Pap zal ik ze gaan halen

Blogs, Augustus 2013, 1 minuut lezen

Kayleigh zou dinsdag om tien voor zes op Schiphol aankomen. Terug van vakantie met vriendinnen in Spanje. Ik zou ze ophalen.

Kinderen wegbrengen en ophalen hoort erbij. Feestjes, trainingen, wedstrijden, vakanties: als vader maak je heel wat ritjes. Meestal weet je ongeveer hoe laat je moet vertrekken.

Dit keer lag dat wat ingewikkelder.

De aankomst van 17.50 uur werd 21.00 uur. Dat was nog te overzien. Daarna werd het 23.00 uur. Al wat minder prettig, want ik moest de volgende ochtend weer werken.

Uiteindelijk stond de aankomst op twee uur ’s nachts.

Op zo’n moment denk je toch even na over al die verzorgende taken die bij het vaderschap horen. Met liefde natuurlijk. Maar om twee uur ’s nachts wordt er wel iets meer van die liefde gevraagd.

Maar toen kwam het moment dat de eenentwintig jaar investering in Jeffrey zich ging uitbetalen. Zo’n moment dat je kinderen opstaan en boven de grijze massa uitsteken.

“Pap, zal ik ze gaan halen? Want jij moet morgen weer werken.”

Daar stond mijn zoon. Hij had bedacht dat hij ook voor mij iets kon doen.

Yes, ik heb kinderen!