Met onze Beer door Amerika
Er stond dertig kilometer op de teller toen we onze camper meekregen. Een nieuwe hut op wielen, die Monique en ik van de omgeving van Chicago naar Los Angeles mochten brengen. Het verhuurbedrijf had hem daar nodig. Wij wilden graag met een camper door Amerika. We waren de beroerdste niet en boden onze diensten aan.
In februari 2024 begonnen we aan die reis. De hoofdroute hadden we uitgezocht, de rest zouden we onderweg regelen. Eerst hadden we aan Route 66 gedacht. Maar vlak voor vertrek gooiden we het plan om. Rond Chicago vroor het bijna. In Nashville was het een stuk warmer. We gingen naar het zuiden.
Dat weinig voorbereiden begon meteen goed. Onderweg naar het ophaalpunt controleerde ik onze eerste overnachting. De enige die ik vooraf had geboekt. Verkeerde datum. Ik had voor de afgelopen nacht gereserveerd.
Na de uitleg over de camper gingen we boodschappen doen. Monique had haar zinnen op Walmart gezet. Waarom een andere supermarkt niet voldeed, werd mij niet duidelijk. Omdat we nog weken op elkaars lip zouden zitten in een camper, legde ik me erbij neer. De dichtstbijzijnde vestiging bleek permanent gesloten. Dank je, Google Maps. De volgende lag drie kwartier verderop. Gelukkig wel de goede kant op.
Bij Indiana Dunes moesten we opnieuw betalen voor een plaats, hoewel bijna de hele camping leeg was. We maakten de bedden op, ruimden onze spullen in en liepen over de duinen naar Lake Michigan. Een groot meer, een strand en een bijna ondergaande zon. De verkeerde reservering was op dat moment niet zo belangrijk meer.
De jetlag zorgde ervoor dat we vroeg wakker waren. Om vijf uur belde ik KPN, want mijn vooraf geregelde Amerikaanse databundel deed iets anders dan beloofd. Thuis was het inmiddels middag. Na de telefoontjes was het probleem nog niet opgelost, maar wij moesten verder. Richting Nashville, op zoek naar twintig graden.
In Nashville bekeken we een oude autofabriek, met machines, winkeltjes en whiskeyproeverijen. Bij de kassa van het Country Music Hall of Fame Museum beleefde ik een nieuw dieptepunt in mijn leven: ik kocht een 60-plus seniorenticket. Twee dollar korting. Zucht.
Op Broadway kwam uit iedere deur livemuziek. Bij Kid Rock stapten we om één uur binnen voor een biertje en de lunch. Een bluesband speelde het dak eraf. Na mijn tweede bier wisselde de band naar een nog betere coverband, die het stukje dak dat er nog op zat alsnog afblies. Na mijn derde bier besloten we op huis aan te gaan. De laatste bus vertrok om half zes en het was stiekem wat laat geworden.
Met Elvis hadden we allebei niet zoveel. Graceland konden we dus overslaan. Alleen begon het onderweg naar Memphis te knagen. We reden er nu toch langs. Straks kregen we spijt. We veranderden van gedachten en zetten de camper op de parkeerplaats.
Met een bus werden we vervolgens, echt waar, vierhonderd meter naar de overkant van de straat gereden om het huis te bekijken. Even later stonden we in Elvis’ huiskamer. Toch bijzonder. De schreeuwerige jarenzeventiginrichting, de poolkamer, de junglekamer en de enorme keuken. We bekeken de tuin, de graven en de auto’s. Blij dat we waren gegaan. Daarna reden we verder naar Hot Springs.
