Met ons achten door Sri Lanka

Reisverhalen, Een familiereis in juli en augustus 2018, 7 minuten lezen

We waren nog geen tweehonderd meter onderweg of we waren elkaar al kwijt. Na het wegbrengen van de honden sloeg ik rechtsaf en zag ik Brian in mijn spiegel linksaf gaan. Sri Lanka was nog een heel eind weg.

Het was tien jaar geleden dat we voor het laatst met het hele gezin op zomervakantie waren geweest. Twee gezinnen met eigen normen, waarden en gebruiken waren één gezin geworden. Jeffrey kijkt eerst de kat uit de boom. Kenny is de kat die erin klimt om achteraf te bekijken of dat slim was. Kayleigh plant alles, Brian doet iets omdat het goed voelt. Joyce is bezig met mode, uiterlijk en slapen. Veel slapen. Jessie doet haar ding en doet dat goed. Monique verzorgt iedereen. Zelf denk ik de rust zelve te zijn, met alle beperkingen die een moderne man in zich heeft. Een Hollandse groentesoep op weg naar Sri Lanka.

In de auto naar Düsseldorf zaten Jeffrey en Kenny bij mij. Ik verheugde me op een volwassen mannengesprek: de problemen van de wereld benoemen, analyseren en oplossen. Vier twinkelende oogjes keken trots naar twee tweedehands spelcomputers. Even later klonken de Pokémon-geluiden door de auto en werd er enthousiast over Pikachu’s en Bulbasaurs overlegd. Tot zover de volwassen discussies. Ik was weer twintig jaar terug, onderweg naar Spanje.

De reis begon met wat hindernissen. Bij de immigratie moest Monique een nieuw visum kopen omdat de aanduiding van haar nationaliteit volgens het systeem niet klopte. Kayleigh zou vanuit Nepal naar ons toe komen, maar miste door vertraging haar aansluiting in Delhi. Ze kwam een dag later aan. Onze gids Thilak regelde dat ze werd afgezet bij de kerk die wij bezochten. Nu waren we compleet.

Het was volle maan en onderweg deelden mensen langs de weg eten en drinken uit. Er werd met vlaggen gezwaaid om voorbijgangers uit te nodigen. We reden langs rijstvelden en palmbomen, bezochten tempels en proefden nieuwe smaken. Overal werden we vriendelijk ontvangen.

Gisteren hadden Jeffrey, Kenny en ik nog met een whisky en een sigaartje besproken welke vervelende dieren hier zouden zitten. Olifanten en apen vonden we prima, als er maar geen slangen waren. Bij onze huisjes in Sigiriya begon Thilak: “Ik wil jullie niet bang maken, maar…” Precies wat je niet wilt horen. Vanwege de slangen moesten we met een zaklantaarn naar buiten om te zien waar we op stapten. Dankjewel Thilak. En wij zaten natuurlijk niet in een gewoon hotel, maar in losstaande huisjes in een park. Die nacht sprong Kenny met een Ninja Turtle-beweging rechtop in bed en schreeuwde naar Jeffrey: “Nee!” Hij dacht dat er een slang in bed lag. Ons slangensyndroom had toegeslagen.

Voor de olifantensafari moesten we eerst door een file van jeeps en vrachtwagens. Iedereen probeerde voor te kruipen, waardoor niemand meer vooruitkwam. Toch bleven de chauffeurs lachen en met elkaar praten. Het duurde ruim een uur om een kilometer verder te komen. Uiteindelijk stonden we bij een meer naar tientallen grazende olifanten te kijken. Daar hadden we graag even op gewacht.

Tussen de uitstapjes door ontstond er een prettig ritme. We klommen naar de Leeuwenrots van Sigiriya, liepen langs ruïnes en namen af en toe een duik in het zwembad. Jessie en Joyce grepen de rustmomenten aan om hun ik-wil-tweeëntwintig-uur-slapen-per-dag inhoud te geven. Jeffrey en Kenny bouwden een band op met het hotelpersoneel. Bij vertrek werden selfies gemaakt, waarvan er later ook een op de Facebookpagina van een medewerker verscheen.

Onderweg naar Kandy stopten we bij een geologisch museum. Veel mannen in strakke pakken en vrouwen in prachtige kleding, met rekenmachines in hun hand. Museum… In de showroom hield ik strategisch afstand van Monique en de verkopers. Als een panter bewaakte ik mijn veilige positie. Toen wenkte Monique me naar een vitrine. Ik twijfelde, woog mijn kansen af en keek waar de verkopers waren. Het leek veilig. Ik verliet mijn safe zone.

Ik keek naar de blauwe saffieren, draaide mijn hoofd en keek recht in hongerige ogen met daaronder een brede lach met te veel witte tanden. De verkoper had het sleuteltje al in het slot. Voordat ik “kijken, niet kopen” kon zeggen, hing de ketting om Moniques nek. Bij de spiegel kwam de verlossing: “Hij staat niet zo mooi, hè?” Rustig bevestigde ik haar bevindingen. Vanbinnen vierde ik de overwinning. De verkoper merkte mijn opluchting en kon het spel ook wel waarderen. Met een vriendelijke lach naar elkaar verlieten we de showroom.

