Sentimenteel

Blogs, Juli 2018, 1 minuut lezen

Ik vroeg me weleens af of ik sentimenteel ben. Gevoelig voor oude situaties, voor hoe het vroeger was. Natuurlijk niet, dacht ik.

We zijn opgegroeid met het besef dat je moet doorgaan als je iets wilt bereiken. Niet opgeven. Ik ben te rationeel om lang bij gedane zaken te blijven hangen. Te rationeel om het steeds over vroeger te hebben.

Ik woon inmiddels langer in Den Bosch dan ik ooit in mijn geboortestad Oss heb gewoond. Ik voel me dan ook meer Bosschenaar dan Ossenaar. Oss, met die wereldberuchte slogan “Oss trekt”. Hoe vaak we daar later niet mee werden gepest…

Ik ben geboren in de Landweerstraat, een rustige straat die vroeger aan de rand van de stad lag. Achter de huizen lagen korenvelden die Oss van Berghem scheidden. Toen ik vandaag weer in Oss was, besloot ik door mijn oude straat te rijden. Gewoon even naar mijn geboortehuis kijken. Maar bij het inrijden overviel me een zenuwachtig, emotioneel gevoel.

Misschien kwam het door de opening van de regenpijp in de muur in de Wouwstraat. Daar verdween mijn cavia toen ik acht was en hem in de bolderkar mee uit wandelen nam. Op dat moment een hartstikke leuk idee. Achteraf dramatisch. Ik heb het beestje nooit meer gezien en heb maandenlang aan het Flappy-syndroom geleden.

Ik ga op een bankje in de speeltuin tegenover ons huis zitten. Ik zie de garage waar ik ooit een buggy heb gebouwd, de gangetjes waar we speelden en het veldje waar we voetbalden en karrenraces hielden.

En daar breek ik in tweeën. Ik houd het niet droog. Zit ik hier in mijn eentje in de speeltuin een potje te janken.

Nee, ik ben niet sentimenteel, toch? Ik kijk toch niet terug? Ik bereik mijn doelen toch door niet op te geven en door te gaan?

Ik mis ze. Nog steeds, na al die jaren.

Mijn ouders…