Na twee jaar mochten we weer. Twee jaar wachten op het hoogtepunt van het jaar. Wel twee jaar voorpret gehad om nu eindelijk de Oostenrijkse grens weer over te kunnen steken om na 200 kilometer in het prachtige Spielberg bei Kniitenfeld aan te komen. In het Bumeltal ligt het 4,2 kilometer lange Formule 1 circuit, de Red Bull Ring, van Oostenrijk op ons te wachten.
Met z’n zevenen zijn we met twee auto’s aangekomen in het Ferienpark in Murau. Zeven race fanaten bepakt met wat schone onderbroeken, whiskey en sigaren. Meer hebben we niet nodig op zo’n weekend. We hadden gepland om woensdagnacht om 1:00 te vertrekken zodat we donderdag op tijd zijn voor de pitlane walk, een wandeling door de pitstraat.
We zaten echter rond 22:30 te wachten totdat het 1:00 zou worden. Deze zinloze bezigheid hebben we afgebroken en onze spullen gepakt en we zijn gaan rijden om 23:00 uur.
Omdat we met de tesla gaan, moet je op een afstand van 1100 kilometer wel een uurtje of drie extra tellen voor het laden. De totale reis heeft dan ook 15 uur in beslag genomen. Op het circuit aangekomen beginnen we natuurlijk met een lekkere koude halve liter, de eerste van velen die zullen volgen. Ivm corona wordt het geen pitlane walk, maar een pitlane treintje. Als echte toeristen zitten we in een boemeltreintje de machtige machines te bewonderen, de uitlaatgassen van warmdraaiende motoren op te snuiven en de trainende monteurs op bandenwissels te bekijken. We zien Lance Strol en Vettel in het wild lopen en zwaaien naar onze helden.
Ik kon me die donderdag toch wel herinneren dat er een pandemie heerst. Die lijkt er hier op het circuit niet te zijn. Zeker, iedereen die hier loopt is negatief getest of gevaccineerd. Het gevoel zegt echter, anderhalve meter jongens, ga uit mijn corona-zone! Dit duurt ongeveer een half uur en daarna voelt het als vanouds om weer lekker schouder aan schouder op de tribune te zitten en de volgende dagen voor het podium in de Fanzone op de muziek van de Snollebollekes van links naar rechts te springen, heerlijk!
De vrijdag is de dag van de eerste en tweede vrije trainingen, maar wij kijken alles wat vier wielen heeft en zich met behulp van een motor voortbeweegt. Ons huisje is ongeveer 60 km van het circuit dus het is iedere dag een eindje rijden. Onderweg kopen we broodjes en beleg om rond een uurtje of 9:00 op de tribune ons ontbijtje te nuttigen onder het genot van ronkende motoren, voorbijschietende auto’s, brandstoflucht en uitlaatgassen, mooier gaat het niet worden!
Of toch wel? Als Max op zaterdag pole position pakt en op zondag de overwinning op een majestieuze manier binnen harkt, blijkt het toch mooier te kunnen. Hoe mooi het ook is om er live bij te zijn, je mist altijd een aantal details van de race. ‘s-Avonds kijken we dan ook altijd de trainingen, kwalificatie en wedstrijd terug onder het genot van een whiskey of rum met een sigaar.
Het dorp Murau waar we iedere avond hebben gegeten, en alle andere dorpen, hebben een economische impuls gekregen door de naar schatting 30.000 Nederlanders die in de omgeving van het circuit zijn neergestreken. Verder dan schnitzels en pizza’s zijn we niet gekomen, maar de wiener schnitzels zijn hier wel erg lekker. Een sfeer die de Oostenrijkers overigens enorm waarderen en die je als Nederlander een trots gevoel geeft. De manier waarop iedereen met elkaar omgaat, respect heeft voor de tegenstanders en de liefde voor de motorsport (en Max) deelt is hartverwarmend.
Een bijzondere groep waar we mee op stap zijn:
Wil, de vader van de groep die de tickets en het huisje heeft geregeld, houdt ons allemaal een beetje in het gareel.
Rens is de echte racekenner die zelf vroeger en nu nog steeds op hoog niveau Kart. Rens heeft zoveel energie dat hij er zelf soms moe van wordt.
Simon geeft het tempo aan van de halve liters. Simon kan niet chagerijnig worden, hij is altijd blij.
Jeffrey houdt met zijn humor de sfeer in de groep. Hij geniet van ieder moment en straalt dat naar iedereen uit.
Kenny is altijd op zoek naar een feestje. Zowel binnen als buiten de groep pakt hij iedere kans om mensen ergens in mee te krijgen.
Pim, ja wat zal ik zeggen. Nou Pim zijn vrouwelijke kant is sterk ontwikkeld laten we zeggen. Als Pim een keer naar de wc is geweest, gaat hij ieder half uur. Daarnaast is Pim onze knuffelbeer en allermans vriend.
Wil, Rens, Simon, Jeffrey, Kenny en Pim, super bedankt voor het heerlijke weekend!
Aantal keer gelezen :92
