Wat een niveau!
Met de Tesla op weg naar Oostenrijk. Op zich al een uitdaging. Met z’n zessen, verdeeld over twee auto’s, zijn we onderweg naar de Formule 1. Zes autoraceliefhebbers met ontzettend veel zin om rokende banden, herrie en bier tot ons te laten komen.
Het niveau hebben we, gezien de samenstelling van het gezelschap, niet al te hoog ingezet. Als ik de pijpen van mijn afritsbroek haal, begint er een discussie over orale seks. Dat niveau bedoel ik…
Het doel voor donderdag is om half vier op het circuit te zijn voor de pitlane walk, een wandeling door de pitstraat. Files en oplaadstops maken dat onmogelijk. Rond acht uur komen we aan in ons huisje in de bergen. Een lekkere vette schnitzel met Weissbier biedt een schrale, maar prima troost.
Vrijdagochtend vroeg op om de trainingen van de Formule 1, de opstapklassen en de Porsches te volgen. Het is fris, maar droog. Een geslaagde start van wat een heerlijk weekend op hoog niveau zal blijken te worden.
Rens heeft speciale sigaren meegenomen en er is voldoende whisky om het verdriet of de vreugde te ondersteunen. De avonden staan dan ook in het teken van de evaluatie van de dag en discussies over wat ons alle zes bindt: autosport en voetbal. Onder het genot van whisky en een sigaar.
Het is afzien…
Een van de avonden gaan we zonder reservering een Italiaans restaurant binnen. Onder de indruk van het vrouwelijk schoon vraag ik in mijn beste Duits of de dame een ‘Zimmer für sechs Personen’ heeft. Ik denk dat ik om een tafel voor zes vraag. Zij zegt dat ze helemaal vol zit.
We kijken rond en zien lege tafels. De argwaan neemt toe. Nu is het niveau van deze groep dat je iemand eerst goed laat bungelen en hem daarna pas uit de problemen helpt. Na enkele minuten vindt Jeffrey het genoeg. Ik heb om een Zimmer gevraagd. Een kamer. Geen Tisch.
Dat niveau bedoel ik.
Aan humor geen gebrek, geen onvertogen woord en genieten van de auto’s en elkaar. Dat is het niveau van deze groep. Heerlijk. Lekker sarcastisch, lekker direct, alles op het scherpst van de snede.
Rens stelt bijvoorbeeld voor om Pims vest in zijn rugzak te doen. Als wederdienst moet Pim op de rugzak passen wanneer Rens naar de wc gaat. Nu moet je weten dat Rens er goed in is om vooral Pim het bloed onder de nagels vandaan te halen. Nutteloze discussies eindeloos doorvoeren om toch zijn gelijk te krijgen, dat werk.
Als we zondag na de race de baan op rennen om Max gehuldigd te zien worden, merkt Rens dat zijn rugzak wel heel zwaar is. Hij maakt hem open en ziet tot zijn verbijstering twee grote stenen liggen.
Payback time van Pim…
Maar eerst die zondag. Racedag. De climax van het weekend waar we met z’n allen naartoe hebben geleefd. We zijn zenuwachtig. Hoe komt Max de eerste bochten door?
De lichten gaan uit. Ze zijn weg. En ze zijn goed weg.
Een prachtige wedstrijd met een prachtig einde. We hadden al afgesproken dat we bij een podiumplaats van Max de baan op zouden gaan om hem toe te juichen. Nu hij wint, willen we er helemaal bij zijn. We blijken alleen niet de enige Nederlanders met dat idee.
Het wordt rennen. Vanaf onze tribune is het een kilometer of twee naar het podium. Duizenden mensen willen dezelfde kant op en wonder boven wonder gaat het allemaal goed. We zijn gelijkgestemd, we zijn in extase en we gunnen het elkaar.
Onderweg hoor ik een vrouw naar haar man roepen: ‘Ik kan niet meer!’ Als echte man aarzel ik geen moment. Ik haal het beste in mezelf naar boven en stel anderen boven mezelf.
Nee, grapje. Ik denk aan mezelf, laat haar links liggen en ren gewoon door.
We staan recht voor het podium. Als Max verschijnt om zijn eerste prijs in ontvangst te nemen, zingen we met duizenden in koor: ‘Maxi bedankt, Maxi bedankt, Maxi, Maxi, Maxi bedankt!’
Kippenvel. Het voelt alsof we wereldkampioen voetbal zijn geworden. De beloning van een heerlijk weekend met heerlijke vrienden.
Diezelfde avond kijken we de hele race nog eens terug, om dat historische moment van Max extra in ons geheugen te graveren. Voor iedereen een dikke sigaar en een lekkere whisky. We gaan slapen met een lach die er de volgende ochtend nog steeds op zit.
Dan terug naar huis. Het laden in Oostenrijk valt tijdens deze reis niet mee. We hebben maar één werkende laadpaal gevonden waar we wat kilometers kunnen bijladen. Andere palen zijn er niet, werken niet of liggen te ver weg.
De eerste Tesla Supercharger ligt zesentachtig kilometer verderop. Met nog zo’n vierennegentig kilometer op de batterij is de marge krap. Bovendien hangt alles sterk af van onze rijstijl. De navigatie voorspelt bij aankomst min twee procent.
We besluiten het erop te wagen en rijden als een stel oude wijven over de binnenwegen. De voorspelling verbetert naar min één procent. Op de snelweg rijden we rustig achter een vrachtwagen. Optimale racelijnen om onze banden, batterijen en gemoedsrust te sparen.
De redding komt wanneer we in de ideale omgeving terechtkomen: een tunnel, achter de vrachtwagen, bergafwaarts.
Met één procent komen we bij de Supercharger aan. Opgelucht en opgeladen zetten we onze reis naar huis voort.
Wat een weekend. Wat een niveau!