Meno en peno

Blogs, Juni 2017, 2 minuten lezen

Ik heb het vaker over de vrouwen in mijn leven gehad. Hun tomeloze inzet voor het gezin, hun werk, het kordate optreden in crisissituaties. Superwoman, de vrouw 2.0: ik heb heel wat superlatieven gebruikt om de vrouw op het podium te zetten waar ze hoort. Plaats één.

Wat zou het mooi zijn als ik nu ophield met schrijven. Een biertje pakte en de lofzangen ontspannen in ontvangst nam. Wat zou dat mooi zijn…

Afgelopen week was het prachtig weer. Tegen mijn natuur in nam ik een middag vrij. Niet omdat het moest, maar omdat het kon. We zouden barbecueën en Monique moest tot half zes werken, dus ik zou wat voorbereiden.

Na een paar uurtjes relaxen in de tuin ging ik aan de slag. Binnen wat opruimen, een fruitsalade maken en de barbecue voorbereiden op zijn onvermijdelijke lot: de inname van een zak kooltjes. Nog even de tuin schoonmaken en rond half zes was ik klaar.

Kayleigh bleef gezellig eten en Joyce kwam er zelfs speciaal voor uit Eindhoven. Alle ingrediënten voor een leuke avond waren aanwezig.

Toen Monique rond zes uur thuiskwam, lagen wij in het zwembad. In mijn ogen welverdiende ontspanning.

“Het huis is een puinhoop!”

“Je had geen fruitsalade moeten maken, want ik heb speciaal fruit gekocht!”

Brian probeerde de situatie nog te redden. “Mam, wat zie je er leuk uit vandaag!”

Ook die sloeg de plank volledig mis. De zon schoot achter de wolken en de barbecue sloeg dood.

In mijn eerste verslag schoof ik de verklaring vervolgens wel erg gemakkelijk in de richting van de pre-menopauze. Even googelen, wat symptomen bij elkaar zoeken en ik kon weer verder met mijn gelijk.

Een aantal reacties op die blog kwam erop neer dat ik zelf ook eens in de spiegel moest kijken.

Goed. Dan kijken we naar mij. Geen dramatische emotionele rollercoasters, geen onzekerheid over mijn uiterlijk, geen behoefte om mijn hele leven om te gooien. Geen plannen om naar Santiago de Compostela te lopen.

“Maar Maarten, is er dan niets veranderd?”

Nou, het is maar hoe je het bekijkt. Een jaar of acht geleden heb ik inderdaad een cabrio gekocht. Ik stond voor de keuze: doe ik het wel of doe ik het niet?

De uiteindelijke reden om het wel te doen was natuurlijk dat Monique veel baat zou kunnen hebben bij een ritje onder een blauwe hemel. Stralende zon, prachtig Hollands landschap. Een weloverwogen beslissing dus.

Een motor heeft me nooit getrokken. Een helm zou haar kapsel alleen maar verpesten.

Een extra vriendin? Ook rationeel bekeken: te vermoeiend en te duur. Daar ben ik maar niet aan begonnen.

Misschien moet ik het niet allemaal aan meno of peno willen ophangen. Zij kwam uit een lange werkdag, ik uit het zwembad. Ik vond dat ik alles had voorbereid. Zij zag iets anders.

De vrouw op plaats één, de man op plaats één. Misschien kunnen meno en peno daar beter samen gaan staan.