Vier mannen en een trouwpak
Het jasje van Brian past ineens niet meer. De blouse van Jeffrey is veel te groot en Kenny’s broek zit ook niet goed. We besluiten onderling wat kleding uit te wisselen.
Dat lijkt een praktische oplossing. Even later ligt alles door elkaar en past er helemaal niets meer.
Een paar uur eerder dacht ik nog dat we snel klaar zouden zijn.
Monique en ik gaan op 4 september trouwen. Zij heeft haar jurk uitgezocht bij Koonings in Deurne en voor onze trouwdag willen we ook de kinderen en hun partners in het nieuw steken. Daarom komen wij met vier mannen in spijkerbroek en shirtje het Wedding Palace binnen.
Een marmeren trap, witte pilaren, goudkleurige banken en roze. Veel roze. We weten ons moeilijk een houding te geven. Een koets met kristal en lichtjes, kroonluchters van twee meter en bloemen, veel bloemen. Op de gouden banken komen we langzaam weer tot leven. We accepteren het onzekere lot waaraan we zijn overgelaten.
Dori, een spontane Brabantse verkoopster, haalt ons op. Onderweg duizenden verschillende trouwjurken, die er voor ons allemaal hetzelfde uitzien. We hebben nu al medelijden met Monique. Hoe heeft ze hier ooit een keuze kunnen maken? Ik vraag het Dori. “O, heel eenvoudig. Ze lopen langs en zeggen: die wel, die niet, die wel.”
Op de mannenafdeling nog steeds overdreven versierde banken, maar er hangen tenminste pakken. En er staat een rode motor uit de jaren zestig. We beginnen ons weer man te voelen, het testosteron komt op peil. De eerste boer zal niet lang meer op zich laten wachten. Na de koffie schat Dori ons goed in: “Hebben jullie misschien zin in een biertje?”
Kijk, zo maak je vrienden.
Mijn pak is in vijf minuten gevonden. Vier minuten later hebben de jongens ook iets uitgezocht. Dori laat iets zien, wij zeggen “Prima toch?” en de keuze is gemaakt.
Negen minuten. Klaar. Waarom Monique alleen voor haar trouwjurk een dag nodig had en weken later nog een dag voor de jurken van de meiden, vond ik laat ik zeggen bijzonder.
Alleen moeten we nog passen. Vijf pakken, met blouses, schoenen, sokken, riemen en manchetknopen. Dat blijkt toch wat meer tijd te kosten.
Niet in de laatste plaats omdat we zelf gaan nadenken. Brian een ander jasje, Jeffrey een andere blouse, Kenny een andere broek. De jongens wisselen onderling kleding uit in de hoop dat het goed komt. Deze overschatting van ons modegevoel komt ons duur te staan. Alles door elkaar, niets past meer. Dori begint zelfs zenuwachtig te worden. Zeker als ook de maatkaartjes niet blijken te kloppen met de kleding.
Dori geeft ons nog een biertje en stuurt ons terug naar de bank. Zij gaat het weer uitzoeken. Het komt goed, zegt ze. Met bibberende stem.
Dat lijkt me inmiddels een verstandig besluit.
Daarna wordt alles passend gemaakt, afgespeld en voorbereid voor het atelier. We laten het gelaten op ons afkomen, onder het genot van nog een biertje. Achteraf de meest relaxte manier van shoppen die we ooit hebben meegemaakt.
Dus wil je een man gewillig en op zijn gemak hebben in een kledingzaak?
Bied hem een pilsje aan en ontlast hem van het maken van keuzes. Dan komt het goed.