Bij de camping was het kantoor al dicht. Chris, die ons bij de camper had ontvangen, had het al voorspeld: ga maar vragend staan kijken, dan komt er vanzelf een Amerikaan helpen. En ja hoor. Via het aangewezen telefoonnummer kreeg ik Tonya aan de lijn en een plek toegewezen. Nu nog de douchecodes en wifi, onze twee basisbehoeften. De mannencode kreeg ik van een jongen bij het toilet. Voor de vrouwencode sprak ik een kleine versie van ma Flodder aan. Ze haalde de peuk uit haar mond en gaf met haar rokersstem vriendelijk antwoord. Het leek wel een escaperoom. Voor de wifi belde ik nog eens. De charmant klinkende Tonya had ineens een krakende heksenstem. De volgende ochtend stond ons ma Floddertje achter de balie. Zij werkte hier dus. Wie Tonya uiteindelijk was, wist ik nog steeds niet.
Ik vroeg ook waar we mooi konden wandelen. “Ik woon hier al mijn hele leven, jongen, maar dat heb ik nooit gedaan, dus dat weet ik niet.” Mijn wandelapp bood uitkomst. Na ons eerste ontbijt buiten in de zon liepen we naar Goat Rock. Daarna zaten we naast de camper aan Lake Hamilton met een drankje. Ruim twintig graden. Daar waren we voor naar het zuiden gereden.
In Texas vermeden we de snelwegen. We reden langs landhuizen met paarden en witte hekken, alsof de familie Ewing ieder moment naar buiten kon komen. Een hert stond vlak naast de weg. Ik kon rustig afremmen en we zagen het van dichtbij het bos weer in lopen.
In Sanger hadden we was te doen, maar geen kwartjes voor de machines. In de wasserette in het dorp werkte de zus van onze ma Flodder uit Hot Springs: ze zag er hetzelfde uit, klonk hetzelfde en was ook ontzettend aardig. Ze hielp ons met de onbekende apparatuur. Monique kwam helemaal tot leven toen het beddengoed door de trommel werd gemasseerd met water en wasmiddel, om robijntjesfris weer op ons bed neer te dalen. Daarna borrelden we in het Town Center Park. Niet meer dan een grasveld met een prieeltje en een speeltuin, maar het klonk wel stoer, toch?
Verder naar het westen kwamen er cactussen, longhorns en jaknikkers. De aarde werd roder, de wegen langer en de plaatsjes kleiner. Bij een theater stond aangekondigd dat er gratis naar Dirty Dancing gekeken kon worden. Uit 1987. We waren ver van huis, maar die film kon nog steeds mee.
We reden via Hobbs naar Carlsbad Caverns. Soms bereiden we ons goed voor, soms niet. Deze keer niet. Bij de ingang keken we in een enorm gat waar een Boeing zo naar binnen kon vliegen. Daarna liepen we twee uur door een grottencomplex, de ene ruimte nog mooier dan de andere. Ik had in België weleens grotten gezien, maar dit was echt enorm. Een dikke tien.
Die dag kregen we buiten de grot ook genoeg te zien. Eerst reden we door droog landschap met olie- en gasinstallaties. De wind duwde zo hard tegen de camper dat ik voortdurend moest tegensturen. Vervolgens reden we de bergen in. De struiken werden bomen, de temperatuur daalde en ineens lag er sneeuw. Zelfs een skigebied. Nog maar kort daarvoor hadden we in de warmte gezeten.
Bij White Sands stonden we weer in een heel ander landschap. Spierwitte duinen, zomaar midden in New Mexico. We stapten uit en werden door de harde wind gezandstraald. Prachtig om te zien, maar na afloop waren we ook blij met een biertje op onze overnachtingsplek in Las Cruces.
Arizona bleef ons verrassen. Van de snelweg af werd het rijden nog mooier. Hoge cactussen, wonderlijke rotsen en steeds andere begroeiing. Bij Picacho besloten we twee nachten te blijven. Op de camping vonden we een folder van Picacho Peak. Een karakteristieke berg, een paar kilometer verderop. Daar konden we wel gaan wandelen.
