Voorzitter van het SGBF

Blogs, Mei 2015, 2 minuten lezen

Ik ben als voorzitter van het SGBF, het Shell Gehaktstaaf Bevrijdingsfront, verwend als ik met de auto onderweg ben. Iedere keer als ik zo’n rakker bevrijd uit zijn benarde positie, is dat een culinair hoogtepunt.

Zo begon er ooit een dag als alle andere dagen. Rustig opgestaan, klaargemaakt voor een werkdag en op pad naar een klant. Op de terugweg kreeg de dag een bijzondere wending.

Het was rond lunchtijd. Ik reed op de A1 toen ik werd afgeleid door een zacht geluid dat op hulpgeroep leek. Verbaasd keek ik om me heen. Waar kwam dat vandaan? Niet van binnen de auto in ieder geval. Het geluid werd luider naarmate ik verder reed. Bij het eerstvolgende benzinestation besloot ik uit te stappen om te luisteren.

Een bijna smekende stem trok me naar het gebouw. Eenmaal binnen werd het me duidelijk. Ik liep naar achteren om de hulpbehoevende stem te bevrijden. Ik wierp € 1,70 in de muur en bevrijdde de gehaktstaaf die daar hulpeloos op zijn redder lag te wachten.

En zo werd een gewone dag een wel heel bijzondere dag.

Dat is anders als je op de Duitse autobaan rijdt. Ik probeer daar altijd zo min mogelijk warm te eten, omdat het me onderweg zo vaak tegenvalt. Op weg naar München besloot ik het daarom eenvoudig te houden. Ik wilde ook niet te laat aankomen: een broodje en wat drinken, meer hoefde het niet te zijn.

Het lag er allemaal niet smakelijk bij. Open vitrines, weinig keus en een aantal verdachte broodjes, zoals een broodje koude schnitzel en koude Frikadellen. Platgeslagen gehaktballen dus. Ik gokte op een broodje kaas met salami en een flesje Fanta. Daar kon toch niet veel mee misgaan?

Wel dus.

Het brood smaakte naar ongebakken meel, de salami was taai en de kaas was smaakloos en veel te dik belegd. Zelfs de Fanta smaakte anders. Wat bitter. Ik vocht me een weg door dit culinaire slagveld en besloot een uurtje later met een kop koffie en een koek de schade nog enigszins goed te maken.

Ook dat mislukte. De koffie was goed, maar de koek was droog en smaakloos. De vulling verdacht ik ervan dat die door iemand al was gegeten en daarna weer was teruggestopt.

Wat hebben we het thuis toch goed…

Goed, ik was wat aan het mopperen. Normaal klaag ik ook niet zo snel. Ik vind sowieso dat we over het algemeen veel te veel klagen. Daarom mijn excuses.

Waarom die excuses? Omdat ik later weer in Duitsland was en werd meegenomen voor een lunch. Nu zijn er restaurants en restaurants. Dit was er een in een prachtige omgeving, maar toch wel achteraf: Schloss Wittringen in Gladbeck.

Daar heb ik heerlijk geluncht. Mijn kijk op de Duitse keuken draaide compleet om. Honderdtachtig graden, dankzij een Parisaner Pfeffersteak.

Chapeau Duitsland, en bedankt voor die overheerlijke lunch!