Op weg naar Mars

Blogs, Januari 2020, 1 minuut lezen

Als Monique ’s avonds moet werken, kan ik een klein vreugdesprongetje niet onderdrukken. De bank voor mij alleen. Controle over de afstandsbediening. Maarten taking back control.

Gisteren zag ik tijdens het zappen nog een man vertellen hoe eenzaam hij was, omdat hij altijd alleen op de bank televisie moest kijken.

Ik heb dat probleem dus niet.

Het percentage vrouwen in ons gezin is tot recordhoogte gestegen. Jeffrey en Kenny wonen al jaren op zichzelf. Sinds Brian verkering heeft, beperken zijn contactmomenten zich tot het droppen van de vuile was. Na een korte begroeting loopt hij zijn mannelijkheid achterna en keert hij terug naar zijn vriendin.

Kayleigh heeft haar heil in Amsterdam gevonden. Thuis zijn we nu met drie vrouwen en ik. De mannen hebben me verlaten.

Die overmacht heeft zeker voordelen. Monique kan haar moederlijke instinct niet onderdrukken en verwent ons veel te veel. Joyce projecteert datzelfde instinct op Skye, ook een vrouw. Jessie ontfermt zich over de andere haarbal, Coco. Een mannelijke hond met een sterk ontwikkelde vrouwelijke kant.

Ondertussen zie ik het huis langzaam van natuurlijke kleuren veranderen in een roze gloed van hondenjurkjes en dekentjes. Daaronder houden de dames zich schuil alsof de hongerwinter zich in onze woonkamer heeft genesteld.

Met drie zussen ben ik zo’n overtal van vroeger wel gewend. Maar hoe moet mijn doucheschuim nog een plek in de badkamer krijgen? Het moet concurreren met zes douchegels, negen shampoos, vier conditioners, curly shizzel en ik weet niet wat voor flesjes nog meer op de rand van de douchebak.

En dan de televisie. Voetbal, Formule 1, oorlogsfilms: ik krijg er thuis weinig medestanders voor. Monique en ik vinden elkaar bij Expeditie Robinson, Wie is de Mol? en The Voice. Daarna houdt het wel zo’n beetje op.

Dus als ik de bank een avond voor mezelf heb, vind ik dat heerlijk. Een sciencefictionfilm over een missie naar Mars.

Hoe mooi moet het daar zijn…