We zeggen de pelgrimstad Santiago de Compostela vaarwel en gaan op pad. Twee uurtjes rijden en we komen bij onze volgende bestemming aan: Pousada De Viana Do Castelo met haar bijbehorende berg de Monte de Santa Luzia.
We moeten nog een paar kilometer als we rechtsaf willen slaan de berg op, want ons hotel ligt bovenop de Monte Luzia, een 228 meter hoge berg. Een politie escorte verspert ons de weg, dus we vragen uitleg want we moeten hier toch echt naar boven. Ook de politieman begrijpt ons probleem en zoekt contact via zijn walkie-talkie met zijn collega en laat ons door. Het is een stijle hobbelige weg van kinderkopjes die ons slingerend naar de top gaat brengen. 
Halverwege beginnen dranghekken te verschijnen langs de weg en een 2 km poort over de weg. Dan wordt het ons duidelijk: er gaat hier later een wielerwedstrijd beginnen en wij rijden op het parcours. Nog iets verder worden we opgehouden door een grote vrachtwagen die de dranghekken al rijdend aan het uitladen is. We passen er eigenlijk niet langs en een politieman die ons te hulp komt op zijn scooter geeft ons weinig vertrouwen met zijn uitspraak: “Very difficult”. We moeten er langs dus hij regelt dat de vrachtwagen aan de kant gaat zodat wij er langs kunnen. Geirriteerde blikken van de werknemers die de dranghekken aan het plaatsen zijn begeleiden ons, met 3 cm speling aan beide zijdes van de auto met ingeklapte spiegels, langs de vrachtauto.
De polieman besluit ons met zijn scooter naar ons hotel te begeleiden. We passeren de 1 km poort van het parcours om ten slotte als winnaars over de finish bij ons hotel aan te komen. De finish is precies voor de deur van het Hotel.
Een prachtig 4 sterren Hotel waar we ons een beetje underdressd voelen. Een schitterend uitzicht over de stad, de vallei en de rivier die we zien uitmonden in de Middellandse zee. Je kunt het maar treffen….
We besluiten het stadje te gaan bekijken en dalen de berg af via een kabelbaan. Omdat de finish van de wielerwedstrijd rond 17:00 wordt verwacht en de kabelbaan om 19:45 zijn laatse ritje gaat maken, zijn we van plan om de hele avond in het stadje door te brengen en ons niet te mengen in de plaatselijke wielertour. Nou 1 actviteit willen we wel meemaken, het springkussen…
Na twee uurtjes hebben we het stadje echter wel gezien, het is 16:00 uur en we besluiten de rest van de dag toch maar in het prachtige hotel door te brengen.
De kabelbaan heeft wel een enorme wachtrij, niet door de hotelgasten maar wielerliefhebbers die de berg op willen. Een man voor ons is op zijn telefoon de cours aan het volgen en nader onderzoek wijst uit dat de lokale wielercours niets minder dan de ronde van Portugal is. De belangrijkste wielerwestrijd van het jaar. TV camera’s overal en een heel media circus er om heen. Als we de de kabelbaan uitkomen banen we ons een weg door de menigte en als we op het laatste stukje de weg willen oversteken houdt de politie ons tegen: “Inpossible to cross the road”. Ehhm, maar we willen naar ons hotel. “Not possible”, verduidelijkt de politieman zonder medelijden nog maar een keer. Een tweede poging om de weg op een andere plaats over te steken mislukt om dezelfde reden en er rest ons niets dan de wielerwedstrijd vanaf de eerste rang mee te maken om na afloop ons hotel binnen te kunnen. Voordat we het weten staan we de wielrenners aan te moedigen alsof het ons iets interesseert. We slaan op de reclameborden die op de dranghekken zijn gemonteerd want dat doen ze hier allemaal en schreeuwen de wielrenners onder het wakend ook van de camera op de helicopter die boven ons hangt naar boven.
Als we het hadden gepland hier te gaan staan toejuichen was het waarschijnlijk niet gelukt op tijd op deze plek te staan. Het lot heeft ons hier gebracht en stiekem vonden we het heel erg leuk!
[jetpack_subscription_form title=”Abonneer je op mijn Blog via E-mail”]
Aantal keer gelezen :103
