Met Monique en Jessie door Portugal

Reisverhalen, Augustus 2017, 7 minuten lezen

Ik was in gevecht met zeven onooglijke gedrochten. Met mijn brandende zwaard liep ik de witte lopers tegemoet. Een scherp piepend geluid. Shit, de wekker. Halfvier. Drie maanden intensief Game of Thrones kijken deed blijkbaar iets met mijn dromen. We gingen naar Portugal: Monique, Jessie en ik. Bijna dertienhonderd kilometer tot San Sebastián op de eerste dag. Het lukte me de andere twee hemellichamen op tijd in de auto te krijgen. Klokslag vier uur waren we op pad.

De volle maan begeleidde ons door Nederland en België. In Frankrijk verdween hij en kwam achter ons de zon op. Van oranje naar rood en uiteindelijk een heldere hemel. Monique deed haar hemellichaam Zon eer aan: geen vakantiestress, het zonnetje naast me. Ster Jessie sliep eerst acht uur en begon daarna luidkeels met haar Spotify-lijst mee te zingen. Dat ze sterallures had, wisten we. Dat enig zangtalent ontbrak, leek maar moeilijk tot haar door te dringen. Onze trommelvliezen werden herhaaldelijk op de proef gesteld.

Na twaalf uur kwamen we in San Sebastián aan. We wandelden door het centrum, aten pintxos en sloten de reisdag af met een lekker diner. De volgende dag zouden we via Bilbao en nog een paar tussenstops naar Santiago de Compostela rijden. Dat leek bij het plannen een prima idee.

In Bilbao stond een enorme rij voor het Guggenheim. Het regende en we hadden nog ruim vijfhonderd kilometer te gaan. Na een kop koffie schrapten we de rest van de tussenstops. Rechtstreeks naar Santiago dus. Ons navigatiesysteem raakte ondertussen regelmatig de weg kwijt en liep zelfs vast. Ook zonder de extra bezoeken was het nog een lange dag.

In Portugal werd de aankomst bij ons volgende hotel een stuk feestelijker dan voorzien. We moesten een berg op bij Viana do Castelo, maar de politie hield ons tegen. Na overleg mochten we door. Op de smalle klinkerweg verschenen steeds meer dranghekken. Er stonden kilometerbogen boven de weg en een vrachtwagen was bezig de rest van de afzetting neer te zetten.

Een politieman op een scooter kwam helpen. “Very difficult.” Dat gaf vertrouwen. Met ingeklapte spiegels en een paar centimeter speling kwamen we langs de vrachtwagen. De agent reed voor ons uit en we passeerden als winnaars de finish, precies voor ons hotel.

Na een bezoek aan het stadje beneden wilden we met de kabelbaan terug. Nu stond daar een flinke rij. Terwijl we wachtten, bleek dat het om de Ronde van Portugal ging. Boven mochten we de weg niet meer oversteken. Ons hotel lag binnen handbereik, maar eerst moesten de wielrenners langskomen.

Voordat we het wisten, stonden we de wielrenners aan te moedigen alsof het ons iets interesseerde. We sloegen op reclameborden, want dat deed iedereen, en schreeuwden de renners naar boven. Boven ons hing een helikopter. Als we dit hadden gepland, was het waarschijnlijk niet gelukt op tijd op deze plek te staan. Stiekem vonden we het heel erg leuk.

Bij Porto vonden Zon en Ster ons volgende hotel na het vorige luxe verblijf duidelijk beneden hun stand. Oude tegels, te veel wind en geen winkeltjes. Ik vroeg de receptie of ze het hotel wilden afbreken en naar de wensen van mijn reisgenoten opnieuw opbouwen. Helaas. Porto zelf was wel geslaagd: met de trein, de toeristenbus en een rondvaartboot op de Douro. Natuurlijk ook een portproeverij. Een vakantie met een Van Teeffelen is pas geslaagd als er een bezoek aan een alcoholische brouwerij wordt gewaagd.

De volgende dag deden we de kastelentour. Geen kasteel gezien. Wel kwam ik Max tegen in de winkelstraat. Even praten, samen op de foto en ik kreeg nog schoenen mee ook. Van Max. Een schoenenwinkel. Later ging ik alleen naar het strand terwijl Jessie haar nagels liet doen. Het lag vol mensen, maar ik twijfelde of mijn shirt wel uit moest. Ik liet me niet kennen. Naast sidderende geluiden van vrouwen die hun bewondering niet konden onderdrukken, kreeg ik kippenvel. Hoogzomer in Portugal en ik lag te verkleumen. Na een tijdje had ik het wel gezien.

Via Braga en Guimarães reden we verder. In Braga moesten we eerst naar de eerste hulp. Je zag het niet aankomen en toch gebeurde het voor je ogen: Jessies haar zag er niet uit. Bij gebrek aan een eerste hulp deden een knuffel en bemoedigende woorden wonderen. We konden verder. Op kleine wegen stopten we voor de lunch waar niemand Engels sprak. Met Google, een beetje Frans en een vriendelijke vrouw kwamen we aan een Portugese maaltijd met vlees. Veel vlees. Heel veel vlees. Die avond hadden we genoeg aan kaas en stokbrood.

