Onze dochters
De eerste meters op haar fietsje. Een driewieler die haar op driejarige leeftijd de stabiliteit geeft die ze nodig heeft. De eerste meters vrijheid in haar kleine wereld, in en om het huis.
Later komt er een fiets met zijwieltjes. Ook die worden op een dag weggehaald. Met de ondersteunende hand van haar vader op haar rug wordt ze gelanceerd. Haar wereld wordt groter. Zelfstandig fietst ze de veilige straat op en neer.
Naar de basisschool gaat ze af en toe op de fiets. Lopend is het ook goed te doen. Ze oefent de verkeersregels en doet haar verkeersexamen, als voorbereiding op het grotere werk. Ouders en school letten op haar veiligheid.
De weg naar de middelbare school legt ze fietsend af, samen met klasgenoten. Gezellig en veilig. Jarenlang gaat dat zo. Fietsen wordt een tweede natuur. Het brengt haar waar ze wil zijn.
Dan is ze vijfentwintig en besluit ze een rondje te gaan fietsen. Gewoon omdat ze daar zin in heeft. Gewoon omdat het kan.
Geen zijwieltjes meer om haar te steunen. Geen vaderlijke hand op haar rug om haar te beschermen. Gewoon even alleen op de wereld.
Maar die wereld blijkt niet de vanzelfsprekende veiligheid te bieden die we haar zo graag zouden willen geven.
Als vader raakt me dat. Je helpt je dochter op weg, leert haar zelfstandig te zijn en geeft haar steeds meer ruimte. Dat is wat je wilt: dat ze haar eigen leven kan leiden. Dat ze zonder angst op de fiets kan stappen, waarheen ze ook wil.
En dan zijn er mensen die die vrijheid misbruiken om een ander het leven af te nemen. Mensen die levens verwoesten. Het maakt me verdrietig en boos. Onze dochters verdienen hun vrijheid. Die mag hun niet worden afgenomen door iemand die een ander kwaad wil doen.
Vandaag treurt de wereld om een dochter.
Anne Faber, rust zacht.