Met mijn kinderen door Amerika

Reisverhalen, Een rondreis door het westen van Amerika in de zomer van 2008, 9 minuten lezen

In een hotel bij Bryce Canyon probeerde Kayleigh jam op haar brood te krijgen. We hadden zelf ontbijt gekocht, maar niet aan bestek gedacht. Een stevig zakje melkpoeder diende als schepje. Met twee rietjes smeerde ze de jam uit. Je vliegt de halve wereld over om je kinderen Amerika te laten zien, en zit vervolgens te kijken hoe je dochter met twee rietjes haar ontbijt regelt.

Op 13 juli 2008 waren Jeffrey, Kenny, Kayleigh en ik vertrokken. Na een dramatisch anderhalf jaar trakteerden we onszelf op drie weken Amerika. Een rondreis van Los Angeles langs de natuurparken naar Las Vegas en San Francisco, en via de kust terug. Met z’n vieren in een witte Dodge Grand Caravan. Tijdens de vlucht kreeg Kenny een bloedneus. Dat had hij zo vaak dat het weinig indruk maakte. Ik vertelde de piloot dan ook dat hij gewoon door kon vliegen.

Los Angeles begon met een navigatiesysteem dat moeite had met de straatnamen en een chauffeur die het ook niet allemaal wist. Hollywood Boulevard? Niet gevonden. Sunset Boulevard? Ook niet. Hadden we toch maar een tour geboekt. Toen we na de lunch naar Beverly Hills wilden, stonden we na twee bochten ineens midden op de Walk of Fame. Zelf zoeken loonde dus toch. Op Rodeo Drive dure auto’s langs de weg en dure mensen op de stoep. Niet uitgestapt. Done that, been there. Op Venice Beach bleken de gehoopte schaars geklede skaters inmiddels vrouwen boven de vijftig met vesten en hondjes. Gelukkig kon je op de zee, het strand en de vogels wel bouwen.

In Scottsdale maakten we kennis met de hitte. Meer dan veertig graden. Het zwembad was zo warm dat afkoelen nauwelijks lukte. Buiten het water voelde een beetje wind soms prettiger dan erin. Het was wennen aan afstanden, temperaturen en Amerikaanse porties. En aan iedere ochtend weer de vraag waar we zouden ontbijten. Vandaar dat we op een gegeven moment zelf brood en beleg gingen kopen.

Bij de Grand Canyon hielden de bomen ineens op en keken we de diepte in. Ik had foto's gezien, maar daar bleek ik weinig aan te hebben. Je staat aan die rand en blijft kijken. Beneden liep de rivier. Aan de overkant lag een landschap dat maar niet leek op te houden.

We wandelden langs de rand. Na een paar kilometer hadden de kinderen het gezien. Later gingen we met Joe op hertenjacht. “Oh pap, gaan we echt op herten jagen? Dat vind ik zielig hoor!” Nee Kay, met de camera. Toen de eerste herten verschenen, klikten en zoomden we alsof er een wereldster voorbijliep in Hollywood. We sloten af met een prachtige zonsondergang boven de canyon.

Voor de helikoptervlucht waren we allemaal een beetje zenuwachtig. Eerst werden we gewogen en kregen we onze plaatsen toegewezen. Hoofdtelefoon op, muziek erbij, en daar gingen we. Aanvankelijk vlogen we boven bos. Toen verdwenen de bomen onder ons en lag ineens die enorme diepte beneden. De rivier was nog maar een smal lijntje. We hadden de canyon de dag ervoor al gezien, maar vanuit de lucht begon het opnieuw. Ook de kinderen vonden het geweldig.

Foto bij Met mijn kinderen door Amerika

De volgende ochtend liep ik alleen een stuk de canyon in. Vroeg op pad, naar Cedar Ridge. Naar beneden ging het lekker. Terug omhoog moest ik mijn ritme zoeken. Eenmaal gevonden liep het beter, al werd ik er behoorlijk warm van. Beneden had ik even rustig kunnen zitten kijken. Boven was ik blij dat de klim erop zat.

Via Page en Lake Powell reden we verder. We liepen door het zand naar Horseshoe Bend, waar de rivier een grote bocht tussen de rotsen maakt. Bij de Glen Canyon Dam kon ik mijn technische belangstelling kwijt. Hoe krijgen mensen zoiets gebouwd? Die vraag kon me net zo bezighouden als het uitzicht.

