Vier Europeanen in Louisiana

Reisverhalen, Een werkreis met een uitstap naar New Orleans in november 2015, 4 minuten lezen

We reden met een Engelsman aan het stuur door Amerika en een Italiaan die de gps in de gaten hield. Als dat maar goed kwam. Achterin zaten een Zwitser en een Nederlander. Graham, Michele, Paul-Henri en ik kenden elkaar al jaren uit het werk. Een bijzonder gezelschap met één ding gemeen: passie voor het vak, omhuld met een saus van humor en gezelligheid. Voor de bijeenkomst in Lafayette gingen we twee dagen naar New Orleans.

Ik was naar Amerika gekomen voor de introductie van software voor de sieradenbranche. Met Counter Sketch konden klanten samen met een juwelier een persoonlijk sieraad ontwerpen. Ik ging de software bekijken en leren kennen om die zelf op de markt te brengen. De bijeenkomst begon op dinsdag. Omdat vliegen op zaterdag veel goedkoper was, had ik een paar dagen over. Mijn collega’s Graham, Paul-Henri en Michele hadden hetzelfde gedaan.

De hotelkamer in Lafayette was moeilijk groot. Woonkamer, aparte slaapkamer, keuken met zo’n enorme Amerikaanse koelkast en een badkamer. Er kon een gezin wonen. Bijna belachelijk, maar we klaagden niet. In de aanpalende bar zaten gure types bij acht pooltafels ons van top tot teen te bekijken. Het bier smaakte meer naar appelsap dan naar bier. Na een paar glazen sliepen we toch lekker. Daarna een auto huren en op naar New Orleans.

Bij de eerste lunch zat de sfeer er meteen in. Een jazzband speelde aan onze tafel. Dit was het New Orleans waarvoor we waren gekomen. Daarna checkten we in en liepen de stad in, waar we binnen drie kwartier ontdekten hoe herkenbaar we als toeristen waren.

We bestelden vier flessen bier. Dat werden er acht, want het was twee voor de prijs van één. Achteraf betaalden we gewoon acht keer vier dollar. Niets geen voordeel. Even later verkocht een opdringerige jongedame ons drankjes inclusief een innige omhelzing met erotische bedoelingen. Voor we het wisten waren we nog eens veertig dollar armer. Maar een ervaring rijker.

Op weg terug naar het hotel raakten we aan de praat met een straatmuzikant met een metalen wasbord voor zijn buik. Voor we het wisten, stonden we met z’n vieren onder zijn begeleiding te zingen. Weer een paar dollar armer, maar dit keer hadden we er tenminste zelf aan meegewerkt.

We besloten ons voortaan als Amerikanen voor te doen. Lokale kleding aan en vooral niet als groep lopen. Iedereen uniek op zijn eigen manier. Ik dacht dat het gelukt was, getuige de opmerkingen van de bijdehante Amerikanen: “You guys belong together?”

Bourbon Street was druk, commercieel en opdringerig. We liepen een bar binnen waar een man met een accordeon en een laptop muziek maakte. Met een biertje in de hand vroegen we de barvrouw waar we goede jazz konden vinden. Ze stuurde ons naar een ander deel van de stad.

Na een tijdje lopen en zoeken veranderde de sfeer. Muzikanten op straat, livemuziek in de cafés en restaurants en ruimte om rustig ergens te eten. Er trok zelfs een bruiloft voorbij, met een band, het bruidspaar en de gasten zingend en dansend door de straten.

In een restaurant was net een band klaar. Of er nog een jazzband kwam? Jazeker. We boekten een tafel en kregen een fantastische avond met lekker eten en gipsyjazz. De bijbehorende dansers zouden op de Olympische Spelen niet hebben misstaan. Dit was het New Orleans dat we zochten.

De volgende ochtend renden we nog net een sightseeingbus in. Iemand zou langskomen om ons kaartjes van negenendertig dollar te verkopen, zei de chauffeur. Twee uur later stapten we uit. Er was niemand geweest. We waren financieel gecompenseerd voor onze eerdere verliezen. Bij de lunch proefden we alligator: kip met de structuur van varkensvlees. Later bekeken we de alligators bij de universiteit in Lafayette. Even wennen als je thuis vooral eenden en waterhoentjes gewend bent.

Daarna begon in Lafayette het gedeelte waarvoor we werkelijk waren gekomen. Tijdens de rondleiding door het sieradenbedrijf kreeg ik een goudbaar in mijn handen. Volgens de toelichting was die bijna zeshonderdduizend dollar waard. Een indrukwekkend bedrag om ineens vast te houden. De software en het productieproces hadden volop mijn belangstelling, maar zo’n moment bleef ook hangen.

Bij de bijeenkomst waren vakgenoten uit allerlei landen. We spraken over dezelfde zakelijke vragen, maar aan tafel ging het ook over thuis. Een Griekse collega vertelde geëmotioneerd dat vier vrienden haar land hadden verlaten omdat ze er geen toekomst meer zagen. Andere gesprekken gingen over veiligheid, kinderen en zorgen over wat er in iemands land gebeurde.

Er viel gelukkig ook genoeg te lachen. Een Slowaakse collega begreep de vraag van de serveerster verkeerd en dacht dat hij zijn bord mocht meenemen. Toen er een doosje met zijn overgebleven eten kwam, was de verwarring compleet. Met verschillende talen aan tafel ging niet iedere uitleg meteen goed.

Ik was gekomen om nieuwe software te leren kennen. Maar zo’n week gaf me ook de kans mensen te spreken die ik anders weinig zag. Soms over het werk, soms over veel persoonlijker dingen. Met Graham, Paul-Henri en Michele had ik bovendien een paar heerlijke dagen gehad. Vier Europeanen in Louisiana, die in New Orleans geen moment voor plaatselijke bewoners waren aangezien.