Mijn eerste elektrische fietstocht
Ook ik was overstag gegaan. Ook ik had mijn leeftijd geaccepteerd. Na Monique stapte ik over op een elektrische fiets. Als we samen fietsten, was het snelheidsverschil tussen haar elektrische monster en mijn conventionele tweewieler behoorlijk groot. Het werd dus tijd. En die tijd was nu gekomen.
Bij de winkel in Den Bosch moest ik vier tot zes weken wachten voordat ik mijn fiets kon ophalen. In Nunspeet kon het binnen een week. Die keuze was snel gemaakt. Daarna kreeg ik nog een idee: als we daar toch waren, konden we net zo goed terugfietsen naar Den Bosch.
Ruim honderd kilometer. Ik verwachtte een reactie als: “Doe effe normaal joh, we gaan toch niet zo’n eind fietsen?” Maar nee. “Oké, da’s goed!” Daarmee was mijn voorstel ineens een afspraak.
De fietsen hadden volgens de opgave een bereik van honderdvijftig kilometer. Voor de zekerheid belde ik de dag ervoor nog even. Of ze mijn accu volledig wilden opladen, want we gingen een heel eind fietsen. Dat zou gebeuren.
Joyce bracht ons naar Nunspeet. Moniques fiets lag achter in de auto. Na het uitladen vroeg ik om haar fietssleutel. “Hoezo, die heb jij toch?” Nee, die had ik niet. Ik had de fiets op slot in de auto gezet in de veronderstelling dat Monique haar sleutel had. Dus niet.
Een Stella-medewerker zag ons balen en bood hulp aan. Of hij een loper had? Ik kreeg een mompelend antwoord en we gingen naar de serviceafdeling. Daar troffen we een man die in oplossingen dacht. Een man naar mijn hart. “O, dat regel ik wel.” Ik probeerde mijn logische vraag nog eens: “Maar hoe dan? Heb je een loper?” “Nee, die moet ik losslijpen.” Ik zag de vonken al van de fiets spetteren. Ik liet Monique achter en ging mijn nieuwe fiets halen. Daar kwamen we tenslotte voor.
Die stond onder een feestelijke tent klaar. Met koffie erbij kreeg ik uitleg over de bediening. Ik vertelde nog eens over onze terugtocht. De medewerker had de accu die ochtend op de lader gelegd. Alleen dacht hij niet dat hij al vol genoeg zou zijn voor honderd kilometer.
Ik had vooraf gebeld om precies dit te voorkomen. Op het scherm stond een bereik van achtenveertig kilometer in de hoogste ondersteuningsstand. We legden de accu nog even terug aan de lader. Joyce was inmiddels weg.
Gelukkig dacht de medewerker van de serviceafdeling mee. In Houten kon hij een leenaccu voor me regelen. Die mocht ik in Den Bosch weer inleveren. Houten lag voor mijn gevoel ongeveer halverwege. Dat gevoel bleek weinig waard: het was negenenzeventig kilometer fietsen. Bij vertrek gaf mijn scherm op de laagste stand vijfenzestig kilometer aan.
Zonder ondersteuning zou de fiets als een gewone fiets rijden, was me verteld. We besloten het erop te wagen. Monique had een nieuwe fietstas, ik een kettingslot en samen hadden we nog steeds een plan. Om elf uur vertrokken we.
De eerste kilometers waren heerlijk. Bossen, dorpjes, heide. De fiets reed lekker en we hadden krentenbollen en bananen bij ons. Dat kwam goed uit, want de terrassen waren gesloten. We aten onderweg op een bankje.
De frisse ochtend werd een koude tocht. De zon bleef weg en er stond een stevige tegenwind. Monique had nog net geen blauwe lippen. Door haar gewichtsverlies was haar natuurlijke isolatie verdwenen. We kochten een fleecetrui. Daarna ging het wat beter, maar ze bleef als een tenger bloempje haar best doen om de sfeer erin te houden. Zonder succes.
Zoals zo vaak met batterijen ging ook deze sneller leeg dan gedacht. Mijn tekort liep van veertien naar vierentwintig kilometer op. Monique moest zich inhouden omdat ik op standje één bleef rijden. We fietsten niet synchroon en hielden ons sterk, maar de twijfel sloeg toe. Een bundeltje spieren in mijn linkerdij vroeg regelmatig aandacht door een pijnscheut naar mijn hersenen te sturen. Ik reageerde met de gevleugelde uitspraak: “Au.”
Na eenenzestig kilometer stond het bereik op nul. Nog ongeveer twintig kilometer naar Houten. Het fietsen viel me eigenlijk niet tegen. Misschien had die medewerker gelijk en was een elektrische fiets zonder accu inderdaad gewoon een fiets.
Twee kilometer later viel het scherm uit. Toen pas hield de motor ermee op. Het voelde alsof er iemand op rolschaatsen aan mijn bagagedrager hing. Mijn benen verzuurden en Houten lag nog steeds veel te ver weg.
Monique had al een tijdje buikpijn. We zetten de stalen rossen aan de kant en keken elkaar eens goed aan. Waar waren we in godsnaam mee bezig? Hadden we iets te bewijzen, aan onszelf of aan een ander? Hadden we er nog plezier of zin in? Het antwoord op alle vragen was nee.
Toen kwam de kracht van Monique naar boven. Ze had een plan B. Een paar dagen eerder had ze haar vader gevraagd of hij ons wilde ophalen als we het niet zouden redden. Daar zou ik niet opgekomen zijn.
We belden Paul. Een uur later haalde hij ons op bij de McDonald’s in Huis ter Heide, in de buurt van Zeist. Den Bosch hadden we op de fiets niet gehaald. De leenaccu in Houten evenmin.
Een spontaan idee? Niet doen. Gewoon niet doen.