Zeven kanjers zonder claxon

Blogs, November 2019, 2 minuten lezen

Het is half twee ’s nachts. Ik zit met een whisky op het balkon, dertien verdiepingen boven Dubai Marina. Beneden wordt nog volop getoeterd.

We hebben een heerlijke dag gehad op het Formule 1-circuit van Abu Dhabi, met mijn vriend Ton en een deel van de kinderen. We zijn een weekje in Dubai, ook om Ton en Yvonne weer te zien. Monique en ik zijn hier met alle zes de kinderen.

Dat getoeter beneden brengt me op onze eigen manier van omgaan met elkaar. Een claxon is een handig ding om te laten horen dat je er bent. Maar wat de ander bedoelt, kom je er niet mee te weten.

We zijn inmiddels ruim tien jaar met z’n achten. Als je een gezin waarvan de moeder is overleden en een gezin met gescheiden ouders bij elkaar zet omdat de papa van het ene en de mama van het andere gezin elkaar leuk vinden, wil dat niet zeggen dat je dan zomaar een nieuw gezinnetje hebt.

Toen we bij elkaar gingen wonen, waren de kinderen tussen de zes en zestien jaar. Niet echt de makkelijkste leeftijd waarop je dit soort ingrijpende veranderingen er even doorheen drukt. Aan de andere kant hebben we het ook niet groter gemaakt dan het is en er geen groepstherapie van gemaakt.

Onze kinderen zijn gezegend met een inlevings- en aanpassingsvermogen waar ze trots op mogen zijn. Niemand heeft zich boven de groep willen plaatsen. Niemand heeft zich in een rol moeten schikken die niet past. We hebben het met lichte sturing laten ontwikkelen en iedereen de tijd gegeven. Niet meteen oordelen of veroordelen, maar luisteren en proberen te begrijpen waarom de ander reageert zoals hij reageert.

Natuurlijk moesten er ook dingen worden besproken en opgelost. Het was niet altijd gemakkelijk. Maar we probeerden vooral aandacht te geven aan wat goed ging en wat we samen leuk vonden. We wilden het fijn hebben met elkaar.

Nu zijn we hier, na al die jaren, weer samen. Ik kijk uit over de jachthaven en luister naar de claxons beneden.

Hier, om half twee ’s nachts met een whisky en uitzicht op de jachthaven, voel ik me gezegend met zeven kanjers om me heen die geen claxon nodig hebben.