We kozen de Hunter Trail. De waarschuwingen waren duidelijk: zeer moeilijk, voor ervaren wandelaars. We hadden vaker pittige tochten gemaakt en begonnen vol vertrouwen. Eerst liepen we tussen de cactussen. Daarna werd het steiler en smaller. Op sommige stukken moesten we ons langs staalkabels omhoogwerken, met de afgrond naast ons.
Iedere bocht bracht nieuwe hoop. Hierna zou de top toch wel komen? Nee, weer verder. Ik noemde het onderweg het voortdurend managen van teleurstellingen. Het uitzicht vanaf de top maakte veel goed. Rondom ons lagen de vlaktes en bergen van Arizona. Daarna moesten we langs dezelfde route terug. De afdaling kostte ons net zoveel tijd als de klim.
Bij de camper haalden we de stoeltjes naar buiten. Biertje, pinda's, Monique naast me en de zon die achter de berg verdween. Op zo’n moment was ik erg blij met onze hut op wielen.
In Phoenix zaten we in een biertuin toen er langs de weg marktkramen verschenen. Een biertje voor mij en een colaatje voor Monique natuurlijk. Straten werden afgesloten. Onze camper stond honderd meter verderop en raakte langzaam opgesloten. “Als we straks nog maar weg kunnen”, zei Monique. Ik bleef natuurlijk de rust zelve en mompelde dat het wel zou lukken. Toen er een vrachtwagen met betonblokken kwam, sloeg ik mijn bier toch maar achterover. Drie van de vier richtingen waren al versperd. Met onze dikke camper wurmden we ons tussen kraampjes, mensen en auto’s door. Ze keken verwijtend. Maar wij stonden braaf op een parkeerplaats, hoor. Jullie begonnen uit het niets op te bouwen!
Bij Black Canyon zag ik op de camping een terreinbuggy staan. Als die hier reed, moesten er routes zijn. Die avond boekte ik voor de volgende ochtend een tour. Met een groep buggies reden we twee uur door het ruige landschap. Stoffig, hobbelig en geweldig leuk. Na dagen vanuit de camper kijken reden we nu zelf de wildernis in.
Na afloop wasten we buiten onze handen en gingen verder. Via de rode rotsen en Flagstaff reden we naar de Grand Canyon. De sneeuw kwam terug, de kou ook. Op de camping werd onze Beer door de wind heen en weer geschud.
Die avond keek ik naar mijn linkerhand en schrok me het apenzuur. “Mijn ring! Mijn trouwring is weg!” We keken naar het witte stukje huid dat hij tweeënhalf jaar tegen de zon had beschermd. Kak, het zou toch niet waar zijn. Op een lunchfoto van die dag zat hij al niet meer om mijn vinger. Tijdens het rijden leek onwaarschijnlijk: handen aan het stuur was geen risico voor die ring. Ik was de laatste tijd niet dikker geworden en hij zat te los. Bij het handen wassen? Natte, gladde handen, geen handdoek en het water eraf schudden boven een zanderige plek met struiken. Dat leek logisch, maar zeker wisten we het niet. Ik nam contact op met het bedrijf van de buggytour. Ze zouden zoeken.
Bij de Grand Canyon gingen we ondertussen verder. Onze helikoptervlucht werd door het slechte weer een dag uitgesteld. We reden langs uitzichtpunten aan de zuidrand en verder naar Horseshoe Bend. Ik had in mijn verslagen inmiddels zoveel woorden voor mooi gebruikt dat ik weinig nieuws meer kon verzinnen. Op de terugweg staken vijf herten vlak voor ons over. Die avond maakten we spaghetti in de camper.
De helikopter kon de volgende dag wel vertrekken. Eerst vlieg je boven bos. Dan houdt dat bos op en ligt de diepte ineens onder je. Voor je gevoel stort je erin, hoewel de piloot gewoon rustig doorvliegt. Helemaal windstil was het niet. Ik hield mijn maag nog net onder controle. Daarna namen we de middag vrij. Even niets meer bekijken.
