We worden alsmaar wijzer

Blogs, 3 oktober 2015, 3 minuten lezen

In het proces van wijzer worden vinden er lichamelijke en geestelijke processen plaats die het leven er over het algemeen niet eenvoudiger op maken. Het voordeel van die hogere wijsheid, door sommige mensen ook wel ouder worden genoemd, is dat je dankzij ervaring en eerder opgedane kennis met minder kijken steeds meer gaat zien.

Je hebt al veel gezien in je leven, dus je hebt minder informatie nodig om het hele plaatje te zien. Jongeren moeten veel meer kijken om hetzelfde te zien als wij.

Deze filosofische uitspraak zegt misschien iets over mij. Maar ze zegt ook iets over wat op een gegeven moment niet meer met wijsheid te compenseren is. Over een tekortkoming die mij een tijdje terug is overkomen.

Het is iets waar ik als man niet graag over praat. Niet direct iets waarvoor ik me schaam, maar ik loop er ook niet mee te koop. Sowieso praten wij mannen niet graag over onze tekortkomingen. Het is dus een grote stap om dit in het openbaar op te biechten en me kwetsbaar op te stellen.

Dit specifieke tekortkomingsproces doorloopt een aantal fasen. De eerste is de irritatie over de tekortkoming zelf. Het ongemak en de hinder in het dagelijks leven.

Laatst stond ik me te scheren. Scheerschuim, scheermesje, alles om de dag weer glimmend als een biljartbal tegemoet te gaan. Na afloop smeer ik mijn hoofd altijd in met bodylotion. Mijn tere huidje heeft na zo’n behandeling wat verzorging nodig.

Op de wastafel lagen een paar van die probeerzakjes. Je krijgt ze bij boodschappen of ze komen met de post mee: een beetje douchecrème of een zalfje, in de hoop dat je daarna een hele verpakking aanschaft.

Op één zakje meende ik een scheermesje te herkennen. Dat leek me precies wat ik nodig had. Ik maakte het open en smeerde de inhoud op mijn pasgeschoren hoofd.

De volgende dag vroeg Monique wie het probeerzakje van de wastafel had gebruikt.

Vol zelfvertrouwen en niet bang om een confrontatie aan te gaan, bekende ik dat ik het had gebruikt. Hoezo?

“Nou schat, dan zal je hoofd geen last meer hebben van vaginale schimmels. Want daar was die crème voor.”

Daarna volgt de ontkenningsfase, waarin je het probleem bagatelliseert en niet al te serieus neemt. Je wijt het aan andere zaken en zoekt de oorzaak vooral niet bij jezelf.

Vervolgens kom je in de acceptatiefase terecht. De feiten zijn inmiddels zo overduidelijk dat ontkennen niet meer mogelijk is.

In de laatste fase, de oplossingsfase, wordt het probleem bij de wortel aangepakt en de oplossing geïmplementeerd.

Die implementatie begint met een verlegen bezoek aan de winkel. Schuchter kijk je rond of je geen bekenden ziet. Het schaamtegevoel en de ontkenningsfase zijn nog niet helemaal uitgewerkt. Ze zitten nog latent diep in je lijf.

Na een consult en een testfase ben je definitief overtuigd en ga je tot aankoop over. Daarna ga je snel naar huis. Op een afgelegen plekje probeer je uit of het in de praktijk echt werkt.

En vanaf dat moment kun en wil je niet meer zonder. Het wordt je beste vriend, je steun en toeverlaat. Het geeft je nieuwe inzichten. Deuren gaan open. Extreem kleine wijsheden komen nu ook voor jou beschikbaar.

Eerst wordt het er eentje van de Blokker, voor drie euro. Pas veel later eentje van veel meer geld, van de opticien.

De leesbril…