Timo de onverwachte ontdekking
De eerste foto van Timo werd gemaakt in Roemenië. Ik stond er zelf ook op, al was het geen vakantiekiekje. Het was een CT-scan, gemaakt na het auto-ongeluk van Monique en mij. Achter mijn borstbeen zat iets waarvan ik tot dat moment geen weet had.
We lagen in het ziekenhuis en probeerden te begrijpen wat ons was overkomen. De botsing, de ambulance, de pijn. Er was al genoeg om te verwerken toen de arts de uitslagen kwam bespreken.
Mijn borstbeen was gebroken. Volgens de arts kon dat zonder operatie herstellen. Dat was een opluchting, want met die pijn op mijn borst en mijn kortademigheid had ik daar zelf minder vertrouwen in. Maar hij was nog niet klaar.
Op de scan was ook weefsel achter mijn borstbeen te zien. Het Engelse woord ‘tissue’ bleef even hangen. Ik moest het eerst vertalen en daarna nog begrijpen wat hij ermee bedoelde. Het hoorde niet bij het ongeluk. Waarschijnlijk zat het er al langer. Het was niet acuut, zei hij, maar terug in Nederland moest ik ernaar laten kijken.
In de drie dagen dat we daar lagen, kwam hij er verschillende keren op terug. Toch drong het nauwelijks door. Ons hoofd zat nog vol met het ongeluk en de vraag hoe we weer thuis moesten komen.
Eenmaal terug maakte ik een afspraak bij de huisarts. Ik had het medische dossier en de beelden op een cd meegekregen. De huisarts verwees me door naar een chirurg. Die bekeek de scans en liet verder onderzoek doen. Er volgde een nieuwe CT-scan, met contrastvloeistof, en ik kwam bij de longarts terecht.
De artsen vertelden me dat het om een thymoom ging, een tumor achter mijn borstbeen. Er werd besloten dat hij eruit moest. Inmiddels hadden we hem liefkozend Timo genoemd.
Op 5 januari 2026 was de geboorte van Timo. Met behulp van de Da Vinci-robot in het Jeroen Bosch Ziekenhuis kwam hij ter wereld. Zo kwam er een einde aan een jarenlange zwangerschap, want zo lang zat hij waarschijnlijk al in mijn lichaam. De operatie slaagde en de tumor werd in zijn geheel verwijderd. Daarna was het wachten op de definitieve uitslag van het weefselonderzoek.
Die uitslag bracht goed nieuws: het was een goedaardige tumor. Goedaardig van karakter dus, net als zijn vader. Op 14 september 2026 volgde een controle met een CT-scan. Ook die was goed. Ik was helemaal schoon. De komende tien jaar krijg ik jaarlijks een CT-scan om het in de gaten te houden.
Zonder het ongeluk hadden we elkaar misschien nog een hele tijd niet ontmoet. Een vreemde gedachte. Ik had die kennismaking graag onder andere omstandigheden gehad. Maar ik ben blij dat de Roemeense arts bleef aandringen.