Via de Hoover Dam reden we naar een heel ander natuurgebied: Las Vegas. Bij David Copperfield gebeurden vlak voor onze neus dingen waar ik niets van begreep. In Valley of Fire reden en wandelden we tussen rode, gele en grijze rotsen, alsof we op een andere planeet waren. Terug in de stad zaten we in The Sphere. De film was overal om ons heen en het stampen van een olifant voelde ik in mijn stoel. We bezochten Fremont en de van televisie bekende pandjeszaak. Bij Cirque du Soleil in het Bellagio veranderde het podium in een zwembad. Ik bleef me verbazen.
Op 8 maart was ik jarig. We vertrokken uit Las Vegas, waarbij ik natuurlijk zelf nog even met de camper over de Strip wilde rijden. Daarna gingen we richting de kust bij Los Angeles, onze laatste stop.
Tijdens de lunch kwam er een mail binnen. Het bedrijf van de buggytour had mijn ring gevonden. Een week had ik niets gehoord. Ik had de hoop al opgegeven. En nu, op mijn verjaardag, dit bericht. Wat waren we blij.
Alleen lag de ring inmiddels zo’n zevenhonderd kilometer bij ons vandaan. Zelf ophalen betekende veertienhonderd kilometer heen en terug. Gelukkig maakte Stijn de Graaff met zijn gezin ongeveer dezelfde reis, twee weken achter ons aan. Hun route liep er niet precies langs, maar ze wilden een omweg maken. Op 16 maart zouden ze de ring ophalen. Stijn kon wat mij betreft direct worden bevorderd van vriend tot een van mijn beste vrienden.
Vanaf onze camping bij Newport Beach gingen we naar Disneyland. Bij de parkeergarage keek iemand bezorgd naar de camper: die paste er niet in. Met een Exit-papiertje onder de ruitenwisser werden we professioneel weer naar buiten gebonjourd. Op de Toy Story-parkeerplaats pasten we wel. Daar keek een vriendelijk ogende knuffelbeer bezorgd naar ons. Of we al tickets hadden? Nee, die kochten we wel aan de kassa. Nou, dat dacht hij niet. Het park was dat weekend uitverkocht. Prompt zat er weer een Exit-papiertje onder de ruitenwisser. Het knuffelgehalte van deze knuffelbeer was bij mij direct verdwenen.
Daar stonden we, aan het einde van de afrit, met de alarmlichten aan onze teleurstelling te verwerken. Terug naar de camping vonden we geen optie. Het werd Long Beach. Dat had een lang strand, duh. We huurden fietsen en trapten langs de Queen Mary en het strand, tussen picknickende en volleyballende mensen. Aan het einde van de middag kwamen we tevreden terug. Zo zie je maar: het leven is een feest, maar je moet wel zelf de slingers ophangen.
Universal Studios lukte de volgende dag wel. Na een rit door Hollywood parkeerden we zonder gedoe. Van tien uur 's ochtends tot negen uur 's avonds vermaakten we ons in het park. Intussen kregen we bericht dat onze terugvlucht was geannuleerd. We werden naar een dag later omgeboekt en vervolgens weer terug naar de oorspronkelijke dag. We lagen dus toch op schema.
Op 12 maart leverden we onze Beer schoon en volgetankt in. De medewerker wees op een flinke deuk in de voorbumper. We hadden niets gemerkt. Misschien was iemand tijdens het parkeren tegen ons aangereden, maar we wisten het niet. Wel kostte het ons 850 dollar. Met een rotgevoel stapten we in het busje naar het hotel.
Dat was een vervelend afscheid van een camper die ons 6.400 kilometer door acht staten en drie tijdzones had gebracht. We hadden vooraf vooral de grote lijn bedacht. Onderweg veranderden we van plan, bleven ergens langer of reden door. Onze Beer ging naar het verhuurbedrijf in Californië. Wij gingen naar huis, blij dat we deze reis samen hadden gemaakt.