Bij een steakhouse in Page zat de sfeer er goed in. Tot een man die ik voor de eigenaar hield met zijn gitaar begon te zingen. Waarom nam niemand die man tegen zichzelf in bescherming? Een tafel Amerikanen applaudisseerde nog ook. Toen begon het te regenen. Vijftig gasten met bord en drinken door één deuropening naar binnen had ook wel iets. Het eten was gelukkig goed. We beten ons er letterlijk doorheen.

Bij Bryce Canyon ging ik met Kayleigh paardrijden. Zij zat op Danny, ik op Slick. Door het bos reden we naar de rand van de canyon. Later wandelden we met z’n vieren tussen de rotsen. Van boven zag je al die vreemde vormen bij elkaar; beneden liepen we ertussen. Ik bleef foto's maken. De kinderen liepen dit keer zonder veel gemopper mee, ook toen het pad weer omhoogging.

Voor het ontbijt hadden we inmiddels plastic bestek geregeld. Aan een picknicktafel in de zon konden de rietjes eindelijk met pensioen.

Op weg naar Las Vegas stuurde de TomTom ons door Zion. Bij de ingang moesten we betalen. Daar stond ik dan, met mijn idee dat we alleen maar even door dat park heen wilden rijden. Het bleek een prachtige route. Ik stopte om te kijken en te fotograferen. En nog een keer. De kinderen hadden mijn behoefte om alles vast te leggen inmiddels wel door. Zij moesten tenslotte telkens weer die auto uit.

Na de natuurparken kwam Las Vegas behoorlijk binnen. In Circus Circus zat zelfs een pretpark. Buiten stonden gebouwen, verlichting en reclame om het hardst aandacht te vragen. We bekeken de fonteinen bij het Bellagio en de lichtshow boven Fremont Street. Ik genoot van het spektakel en vroeg me ondertussen af hoe al die techniek werd aangestuurd.

Mijn naam bleek er minder bruikbaar dan thuis. Een serveerster verstond Matthew in plaats van Maarten. De kinderen namen dat onmiddellijk over. Zo had ik tijdens deze vakantie ook nog een nieuwe naam.

Foto bij Met mijn kinderen door Amerika

Voor vertrek uit Vegas moest er nog gegokt worden. Twintig dollar en dan stoppen. Ik had een sterk karakter, dus dat moest lukken. Ik koos een kast alsof ik er verstand van had. Eerste tegenvaller: een knop. Ik wilde zo graag aan zo’n arm trekken. Na tien minuten was het geld weg. Ik keek om me heen. Niemand zag het. Nog eens twintig dollar. Ik voelde hem komen, die jackpot. Eerst tachtig credits erbij, toen nog twintig. Tachtig drukken later: alles weg. Achter me ging een vrouw zitten die na een paar muntjes wel bleef winnen. Zucht.

In Death Valley wees de thermometer vijftig graden aan. Kenny en ik stapten uit voor een foto en kregen kippenvel van de hitte. Even later een bord: Furnace Creek, drieënvijftig mijl. In de tegenovergestelde richting. De kans dat een grappenmaker het bord had omgedraaid, schatte ik op nul. Dus waren we de lul. Het heetste stuk terug, met twee misselijke kinderen. Bij het hotel palmbomen en een zwembad van bijna veertig graden. Toch verkoelend. Ook nog twee wassen draaien. Nou, dat drogen was een makkie. De sterrenhemel maakte ’s avonds veel goed.

In Yosemite veranderde alles weer. Bergen, meren, groen en op sommige plekken nog sneeuw. Na de woestijn was de koelte heerlijk. Wat we aanvankelijk voor nevel hielden, bleek rook van een brand in de omgeving.

Bij ons hotel in El Portal was de stroom uitgevallen. De receptie werkte met een noodvoorziening en vertelde dat we konden blijven. Voor de zekerheid hielden we onze spullen bij elkaar. Ons balkon keek uit op stromend water. We aten broodjes met koude knakworstjes en moesten het 's avonds doen met kaarslicht en het schijnsel van telefoons.

