Zaterdagnacht in een huis met zes kinderen
Het feestje zou om twaalf uur afgelopen zijn. Dat hadden we afgesproken. In een huis met zes kinderen zijn afspraken over nachtrust geen overbodige luxe.
Kenny gaf een afscheidsfeestje voor zijn vertrek naar Helsinki. Drie maanden voor zijn studie. Hoe dichter het vertrek naderde, hoe minder zin hij kreeg. Min eenentwintig en vijf uur daglicht per dag hadden toch minder aantrekkingskracht dan een paar maanden eerder. Hij feestte en frituurde erop los. Monique werkte aan carnavalskleding, ik las wat met muziek erbij. De rest van ons achtkoppige familiemonster zat bij vrienden, op feestjes en in de stad.
Zelf kwamen we van de nieuwjaarsborrel bij Emplina. Van vijf tot zeven. Om onverklaarbare redenen waren we pas om halfnegen thuis. Het blijft voor ons moeilijk niet als laatste te vertrekken.
Rond twaalf uur liet ik Skye uit en ging ik naar bed.
Om halféén herinnerde ik Kenny aan onze afspraak van twaalf uur. Het ging niet zozeer om de eindtijd als om het lawaai in ons gehorige huis. Kenny accepteerde nooit iets zonder een gevecht en voor je het wist, was je weer aan het onderhandelen. “Ja maar pap, je hebt er toch geen last van?” En: “Ik heb in de keuken gestaan en ik hoor niets.” Het maakte geen indruk. We kwamen toch overeen dat het om één uur écht afgelopen moest zijn.
Monique had het kortste lontje getrokken en mocht Jessie en twee vriendinnetjes ophalen. Die bleven slapen. Het eerste wat moest gebeuren: eten. Ik weet niet of dat overal zo is, maar bij ons moest er na het stappen altijd gegeten worden. Giechelend en kakelend trok het groepje door het huis. Toen Kenny’s gezelschap dat van Jessie in de keuken tegenkwam, was de rust definitief overleden.
Om half twee vertrokken Kenny en zijn vrienden naar de stad. Rond twee uur waren Jessie en haar vriendinnen uitgegeten. Een halfuur later werd het stil.
Halfvier: Jeffrey kwam vrij rustig thuis. Die was dan ook bijna volwassen, zullen we maar zeggen.
Vier uur: Kenny besprak luidruchtig in de deuropening de toestand in de wereld met zijn maten. Afscheid nemen, voordeur dicht en daarmee verdween ook het laatste stukje hoop op slaap. Even later luidde hij zijn eigen rust in. Die bereikte een hoogtepunt toen hij moe en voldaan in zijn bed in slaap viel.
Halffijf: Kayleigh smeet met een enorme klap de voordeur dicht. Ik moest denken aan dat liedje van Marco Borsato over een dochter die zo zachtjes thuiskomt dat haar vader gerust kan gaan slapen. Nou, mijn dochter was niet gezegend met fluwelen handjes. Ook zij kon niet naar bed zonder te eten. Een keukenkastje zacht dichtdoen werd ons niet gegund. Een bord gewoon neerzetten zat er ook niet in.
Ik lag nog steeds in bed.
Rond zes uur werd het eindelijk rustig. Iedereen had zijn plek gevonden en kon slapen. Het is natuurlijk een heerlijk gevoel dat alle kinderen veilig thuis zijn.
Alleen zou ik dat gevoel graag eens een paar uur eerder hebben.
Wie zegt dat kinderen leuk zijn, nodig ik van harte uit. Kom gerust eens een zaterdagnacht logeren.