Zoenend door Luxemburg

Reisverhalen, Een paar dagen met Monique in de zomer van 2020, 3 minuten lezen

Op ieder bruggetje zouden we elkaar kussen. Dat leek ons een goede manier om de laatste kilometers van onze wandeling vol te houden. We waren tenslotte samen op vakantie. Voor die afspraak waren we al heel wat bruggetjes tegengekomen. Daarna hield het ineens op.

Het begon met een spontaan idee. Twee dagen voor vertrek besloten Monique en ik naar Luxemburg te gaan. Mensen om ons heen hadden ons op het idee gebracht en het weer zou er beter zijn dan thuis. Er waren nog hotelkamers beschikbaar. Vier dagen, drie nachten. Meer voorbereiding kwam er nauwelijks aan te pas.

De laatste keer dat ik een spontaan idee had, ging ik mijn elektrische fiets in Nunspeet ophalen. Dat liep niet goed af. Dit keer zouden we met de auto gaan. Luxemburg was maar drie uur rijden en het weer was er beter dan in Nederland. Monique en ik zeiden: “Gaan!”

We kwamen terecht in Echternach, met een hotel aan een groot meer. Na het inchecken wilden we daar even omheen lopen. Het meer bleek groter dan gedacht. Ons eerste rondje werd meteen zes kilometer. Daarna gingen we het stadje in, dronken lokaal bier en aten bij een Italiaans restaurant. Zo beviel een spontaan idee me uitstekend.

De volgende ochtend wilden we meer van de omgeving zien. Het Mullerthal had bossen en rotsformaties, met volop mogelijkheden om te wandelen. We kozen een route van drieëntwintig kilometer. Om elf uur begonnen we eraan. Echt voorbereid waren we niet, maar dat paste bij de manier waarop deze vakantie tot stand was gekomen.

Het was prachtig. Grote bossen, bijzondere rotsformaties en oorverdovende stilte. We klommen en daalden door het landschap. De beste manier om de natuur tot je te nemen was wandelen, hadden we bedacht. We kregen haar die dag behoorlijk uitgebreid voorgeschoteld.

Tijdens de laatste vijf kilometer begon het zwaar te worden. Het was inmiddels zonnig en warm. Onze spieren protesteerden. Ook spieren waarvan ik voor deze wandeling niet wist dat ik ze had.

Vier kilometer voor het einde begon Monique over een lekker koud colaatje met ijs. Toen waren we verloren. Vier tellen later zag ik voortdurend een halve liter koud bier voor me waar ik niet bij kon. Je kreeg dat beeld niet weg. De laatste kilometers werden een martelgang.

We zochten iets om elkaar op de been te houden. Onderweg waren we ongeveer twintig bruggetjes overgestoken. Daar konden we wel wat mee. Op ieder volgend bruggetje zouden we elkaar een kus geven. Een romantisch spelletje tijdens een romantisch uitje. Dat zou de laatste kilometers vast aangenamer maken.

Natuurlijk kwamen we toen geen bruggetjes meer tegen. Zo hadden we weinig aan ons romantische spelletje. Tot er een paar kilometer voor het einde ineens nog een stuk of tien kwamen. Afspraak was afspraak.

Vermoeide voeten, pijnlijke spieren en schrale lippen waren ons deel van de tweede dag in Luxemburg.

De volgende ochtend rolden we krakend en piepend uit bed. We hielden ons sterk en lieten het elkaar niet weten, maar lichaamstaal kun je niet verbergen. Het werd dus geen sportieve dag. We doken Luxemburg-stad in. Een weinig spectaculaire stad, vonden we, met wel mooie gebouwen en winkels. Na een paar uur hadden we het gezien.

Daarna reden we naar Vianden. Een gezellig plaatsje met een groot kasteel erboven. We hoorden er geregeld Nederlands. We sloten de dag af met een etentje aan de rivier. Dat paste uitstekend bij wat onze benen nog aankonden.

Het viel me op hoe weinig mensen we tegenkwamen. Buiten de toeristen en het personeel in winkels en restaurants zagen we bijna niemand. Ik verdacht Luxemburg er dan ook van dat het geen land was, maar een park. Een beetje zoals Westworld, waarin bezoekers zich in een westernomgeving vermaken. In die serie zijn de mensen robots. Hier in Luxemburg waren het wel echte mensen. Denk ik. Aardige mensen in een rijk park, gezien de wegen, huizen en hoe schoon alles was.

Het was een spontaan idee om met mijn meissie naar Luxemburg te gaan. Dit idee was helemaal goed uitgepakt.