Kreta met vier dezelfde enkelbandjes

Reisverhalen, Zomer 2015, 6 minuten lezen

Op Kreta sloten we een officieel vakantievriendschapsverbond. Een zorgvuldig voorbereid ceremonieel, dat je op verschillende manieren kon uitvoeren. Zelf dacht ik aan met een mes elkaars bloed vermengen, zoals de ridders vroeger. Maar goed, vier dezelfde enkelbandjes was ook leuk. Monique, Joyce, Jessie en ik hoorden die twee weken zichtbaar bij elkaar.

Na intern overleg was met meerderheid van stemmen, verrassend, besloten dat mijn blogs te eenzijdig en zwaar overdreven waren. De dames eisten rectificatie. Persvrijheid was belangrijk, maar we zaten ook nog tien dagen samen in een ruimte van vier bij zes meter. Alles afwegende droeg ik mijn volgende blog op aan drie fantastische vrouwen die mij in hun midden hadden opgenomen. Daarna zouden we de tekortkomingen van de man bespreken. Mijn verbeterpunten. Eens goed in de spiegel kijken. Wat wij mannen bijvoorbeeld konden verbeteren… Dus… Ehm…

Foto bij Kreta met vier dezelfde enkelbandjes

Aan materiaal over mezelf was geen gebrek. Onze kamer aan de baai van Bali was prachtig gelegen, maar de eerste nacht bleef het er bloedheet. De airco sloeg af of deed helemaal niets. Na zo’n nacht begon de dag met een koude douche. Daarvoor waren we niet naar een zonnig eiland gevlogen.

De man des huizes trok ten strijde om het kwaad te bestrijden. En zag toen pas de schakelaar bij de schuifdeur: zodra die openging, sloeg de airco af. Even later viel zijn oog op een rechthoekig kastje dat verdacht veel op een afstandsbediening leek. Na deze informatie professioneel te hebben verwerkt, daalde de temperatuur direct en steeg de ik-wil-naar-huisstemming naar standje vakantie. Een monteur zorgde ook nog voor warm douchewater. Nu kon het beginnen.

Foto bij Kreta met vier dezelfde enkelbandjes

Bij aankomst hadden we al voor een andere kamer gekozen. Om onze oorspronkelijke kamer te bekijken moesten we in de hitte acht verdiepingen traplopen. Het alternatief lag vlak bij het zwembad, met uitzicht over de baai. Daar hoefden we niet lang over te vergaderen.

Foto bij Kreta met vier dezelfde enkelbandjes

Zwemmen, eten, drinken. En het eerste wonder geschiedde: Joyce ontdekte dat een boek niet alleen diende om muggen dood te slaan, maar dat je erin kon lezen. En dat het nog leuk was ook. Later begon ik er zelf ook aan. Het moest niet gekker worden. Eerst kregen we nog vijfenzestig minuten uitleg over excursies. In een zijtak van een bijzinnetje was het woord pedicure gevallen. Toen we Jessie vroegen waar zij zin in had… Tja. De volgende dag zouden we naar een roze strand. Een roze strand, Maarten? Zucht. Ja heren, sorry.

Met onze gehuurde Fiat Punto gingen we op weg naar Elafonisi. Eerst een kaart halen, want die zou in de auto liggen en lag er niet. Onderweg kwam ik twee keer een heuvel niet op. Te gladde banden en te weinig vermogen. Of kon ik niet rijden? Nadat de dames waren uitgestapt, ging het met een extra aanloop wel. Jullie mochten het zeggen. Toch nog een verbeterpunt voor mijn zelfkritische blog gevonden.

Foto bij Kreta met vier dezelfde enkelbandjes

Het strand was mooi. Heel mooi zelfs, met helder water en een heerlijke temperatuur. Alleen dat roze moest je een beetje willen zien. Als je in de branding naar links en rechts keek, zat er hier en daar een roze gloed in het zand. We hadden er hoe dan ook een fijne dag.