In Kandy wilden we een avond op eigen gelegenheid naar een bar. Kenny had iets gevonden, maar bij aankomst bleek het alleen voor leden. Inmiddels regende het. Op zoek naar een andere plek kwamen we met acht mensen in twee tuk-tuks terecht. Dat was te veel, merkten we onderweg.

Op de natte bergwegen reden we al slippend verder. Monique kneep mijn arm van angst bijna doormidden en onze medepassagiers werden steeds stiller. Bij het laatste steile stuk viel het toerental terug tot nul. Hij trok het niet. Ik duwde Monique de tuk-tuk uit en riep dat we eruit moesten. Na een duwtje kwamen we in de bar tot rust met een mojito. De terugweg namen we drie tuk-tuks.

Foto bij Met ons achten door Sri Lanka

Ook overdag wilden we soms ons eigen plan trekken. Thilak wist veel en vertelde graag, maar eigen initiatief werd niet erg gewaardeerd. Dan had hij met onze groep pech. We sloegen de botanische tuin over en liepen zelf door Kandy. Later stonden we drie kwartier in de rij bij de Tempel van de Tand. Bij het luik waar we langs moesten, keek ik recht tegen een kleine, boos kijkende monnik aan. Ik verwachtte een tand en was zo afgeleid dat ik vergat verder te kijken. “Doorlopen,” gebaarde de bewaker. Hoogtepunt gemist. Niets gezien.

Daarna volgden dagen in de bergen. We raftten met z’n achten in een rubberboot en kregen bij een stroomversnelling een flinke lading water binnen. We liepen naar World’s End, waarbij ik mijn enkel verzwikte maar de tocht kon afmaken. En we stonden in een volle trein, met uitzicht op de heuvels, zingende schoolkinderen in een andere wagon en verkopers die zich met snacks tussen de reizigers door werkten.

Een andere wandeling zou twee kilometer zijn. Het werden er ongeveer zeven. Onze plaatselijke gids nam ons mee door het boerenland en nodigde ons thuis uit voor thee. Ze woonde er met haar vader van tweeënnegentig en haar dochter van veertien. Zo kwamen we op plekken die we zelf niet gevonden zouden hebben.

In een klein, formeel hotel werd geen alcohol verkocht. We kochten dus zelf een flesje wijn van drie euro in de supermarkt. Toen ik om een opener vroeg, nam de medewerker de fles over. Ik moest gaan zitten. Hij wikkelde de fles in een doek, liet de wijn ademen en verwarmde een bodempje in zijn handpalm. Ik moest voorproeven. Alsof hij iets kon oplossen als ons supermarktwijntje niet goed was. Daarna bleef hij met zijn handen op de rug bij ons staan. Zelfs het dopje van mijn waterfles mocht ik niet opendraaien: “No no, let me do it.” Een beetje gênant, maar we voelden ons de koning te rijk.

Verder naar het zuiden veranderde het landschap. De bergen en theevelden maakten plaats voor rijstvelden en warmere lucht. In Yala gingen we opnieuw met jeeps op pad. Dit keer hoopten we een luipaard te zien.

We zagen olifanten, waterbuffels, krokodillen en vogels. Toen kwamen er een stuk of zes Bambi-hertjes uit de bosrand. Dertig meter verder verscheen een luipaard. Ons hart sloeg over en we slaakten een kreet van opwinding. Het dier draaide zich langzaam naar de hertjes toe. Steeds beter werd het profiel zichtbaar. Het majestueuze roofdier zou zich in volle pracht tonen. Kak. Het was ook een hert en geen luipaard…

In Galle dwaalden we door de smalle straten en dronken we ’s avonds iets op een terras. Brian zat ingebouwd in een hoek en klaagde over de warmte. Jessie had de verklaring meteen klaar: hij zat in een hoek van negentig graden. Je hebt er niets aan, maar ik moest er wel om lachen.

Langs de kust zagen we ook de sporen van de tsunami van 2004. Bij een herdenkingsmonument stonden we stil bij de trein die door de golf was getroffen. De oceaan, die tijdens onze reis zo vaak voor een mooi uitzicht en verkoeling zorgde, had hier onvoorstelbaar veel verwoest.

De laatste dagen brachten we door aan het strand. Even geen vol programma meer. Op onze laatste avond organiseerde Kenny nog een uitstapje. De terugrit in tuk-tuks eindigde helaas met roekeloos rijgedrag en een onaangename discussie over de vooraf afgesproken prijs. Dat gaf de avond een zwart randje. Ook dat hoorde bij deze reis.

Kayleigh en Kenny leidden ons door Kandy. Brian verzorgde het entertainment bij de achterblijvers tijdens de wandelingen. Joyce was soms wakker en Jessie was al blij als ze wifi had. Monique hield de boel in de gaten en ik hield Thilak in de gaten. Jeffrey hield de stemming erin. Ieder deed zijn ding.

Verschillende karakters en interesses, maar de groep bleef bij elkaar en er viel geen onvertogen woord. Dat was mijn rijkdom. Ik bedankte Thilak voor zijn lessen, Ajith voor zijn stuurmanskunsten en Ravi voor zijn hulp en gulle lach. En natuurlijk mijn eigen gezelschap. Een Hollandse groentesoep die na twee weken Sri Lanka flink voller was geworden door alle ervaringen. En pittiger door de curry.