Mijn Corona
Ik zit in mijn thuiskantoor en kijk uit op een prachtige struik die al in bloei staat en in de zon haar pracht en praal laat zien. Een koolmees doet zich tegoed aan een zonnebloempit. Die heeft hij behendig uit het netje met nootjes gepeuterd dat we voor de vogeltjes in de struik hebben gehangen. Daarna ontdoet hij de pit vakkundig van zijn schil om de binnenkant op te peuzelen.
Wat een drama, al een jaar lang gebukt gaan onder COVID-19. Bijna alles wat leuk is, wordt verboden of moet onder strikte regels plaatsvinden. Niets is meer wat het was. Het vreemde gedrag van mensen onder elkaar begint al gewoon te worden.
Monique en ik besluiten een paar daagjes naar Limburg te gaan om even in een andere omgeving te zijn. In een opwelling boeken we op dinsdag een hotel. De elektrische fietsen mee en genieten van het mooie weer in het heuvelachtige Zuid-Limburg. We vertrekken de volgende dag om anderhalf uur later in een bijna buitenlandse omgeving terecht te komen. Net als in Friesland staat onder de plaatsnamen de lokale vertaling, alsof de Limburgers geen Nederlands kunnen lezen. Vreemd.
Ik heb al een paar dagen een verstopte neus. Onderweg naar Limburg begint het een lichte snotneus te worden. Ik schenk er weinig aandacht aan, want een zakdoek heb ik niet nodig. We genieten die woensdag van het prachtige weer en van elkaar. Een mooie fietstocht door de glooiende heuvels onder een stralende zon. We komen langs het Drielandenpunt, waar we van een ijsje genieten. Het moet niet gekker worden.
’s Avonds halen we ons eten op en dineren we op onze hotelkamer. Dat is het net niet, hoor. Er staat geen fatsoenlijk eettafeltje, dus we nuttigen het uiteindelijk op ons bed. Eten prima, de setting minder.
Ik heb een onrustige nacht. Veel wakker geweest en raar gedroomd. ’s Morgens voel ik me echter weer goed, dus combineren we vandaag het fietsen met wandelen. We fietsen naar een iets verderop gelegen bos om daar lekker te wandelen. ’s Avonds genieten we van The Passion op tv en eten we weer op ons bed.
Vrijdag gaan we terug. Wederom een onrustige nacht en de snotneus begint iets toe te nemen. Na een mooie rondrit met de auto, de Mergelroute, gaan we langzamerhand op huis aan. Ik besluit bij thuiskomst toch maar eens een wattenstaafje richting mijn hersenpan te sturen. We hebben een doos met sneltesten staan, dus binnen een kwartier verwacht ik de uitslag te weten.
Overtuigd dat de test negatief zal zijn, doop ik het in mijn neus verdwenen teststaafje in een buisje met vloeistof om daarna een paar druppels in het testsetje te laten vallen. Als in een sprintrace rent de vloeistof naar voren om in no time het eerste streepje te activeren. Daar zou het bij moeten blijven. Nee, mijn vloeistof rent vrolijk door naar het tweede streepje. Op zich geen probleem, alleen moet dat tweede streepje niet zichtbaar worden. Wel dus…
Ik ga even in mijn thuiskantoor zitten om het nieuws te verwerken. Ik kijk naar de struik in mijn tuin en zie een roodborstje netjes wachten totdat twee kibbelende koolmeesjes klaar zijn bij het netje en hij een nootje kan pakken. Voor de vogels in de tuin is er de afgelopen drie dagen niets veranderd…
Daar zit je dan. In de ene hand mijn positieve test, in de andere mijn ziel. Een beetje snotterig, meer niet, dus het is vooral het idee dat je corona hebt. Ik zeg het hardop tegen mezelf om te horen hoe het klinkt. Niet goed. Het klinkt vreemd. Het klinkt als iets van een ander.
