaande zon, gewoon omdat het kan. De kleuren van het Zuid Spaanse moeras landschap kwamen zo indrukwekkend het filmdoek uit, dat je twee uur lang wordt meegetrokken en je letterlijk in de film zit.

Nou dan hebben we Max Verstappen nog, dat 17 jarige jochie wat in een Formule 1 wagen schijt aan iedereen heeft, precies weet wat hij doet en op iedereen indruk maakt. Een coureur die met een middelmatige auto, bovenmatig presteert en punten scoort met indrukwekkende inhaal manouvreus en daarmee vriend en vijand verbaast.

Laatst was ik met mijn partner Monique op een feestje van haar collega. Een gezellige avond waarbij ik veel nieuwe mensen heb leren kennen. We zijn met de fiets gegaan omdat we allebij wat wilden drinken. Omdat Monique bijna nooit alcohol drinkt, ging het allemaal veel te snel en werd ze wel heel snel gezellig druk en was ze duidelijk aanwezig. Ze bracht de avond extra tot leven en de avond is verder zonder problemen en met veel humor verlopen. Rond 1:00 uur gaan we op weg naar huis. Ik ga voorop fietsen en naast het onafgebroken gezang van Monique die zich heeft voorgenomen het lied: “Ik heb een potje met vet” met zijn 1674 coupletten volledig uit te zingen, zie ik continue een zoeklicht voor mij op en neer flitsen van links naar rechts. Het blijkt afkomstig van het voorlicht van Monique die de onderbroken strepen op het fietspad niet wil raken en er al slalommend tussendoor laveert. De reis neemt twee keer zoveel tijd in beslag dan in nuchtere toestand en na thuiskomst van een geslaagde avond vallen we tevreden en voldaan in slaap en lig ik naast mijn eigen pareltje….

[jetpack_subscription_form title=”Abonneer je op mijn Blog via E-mail”]