Met Ton naar de Formule 1 in Abu Dhabi
Daar zit je dan, op de tribune van het Yas Marina Circuit in Abu Dhabi. Drie weken geleden waren we nog in Dubai, waar Ton en ik in een opwelling tickets kochten voor de Formule 1.
Een bijzondere ervaring is het nu al, en ik heb nog geen auto voorbij zien komen. Een circuit dat schoner wordt gehouden dan je eigen huis. We zijn er al op vrijdag, de dag waarop je vooral de echte liefhebbers vindt, omdat er dan alleen trainingen zijn. Er lopen dan ook meer stewards, vrijwilligers, beveiligers en servicemedewerkers rond dan bezoekers.
Uiterst vriendelijk allemaal. Zelfs het knopje van de lift wordt voor je ingedrukt. Als we besluiten niet met de lift te gaan, want dat is toch wel decadent, kijken ze ons aan alsof we een grapje maken. De deur naar het trappenhuis moet speciaal voor ons worden opengemaakt. Met ongeloof wordt onze expeditie naar de trappen gadegeslagen.
Iedere ochtend worden we vriendelijk begroet. Zelfs op de laatste dag wijst hetzelfde vriendelijke meisje ons nog naar onze plaats. Op mijn opmerking dat we die na drie dagen wel weten, reageert ze met haar altijd vriendelijke lach:
‘I know, I recognize you.’
Ik laat de vriendelijkheid als een warme douche over me heen komen.
De stoeltjes worden nog eens afgepoetst, de relingen schoongemaakt en de grond geveegd. Los afval wordt direct verwijderd. Ik ben op Spa-Francorchamps geweest. Daar gaat het ietsjes anders, kan ik je verklappen.
Ik ben met Ton, die in Dubai woont en werkt. Hij kent de omgeving als zijn broekzak en weet hoe de mensen hier zijn en reageren. Dat heeft ook zijn nadelen. Het ene gênante moment volgt op het andere. Als je zo extravert bent als hij, schijt hebt aan de wereld om je heen en dan ook nog geen rekening houdt met mijn gevoelens, krijg je gênante momenten.
Op de parkeerplaatsen staan bijvoorbeeld echt te veel mensen om de auto’s naar hun plek te begeleiden. Zelfs bij doorgangen die zijn afgesloten met hoge vangrails staat iemand met zo’n lichtgevende verkeersstok heftig te gebaren dat we er niet door kunnen. Hij neemt zijn werk serieus, zullen we maar zeggen.
Ton besluit al die mensen te belonen met een persoonlijke groet: een zwaai en een ‘good morning’. Niet vervelend als je dat één keer doet. Wel als je het bij iedereen doet. Drie dagen lang…
Onnodig veel gas geven, uit een gevoel van macht of om zich te bewijzen, is een andere vervelende eigenschap. Hardrijden is prima, maar stotterend rijden is irritant. Mensen op de parkeerplaats schrikken ervan en kijken ons verbijsterd na.
Ton is best aardig, hoor. Je kunt hem er best bij hebben. Maar zich aanpassen aan de omgeving of accepteren dat zaken soms anders zijn dan hij verwacht, daar heeft hij moeite mee.
Neem de koffie. Bij de snackbar blijkt geen melk te zijn. Dat wordt niet zomaar geaccepteerd. Vreemd natuurlijk, dat er geen melk is. Maar om daar een hele discussie over te voeren met de goedbedoelende bediende, gaat wel ver. Volgens Ton wil de helft van de bezoekers melk en kan dit echt niet. Zijn argumenten maken weinig indruk. Hij stelt zich uiteindelijk tevreden met een flesje water.
Ik ben gelukkig met mijn zwarte koffie.
Ook bij het eten is het aanpassen. De organisatie lijkt moeite te hebben om alles vlot te laten verlopen. Te veel mensen houden zich met hetzelfde bezig, waardoor de wachtrijen al oplopen terwijl het nog niet druk is. Als we een pizza bestellen, bemoeit een tweede medewerker zich ermee. Het wordt zo onduidelijk dat we drie keer opnieuw moeten vertellen wat we willen.
Mayonaise en ketchup bij de Thaise noedels blijken hier normaal te zijn. De opgewarmde friet komt uit warmhoudovens. Bijna niets wordt vers bereid. Een biertje drinken kan wel, maar achter hoge schermen. Het mag niet mee naar de rest van het terrein of de tribunes.
Desondanks is het goed toeven. De omgeving is luxe en inspirerend. We kijken uit op de jachthaven in het circuit en op het prachtige hotel dat over de baan is gebouwd. Zaterdag krijgen we in de pauze ook nog een spectaculaire vliegshow, die we vanuit onze luxe tribunestoeltjes bekijken.
’s Avonds genieten we van een concert van Lionel Richie in het naastgelegen stadion. Ton wordt emotioneel als Hello wordt gespeeld. Het liedje doet hem denken aan de tijd waarin hij zijn vrouw Yvonne leerde kennen. Omdat zij er niet bij is, bied ik mijn diensten als knuffelman aan.
Een bijzonder moment…
Maar we komen natuurlijk voor Max. Na goede trainingen gaat hij tijdens de kwalificatie voor onze neus in bocht elf twee keer lelijk in de fout. Blauwe wolken omringen zijn bolide als zijn remmen blokkeren, juist wanneer hij zijn tijd moet zetten. We balen flink. Net als Max zelf. De race begint dramatisch met een incident bij de start, maar eindigt met een verdienstelijke vierde plaats.
De afsluiting vat het hele weekend samen. Het imposante vuurwerk na de race bouwt zich langzaam op, eindigt in een climax en dooft dan uit in stilte.
Een stilte die ik gebruik om na te genieten van een heerlijk weekend samen met mijn eigen Ton.