Twee gezinnen onder één dak
Toen Monique en ik gingen samenwonen, sliepen haar twee dochters eerst bij ons op de kamer. Brian sliep bij Kenny. Later bouwden we de zolder om tot een grote slaapkamer voor haar drie kinderen.
Aan die verdeling van de bedden kun je al zien dat samenwonen voor ons wat meer betekende dan twee mensen die hun spullen bij elkaar zetten.
We hadden allebei drie kinderen. Mijn kinderen waren hun moeder verloren. De kinderen van Monique hadden de scheiding van hun ouders meegemaakt. Ieder ging daar op een eigen manier mee om. En nu wilden hun vader en moeder ook nog samen een leven opbouwen.
Voor Monique en mij was het een logische stap. We hielden van elkaar en wilden graag bij elkaar zijn. We legden dat uit aan onze kinderen en kregen van hen het voordeel van de twijfel.
Maar daarmee waren we nog geen gezin van acht.
Mijn kinderen kregen drie anderen in hun huis. De kinderen van Monique gingen voortaan tussen twee huizen heen en weer. Waar hoorde je thuis? Waar kon je even alleen zijn? Iedereen moest een eigen plek zien te vinden, tussen mensen die andere gewoonten hadden.
Gelukkig hadden we ruimte. Met vijf slaapkamers, twee ontspanningsruimtes en een woonkamer kon iedereen zich ook terugtrekken. In het begin was iedereen thuis en was het een drukte van jewelste. Acht mensen en een hond. Altijd discussie en een grote pan met eten.
Een prachtig stel eigenwijze, eigenzinnige en wonderlijke schepsels. Met een vergroeiing aan hun duimen in de vorm van een mobiele telefoon. Probeer maar eens contact te krijgen met een tiener die druk is het zestienhonderdste appje te versturen. Al moet ik toegeven: iets met elkaar afspreken is zo wel heel gemakkelijk.
Jeffrey denkt eerst na voordat hij iets doet en bepaalt zijn eigen tempo. Kenny gaat er eerst op af en denkt dan pas na, dus meestal te laat. Deze mooiboy weet wel te genieten van het leven en weet ook wat hij wil.
Kayleigh combineert haar studie met vermaak en regelt alles wat nodig is. Buiten het voortdurend verliezen van paspoorten, rijbewijzen en bankpassen geeft ze het gevoel alles onder controle te hebben. Brian ziet geen problemen of gevaren: alles komt wel goed.
Joyce is als een stoplicht. Staat het op groen, dan is het een heerlijke meid. Gaat het op rood, dan kun je maar beter stoppen en omdraaien. Ze heeft haar passie in de mode gevonden. Jessie, de benjamin, is net naar de middelbare school en zoekt zichzelf, zoals dat hoort op die leeftijd.
We wonen inmiddels al een paar jaar zo. Het gaat goed. Daar ben ik trots op, juist omdat ik weet dat het niet vanzelfsprekend was.
We doen dingen samen, maar ook apart. Soms ga ik met mijn kinderen op pad en doet Monique iets met de hare. Dat kan gewoon. Ik ben niet de nieuwe vader van haar kinderen en zij vervangt de moeder van de mijne niet.
We hoeven ook niet allemaal hetzelfde te worden. We geven elkaar ruimte, helpen als het nodig is en laten elkaar in onze waarde.
Zo is er, tussen de gedeelde slaapkamers, de discussies en die grote pannen eten, toch een gezin ontstaan.
Een bont stel. Ons stel.