Kenny had met zijn cameraflitser schaduwen gemaakt die op zombies en buitenaardse wezens leken. Daarna durfde niemand meer naar buiten. Ik natuurlijk wel, maar ik speelde het spel mee. Kayleigh en ik moesten water uit de auto halen. Bij de trap lag een vuilnisbak omver. Geritsel. Als het een kat was, lachten we erom. Was het een beer, dan kwam de volgende blog met wat geluk uit het ziekenhuis. Een wasbeer, dacht ik. “Maar doet een wasbeer iets?” vroeg Kayleigh. Weet ik veel. Terug voor overleg. Met Jeffrey opnieuw naar buiten. Nu zaten er twee. We maakten lawaai en wachtten tot ze weggingen.

De volgende ochtend hingen achter de receptie portretfoto’s van Frick en Frackle. Onze twee nachtelijke tegenstanders. Hier kind aan huis en zo tam als lammetjes. Hebben wij weer. Zonder evacuatie konden we verder.

In San Francisco kochten we truien. Na vijftig graden in de woestijn voelde vijftien à twintig graden fris. We zaten bij Fisherman's Wharf. Tijdens het eten kreeg Kayleigh een placemat om in te kleuren. Uiteindelijk zaten we alle vier te kleuren.

Foto bij Met mijn kinderen door Amerika

We verkenden San Francisco met de auto en later te voet. Chinatown, de zeeleeuwen bij Pier 39 en een schilderij van de Golden Gate Bridge, gemaakt met spuitbussen. Op de kamer wilden de kinderen vader weer eens beetnemen. Ik wist zeker dat we met vier waren binnengekomen. Toch waren we opeens met drie. “Waar is Kenny?” vroeg nota bene Kayleigh. Jeffrey keek op de wc. Niemand. Ik ging de gang op. Na een kwartier zag ik Kenny met een big smile in een spleet van vijfentwintig centimeter naast het bed liggen. Lachen hoor, met die gasten. Ik heb ze op Marktplaats gezet, die kinderen.

Voor Alcatraz stond ik om halfzeven in de rij. Volgens het hotel konden de kinderen doorslapen. Om halfacht kwam de uitleg: iedereen moest persoonlijk aanwezig zijn. Na een fortuin aan telefoons en abonnementen moest bellen toch lukken? Echt niet. Allemaal voicemail. Uit of op stil. Mijn mannelijke charmes moesten de oplossing brengen, maar aan de balie was het kort: “No exceptions. Next please.” Ik ging op de pier even in de zon zitten zielig te zijn. Het ging snel over. Terug met ontbijt en op naar het aquarium.

In Santa Barbara wilden we niets. Een relaxte dag. Aan het strand verveelde Jeffrey zich al snel: hij had iets tegen zand. Als baby wilde hij al geen vieze handen. Na zware onderhandelingen, hoezo relaxte dag, spraken we af om om 14:56 naar het zwembad te gaan. Voor het eerst deze reis hadden we twee kamers en we genoten van strand, zwembad en een stad vol muziek en confetti.

Na een maaltijd hadden we pizza over. Kenny wilde die aan een dakloze man geven en stapte op hem af. Dat gebaar van hem vond ik mooi. Er waren die weken grote dingen genoeg te zien, maar hier hoefde ik geen foto van te maken om het te onthouden.

Toch gingen we nog naar Universal Studios. Eerst iedereen uit bed. Wij Van Teeffeltjes waren avondmensen. Kenny kwam er na twintig keer een kussen op zijn hoofd wel uit. Dan project Jeffrey: “Nee, ik kom er niet uit.” Nog wat kussens en pesterijen, tot blijven liggen niet leuk meer was. In het park Waterworld, de studiotour en allerlei attracties. Bij de Simpsons Ride gingen Kenny en Kayleigh alleen. Jeffrey en ik hielden meer van cultuur… Kenny mocht bij een show het tromgeroffel van King Kong nasynchroniseren. Jeffrey kreeg als tegenprestatie de laatste dag de leiding. Dat werd uitslapen en zwemmen. Na een halfuur wachten op de shuttlebus lazen we dat hij op zondag niet reed. Hebben wij weer. Met de auto dan maar, op zoek naar een restaurant. Na twaalf restaurants vonden we iets dat aan Jeffreys standaard voldeed: hamburgers met friet.

Thuis aten we weer bloemkool met aardappelen en een gehaktbal. Na drie weken en duizenden kilometers voelde dat al snel vertrouwd. Ik had onderweg tweeëntwintig verslagen geschreven. Over de plekken waar we kwamen, maar ook over het ontbijt, het wachten, de grapjes en de kinderen. Juist die kleine dingen wilde ik bewaren.