New York met Jessie en Joyce

Reisverhalen, Augustus 2019, 5 minuten lezen

Op Schiphol bleek ik de zwaarste koffer te hebben. Bijna twee keer zo zwaar als die van de meiden. Ondanks hun tientallen outfits waren mijn enkele outfits dus een stuk zwaarder. Tot zover mijn sarcastische opmerkingen over hun roze koffers. Ik onderging de gevatte opmerkingen gelaten en focuste me als een echte man op zaken die wél belangrijk waren.

Het idee was ontstaan toen Monique twee maanden zou gaan wandelen. Ik zou met Jessie op vakantie gaan. De wandelplannen veranderden, maar ons vakantie-idee bleef bestaan. Jessies talent om me over te halen en mijn zwakte om nee tegen haar te zeggen, hadden ons langs Miami en zwemmen met varkens op de Bahama’s geleid, om in New York te eindigen. Joyce had zich als een teek in het idee vastgeklemd. Ondanks dat mijn hoofd niet het ideale leefgebied van teken is, bleef het ding gewoon hangen. Twee tuttebellen en een kerel naar de stad die nooit slaapt. Ik had er zin in.

Na de vlucht en een rommelige transfer kwamen we aan in Manhattan. De jetlag eiste zijn tol toen we bespraken hoe lang een frikandel XXL eigenlijk was. Jessie kwam op dertig centimeter, want een meter was toch zestig centimeter? “O nee,” herstelde ze zich, “dat is bij een uur en minuten.” Ons hotel lag aan Broadway, vlak bij Times Square. Zelfs het uitdelen van musicalfolders ging hier zingend en dansend.

Tijdens het shoppen wilden de dames allebei twee kledingstukken passen. Er stond een rij bij de paskamers. Zonder overleg hingen ze allebei hun spullen terug: “Kom Maarten, we gaan.” Het blijft een vreemd volk, die vrouwen. Op Times Square gingen we op de tribune zitten om naar mensen te kijken. Een programma had je daar niet nodig. Later vielen we in slaap met toeterende auto’s en sirenes op de achtergrond.

De volgende dag stapten we in een sightseeingbus. Onze gids Mikal lachte het hardst om zijn eigen grappen. Aanvankelijk had hij nog wat dankbaar publiek achter in de bus, maar toen dat uitgepraat en uitgelachen was, ging hij onverminderd door. We zagen veel, maar waren ook blij toen we weer konden uitstappen.

De metro werd ons vaste vervoermiddel. Beneden leek het alsof we in een gigantische föhn terechtkwamen. Verder werkte het prima, mits je de stations op de kaart wist te vinden. Daar liep ik op vast. Jessie en Joyce wezen ze zo aan. “Nee, dat zijn McDonald’s-vestigingen,” zei ik. Ze keken me aan of ik dat nou echt meende, om me daarna keihard uit te lachen. Ja, zo zijn ze. Keihard.

Bij het 9/11-monument en in het museum werd het stil. De namen, de plek waar de torens hadden gestaan, de herinneringen aan wat daar was gebeurd. Het was indrukwekkend om er rond te lopen. Buiten ging de stad verder, maar daar bleven we even bij stilstaan.

Vanaf het Rockefeller Center zagen we New York later in het donker. Een stad die je op straat vooral om je heen voelt, lag ineens onder ons. Al die lichten, zover je kon kijken.

Met gehuurde fietsen gingen we Central Park in. Tussen de bomen, vijvers en honkbalvelden voelde de drukte van Manhattan opeens ver weg. Honkbal was vroeger mijn sport, dus daar keek ik graag even naar. We zagen schildpadden en eekhoorns en bezochten de gedenkplek voor John Lennon. Daarna moesten we met de fietsen naar de Brooklyn Bridge, waar we ze zouden inleveren.

Foto bij New York met Jessie en Joyce

Op de kaart leek dat overzichtelijker dan het onderweg bleek. Er waren fietspaden, maar die hielden soms ineens op. Dan moesten we tussen het verkeer verder zoeken. Vlak voor de brug las ik een bord over auto’s en fietsen die dezelfde rijbaan deelden. Ik sloeg af en reed de auto’s achterna.

“Go back!” schreeuwde een man bij wat kraampjes. Ik vertrouwde hem niet direct, maar toen Jessie en Joyce ook begonnen te schreeuwen, keerde ik toch maar om. Het bleek de snelweg te zijn. Levensgevaarlijk voor onze fietsen dus. De Brooklyn Bridge hebben we uiteindelijk gewoon bezocht en befietst.

Die avond gingen we naar Pretty Woman op Broadway. Eerst nog dwars door de stad om de kaartjes op te halen en ons op te frissen. Het lukte allemaal: een indrukwekkende voorstelling met liefde, romantiek en een goede afloop. Om de innerlijke balans te herwinnen na dit romantische geweld, dacht ik terug aan de Formule 1 in Oostenrijk, waar we met bier, boeren, whisky en stinkend rubber de tijd van ons leven hadden. Ik kon weer door…

Na vier dagen winkelen bestond de oogst uit één Pandora-bedeltje voor Joyce. Voor de derde keer in twee dagen stonden we in Victoria’s Secret zonder iets gekocht te hebben. Blijkbaar moest je drie keer hetzelfde in je hand hebben gehad, verspreid over verschillende bezoeken, om het daarna niet te kopen. Terwijl ik dit in het drie verdiepingen tellende house of lingerie zat te schrijven, kwamen de dames met tassenvol terug. Tijd om mijn taak als creditcardhouder te vervullen. Ze waren zo lang bezig geweest dat ik twee blogdagen had kunnen schrijven. Zelf verwende ik me met een zonnebril. Eén winkel in en met een bril weer naar buiten. Zo kan het ook, dames.

We voeren langs het Vrijheidsbeeld en aten boven in het One World Trade Center, met uitzicht over de stad. In de metro zagen we ook een vrouw die luidkeels aankondigde dat daklozen bij haar gratis broodjes en water konden krijgen. Achter haar reed iemand een bolderkar met de voorraad. Ook dat hoorde bij New York.

Op onze laatste volle dag gingen we naar Coney Island. Het strand voor de gewone man. Nou, gewoner dan gewoonmaarten.nl zou het niet worden vandaag. Eerst een cocktail bestellen. Jammer, geen gin en wodka geleverd. Dan maar het water in. Mijn voeten waren net nat toen de strandwachten iedereen eruit floten. Heb ik weer. Een haai? Een walvis? Nee, dikke mist in aantocht. Naast ons pakte een familie ondertussen een half restaurant uit de koelboxen. Dat hielden we niet vol, dus gingen wij ook maar eten. Met de boulevard, het Luna Park en een bezoek aan het aquarium vermaakten we ons best.

We sloten de week af met een diner in het Hard Rock Cafe. Twee tuttebellen en een kerel in New York. Een uitdaging die zich heel goed had ontwikkeld. Ik vond het supergezellig met jullie, meiden!