Op zoek naar een foto in het Peak District
In een fotogids zagen we een plek die we wilden bezoeken. Geen attractie met een parkeerplaats en een loket, maar een mooi stukje landschap: Three Shires Head. Het was onze laatste dag in het Peak District en die avond moesten we de boot naar huis halen. Een geschikt moment dus om nog even iets op te zoeken waarvan we niet precies wisten hoe we er moesten komen.
Monique en ik hadden na onze zomervakantie op Kreta nog wat vrije dagen over. Eerst dachten we aan een vakantie in Nederland. Toen las ik over het Peak District, midden in Engeland. We besloten de auto mee te nemen op de boot van Rotterdam naar Hull en van daaruit verder te rijden.
Voor vertrek moest Monique natuurlijk nog wassen, stofzuigen en de wc en douche een beurt geven. Voor mij een wonderlijk tafereel. We maakten alles extra schoon om het een week niet te gebruiken en daarna weer onder het stof aan te treffen. Maar we vertrokken op tijd en konden zelfs nog de Markthal in Rotterdam bekijken. Daarna reden we de hongerige maag van de Pride of Hull binnen en zochten onze hut. Monique werd van het gebrom en gewieg wat zenuwachtig. Mijn Titanic-gevoel hield ik dus maar voor me. Een stapelbed werd ons thuis voor de nacht.
Aan boord was genoeg te doen. Restaurants, winkels, een bioscoop en livemuziek. De band deed enthousiast zijn best en het publiek bestond uit zo ongeveer iedereen: gezinnen, chauffeurs, vriendengroepen, motorrijders en fietsers. We hadden allemaal dezelfde bestemming, maar daarna ieder ons eigen plan.
Slapen ging minder goed. Op de gang was het rumoerig en de motoren lieten zich ook horen. De volgende ochtend verlieten we het schip en kwamen we terecht in de regen, in de file en aan de voor mijn gevoel verkeerde kant van de weg. Welkom in Engeland.
Bij het Alison House Hotel kregen we onverwacht de suite. We hadden een gewone kamer geboekt, maar maakten uiteraard geen bezwaar. Na de hut was de grote kamer met uitzicht op een mooie tuin een aangename overgang.
We verkenden het glooiende landschap met schapen, koeien, dorpen en herfstbossen en bezochten Chatsworth House. Het was prachtig. Bij het diner in het hotel kregen we twee verschillende menukaarten. De ober vergat de wijnkoeler en daarna het brood. Toen dat was opgelost, konden we de dag heerlijk afsluiten. Monique zigzagde na slechts twee glazen wijn gezellig naar boven. Het potje-met-vet-lied liet ze gelukkig nog achterwege.
De weer-app beloofde dat het om tien uur droog zou zijn. Toen het tien uur was, schoof die belofte op naar twee uur. Dat konden we zelf ook. We besloten niet langer te wachten en reden naar Castleton. Na een bezoek aan het museum gingen we door naar Ladybower Reservoir voor een wandeling.

Bij de Derwent Dam was het inmiddels droog geworden. De route zou ongeveer tien kilometer zijn, langs het stuwmeer. Dat klonk redelijk vlak, maar de oever bleek ook uit hellingen te bestaan. We liepen door bossen, velden en weiden, met steeds nieuwe uitzichten over het water.
Tijdens een van de laatste afdalingen verfijnde Monique haar zigzagtechniek met onze wandelstokken. Ze zette de skitechniek in, onder begeleiding van haar eigen gezang: “Ik heb een potje met vet.” Na vier uur klimmen en dalen kwamen we terug. Alsof we het verdiend hadden, probeerde de zon door de wolken te breken.
Het restaurant op de terugweg was ingericht als een Halloweenfilmset. Spinnenwebben, spinnen en lijken. Mijn kale klets plakte meteen vast aan een web. Hadden we geweten dat het eten net zo slecht was als de inrichting, dan waren we omgekeerd. Zelfs het bier smaakte alsof het een dag in het glas had staan wachten. Later kreeg ik het koud en warm tegelijk. Of dat aan het eten lag, wist ik niet. Twee uur later kroop ik rillend onder de wol. Zoals een echte man was ik heel zielig.
De volgende ochtend was de koorts gezakt. Na wat winkelen, drinken en een museum in Buxton gooide ik mijn haar los om eens out of the box te denken. We kozen een mooie foto uit een gids en besloten die plek te zoeken: Three Shires Head. Wat googelen, speurwerk op de kaart, gezond verstand en gps. We dachten het wel te kunnen vinden.
We reden zo dichtbij als we konden, trokken onze wandelschoenen aan en gingen de weilanden in. Tussen de schapen door, over stenen muurtjes en langs een riviertje. Er zaten steile afdalingen bij en stukken waar we ons voorzichtig een weg moesten zoeken. Uiteindelijk kwamen we op de plek van de foto. Dat was de beloning waar we op hadden gehoopt.
Op de terugweg bleek er een geplaveid pad recht naar de openbare weg te lopen. Dat deed ons niets. Vanuit een ontkenningsfase beschermden we onze ego’s, negeerden het pad en hobbelden dezelfde weg terug.
Om zes uur checkten we in voor de boot. Terug naar Nederlandse bodem, zonder die Engelse heuvels, reservoirs en al die wegpiraten die steevast links bleven rijden. Maar wel met een lekkere bak koffie, een boterham met hagelslag en je eigen bed. Cheers!