In Bragança verheugden we ons op de twee zwembaden bij het hotel. Na het inchecken vroegen we direct waar we moesten zijn. Ze waren dicht. Er zat geen water in. Volgens de receptioniste was het beschikbare water nodig geweest voor het blussen van de bosbranden en kon het zwembad voorlopig niet worden gevuld.

Foto bij Met Monique en Jessie door Portugal

Een drankje op een terras deed wonderen en we boekten een boottocht op de Douro. De Spaanse uitleg verstonden we niet, maar het uitzicht met ondergaande zon was mooi. De volgende dag vertrokken we met gierende banden: leeg zwembad én de Calippo’s op. Onderweg zwartgeblakerde heuvels en rook van bosbranden. Een blushelikopter vloog over met een waterzak onder zijn buik. Het was te hopen dat hij die niet weer in ons zwembad ging hangen.

In Viseu kwamen we opnieuw in afzettingen terecht. Weer de Ronde van Portugal, nu met een tijdrit. Ons hotel was een prachtig verbouwd ziekenhuis. En er was een zwembad met water. Dit keer leek het allemaal goed te komen.

Toen schoot het bij Monique in haar rug. Ze kreeg zoveel pijn dat we een arts lieten komen. Hij sprak geen Engels en mijn Frans was beperkt, maar met gebaren begrepen we elkaar. Na zijn bezoek reed hij voor me uit naar de apotheek. Samen de parkeergarage in, samen naar de balie en daarna begeleidde hij me ook nog terug naar het hotel. Onderweg praatten we in mijn gebrekkige Frans over zijn oranje Citroën. Zijn hulp en vriendelijkheid zijn me bijgebleven.

Voor Monique waren de volgende dagen zwaar. Lopen deed pijn en de nachten waren onrustig. Een voorzichtige verbetering kon zomaar weer omslaan. De harde hotelbedden hielpen ook niet. Van onze roadtrip bleef voor haar op sommige momenten vooral de hotelkamer over.

Jessie en ik gingen ondertussen een keer paardrijden. Tenminste, dat was de bedoeling. Na het nodige zoeken vonden we de manege, waar bleek dat er voor ons een rondje aan een touw was geregeld. Het hotel had doorgegeven dat we nooit eerder gereden hadden. Jessie mocht eerst, daarna was ik aan de beurt. Ik sloeg over. We hadden gehoopt de omgeving te verkennen.

De volgende dag lukte dat wel. We reden ieder op een eigen paard door het bos. Toen we terugkwamen, had Monique zelf kunnen douchen. Dat was na die moeilijke dagen een hele opluchting. We hadden afgesproken verder onderzoek te laten doen als ze niet zelfstandig uit bed kon komen, maar op dat moment leek het voorzichtig beter te gaan.

Via Coimbra en Nazaré kwamen we uiteindelijk in Cascais, bij Lissabon. Net op tijd. Monique was de pijn en de harde bedden zat. Jessie had genoeg kerken gezien en verlangde naar winkeltjes en een boulevard. Allebei wilden ze naar huis.

Ik probeerde de Zon te laten schijnen en de Ster te laten stralen. Het hotel in Cascais hielp: zachte bedden, een douchecabine in plaats van een bad en zeezicht. Een boulevard met winkeltjes, nergens een kerk te bekennen en voor ons balkon een concertpodium. Moniques rug ging weer wat beter. In Nederland regende het pijpenstelen. De dames wilden toch nog maar even niet naar huis.

Voor kledingwinkels had ik een procedure. Als laatste naar binnen, zodat de dames me uit het oog verloren. Niet meteen verdwijnen, maar geïnteresseerd tussen de rekken snuffelen alsof het me iets interesseerde. Een bevestigende knik bij een kledingstuk, een pruimende mond als ik het minder vond. Dan de vluchtroute bepalen. Rustig naar buiten, geïnteresseerd, stoïcijns en met charisma. Dat had ik de hele vakantie goed volgehouden. Tot de Nike-winkel in Lissabon. “Het kan nog wel even,” zei ik zelf. Liefdevol werd ik aan de hand naar binnen begeleid. Door die fysieke verbintenis was ik de regie kwijt. Losrukken was onbeleefd. Huilen en niet verder lopen, die tijd had ik gehad. Tien minuten later rekende ik honderdtachtig euro af en kreeg buiten een kus op mijn wang. Ik wilde niet naar binnen, geen geld uitgeven en vond het niet leuk. Toch was het gebeurd. Sterke vrouwen of slappe man?

We lieten de aardige Portugezen achter, ondanks hun harde bedden. De lekkere port, de frisse zeewind en de koude oceaan. We wensten de afgebrande bossen een spoedig herstel. We bedankten Nike dat we hen hadden mogen sponsoren en Michael Kors voor de tassen die nodig waren om de Zon te laten schijnen en de Ster te laten stralen. Zelf had ik me verwend met een horloge. Via Burgos en Toulouse, waar we de Airbusfabrieken zouden bekijken, ging het naar huis. Naar de honden, het werk en het gras dat na alle regen wel gemaaid moest worden. Naar het huis waar twee tieners waren achtergebleven, waarvan ik de namen niet zou noemen: Joyce en Brian van Boekel. Waar de Zon weer Monique werd en de Ster weer Jessie.

“De Zon heeft geschenen, de Ster heeft gestraald, ikzelf veel gereden maar we hebben het gehaald.”