Ik volg het coronanieuws al een jaar intensief en altijd ging het over zij die corona hebben of mogelijk gaan krijgen. Voor mijn gevoel ging het nooit over mij. Ik was een toeschouwer, geen medespeler. Via Monique en haar werk in de zorg heb ik er indirect veel mee te maken gehad, maar zelf maakte ik er nooit deel van uit. En nu ben ik direct onderdeel van de discussie. Samen met Brian, die ook positief is getest. Een jonge god van 24, die het geheel, eveneens met waterige oogjes en een loopneus, als een spannend avontuur tegemoet treedt.
Met mijn relatief goede gezondheid, leeftijd en slanke postuur zou ik dit avontuur met vertrouwen tegemoet moeten kunnen treden, denk ik. Het afgelopen jaar zijn er echter genoeg mensen door het oog van de naald gekropen van wie ik nooit had gedacht dat ze ook maar in de buurt van die naald zouden komen. Ik straal dus niet van zelfvertrouwen en stel me bescheiden op.
Ik laat de boel op me afkomen en isoleer mezelf in mijn thuiskantoor en slaapkamer. Brian bivakkeert tussen de speelkamer en zijn slaapkamer. Met een apart toilet zonderen wij ons als paria’s af van de rest van het gezin. Ik vermaak me de komende twee dagen met wat werken en informatie verzamelen. Ik merk dat ik als patiënt andere informatie zoek dan als geïnteresseerde.
Het snotteren is inmiddels uitgebreid met een kriebelhoest en wat hoofdpijn. Dan komt de fase waarin hoofdpijn en koorts de boel overnemen. Wat gaat mijn lichaam nu doen? Ik denk dat ik de afgelopen 25 jaar misschien drie keer een paar dagen met griep ben thuisgebleven. Ik weet dus niet meer zo goed wat ik moet verwachten. Mijn lichaam blijkt dat ook niet meer zo goed te weten.
Mijn immuunsysteem heeft alle laadjes opengezet en alles in één keer uit de kast gehaald. Door de koude rillingen sta ik als een oncontroleerbare breakdancer mijn tanden te poetsen. Daarna lig ik in bed te zweten, terwijl verschillende delen van mijn lichaam het afwisselend koud en warm hebben. De koorts wordt gelukkig nooit heel hoog.
Deze drie dagen breng ik door in bed. In nederigheid en ook in angst. Angst voor het onbekende. Angst voor dat prachtig mooi gekleurde balletje met zuignappen. Daar denk ik tenminste aan als ik dat COVID-19-ettertje afgebeeld zie. Zo’n zachtplastic bal die vol zuignappen zit en overal aan blijft plakken als je hem gooit.
Want het zal mij toch niet gebeuren? Hij zal mij toch niet klein krijgen?
Ik denk terug aan het boek The Secret, dat ik jaren geleden heb gelezen. Er staan lessen in die ik waardevol vind en onderdeel van mijn leven heb proberen te maken. Wat ik eruit heb gehaald, is dat ik in moeilijke situaties niet alleen bij het probleem wil blijven hangen. Ik probeer mezelf af te vragen: wat wil ik anders en wat kan ik daarvoor doen? Als ik dat voor mezelf helder krijg en het blijf nastreven, geeft me dat houvast.
Een van de ideeën uit het boek is dat iets uitkomt als je er maar sterk genoeg aan denkt. Aan dat idee klamp ik me nu vast. Niet omdat ik daarmee mijn herstel in de hand heb, maar omdat ik iets nodig heb om me aan vast te houden. Tussen de nachtelijke monsters en de drammende behoefte om iedere ademhaling in een computersysteem te zetten, sorry, ik verzin het niet, het komt uit mijn ijlende dromen, houd ik me bezig met de wil om hier goed doorheen te komen.
De nachten worden rustiger, de dagen overzichtelijker en mijn lichaam neemt zijn vitale functies weer serieus. De storm is gaan liggen, maar het huis is wel wat beschadigd.
De bal met zuignapjes doet het niet meer. Slechte kwaliteit. Zal wel in China gemaakt zijn…