Laadstress op weg naar München
Het moest er een keer van komen: een week voor zaken naar München. Op zich geen activiteit om woorden aan vuil te maken. Maar als je met een auto gaat die alleen op elektriciteit rijdt, wordt het spannend. De afgelopen maanden bleef ik binnen mijn actieradius en kon ik thuis laden. Iedere ochtend weer vol. Nu moest ik vreemdgaan.
Eerst haalde ik een collega op in Mechelen, wat de route minder optimaal maakte. Niet getreurd. Elektrisch rijden was een genot, met een bak vermogen waar Max Verstappen in zijn privéauto nog moeite mee zou hebben. Alleen had ik nog nooit zo’n lange rit gemaakt.
De actieradius was ruim vierhonderdvijftig kilometer. Met één of twee keer laden moest München dus te halen zijn, dacht ik. Mijn zeventieninchscherm dacht daar anders over. Binnen een paar seconden verscheen een route met vier laadstops. Prachtige navigatietechniek. Precies weten waar je moet laden en hoeveel plaatsen er vrij zijn. Alleen waren die laadstations natuurlijk niet optimaal afgestemd op míjn individuele trip.
Toen ik over de helft van mijn accucapaciteit was en dus niet meer naar huis kon om te laden, werd ik toch onrustig. Het eerste laadpunt lag bij Keulen. Wat als hij het niet deed? Wat als de stekker niet paste? Wat als het langer duurde dan de verkoper had gezegd?
Ik naderde mijn eerste ontmoeting met een laadpaal die niet de mijne was. Het voelde dan ook als vreemdgaan toen ik mijn stekker in haar stopcontact stak.
Een stevige klik bevestigde dat de stekker paste. Op mijn telefoon zag ik hoe de auto dorstig kilometers in de vorm van elektriciteit tot zich nam. We lieten het liefdespaar even alleen en gingen koffie drinken. Een halfuur later konden we verder, met een volle maag van de enorme kop koffie en een volle accu.
Dat ritueel herhaalden we nog drie keer. Het kostte wat extra reistijd, maar we namen ook meer rust en kwamen ontspannen in München aan. De laadstress was tot nul gedaald. Onderweg kregen we zelfs een goedkeurende duim.
Ook de buitenlandse collega’s bleven ons over de auto en de reis bevragen. Ik had de gevreesde laadstress even mogen ervaren, maar op deze rit werkte alles zoals beloofd. Dan praatte het toch een stuk gemakkelijker over die prachtige techniek.
Het laden bij de Tesla Superchargers was voor mij destijds ook nog gratis. Tot ziens, financiële stress.