Op de terugweg bezochten we Chania. Langs de haven probeerden restauranthouders ons met complimenten en kortingen naar binnen te krijgen. Een van hen zong zelfs De Klokken van Arnemuiden. Wij liepen door en kozen uiteindelijk een restaurant met een bord waarop stond dat er geen druk en geen stress was. Die belofte maakten ze waar. We aten er uitstekend en konden rustig blijven zitten.

Foto bij Kreta met vier dezelfde enkelbandjes

We bezochten Rethymnon en reden richting Chersonissos en Agios Nikolaos. Cherso vonden we zo slecht aangegeven dat we dachten dat we er waren, weer terugreden omdat dat het niet kon zijn, bij het dorp uitkwamen en uiteindelijk toch weer naar de eerste plek gingen. Dat was het dus wel. Wie de kaart las? Grapje, Monique! Op een andere middag hadden de dames na het winkelen geen zin in het strand. Ik bracht ze terug en reed zelf weer naar Rethymnon. Bij het afrekenen van het parkeren keek de man me aan: die had hij volgens mij net ook al gezien.

De Imbroskloof liepen we met z’n vieren. In normale landen stroomt water door zo’n kloof en noemen ze dat een rivier. Op Kreta gingen ze er zelf maar doorheen lopen. Onze gids Rita prees de zuidkust: prachtig, maar er was echt helemaal niets te doen. Het fort kostte maar anderhalve euro. Binnen was weinig te zien en het handwerk zag er volgens haar eigenlijk niet uit. Misschien was de toren dat bedrag nog waard. Toen kwamen de waarschuwingen: hitte, wachters met een ezel voor noodgevallen en water dat onderweg te warm zou worden om te drinken. Ik vatte haar verhaal voor mezelf samen: een uitputtingsslag met fatale afloop. We zetten desondanks door.

Foto bij Kreta met vier dezelfde enkelbandjes

Het werd een prachtige wandeling. Acht kilometer tussen hoge rotswanden, waar je je vanzelf klein bij voelde. Het was warm, maar voor ons alle vier goed te doen. Na afloop smaakten het bier, de cola en het water uitstekend. Later stopten we nog bij een strand aan de zuidkust om te zwemmen.

Terug bij ons resort deden we het weer rustiger aan. We snorkelden in de baai en keken naar de vissen en zee-egels. Er hoefde geen tropisch koraal te zijn om me onder water te vermaken. Eindelijk kon de onderwatercamera ook eens aan het werk.

Foto bij Kreta met vier dezelfde enkelbandjes

Voor wat meer snelheid huurden we twee jetski’s. Op het vlakke blauwe water konden we even helemaal los. Als ik haren had gehad, had ik de wind erdoorheen gevoeld. Voor de zonsondergang deden we juist meer moeite met onze benen. We liepen naar een rots in zee, via paadjes en trappen, om daar te ontdekken dat de zon precies achter een berg verdween. We hadden vooral veel foto’s van Joyce en Jessie gemaakt.

Met negen jeeps reden we door het binnenland naar Preveli. Geiten, schapen en steeds nieuwe uitzichten. Onze handdoeken lagen onder de palmen, maar tussen ons en het koude water lagen gloeiend heet zand en scherpe kiezels. Toen verscheen een sportieve man, door de dames als aantrekkelijk beoordeeld. Geen slippers. Nonchalant liep hij richting zee. Na tien passen betrok zijn gezicht. Ik kon me precies voorstellen wat er in zijn hoofd gebeurde: teruggaan voelde als gezichtsverlies, doorlopen deed pijn. Kleine pasjes, een beetje springen en steeds sneller. In de branding wachtte hem de volgende verrassing: scherpe stenen. En het water was te koud om zomaar in te duiken. Zijn gezicht werd een mengelmoes tussen een orgasme en uithijgen na een marathon. Die mannen konden ook niks hebben.

Foto bij Kreta met vier dezelfde enkelbandjes

Op de laatste vakantiedag wilde ik de Samariakloof lopen. Monique, Joyce en Jessie kozen voor het zwembad. Ik stond om zes uur op en werd even later opgehaald. Na de Imbroskloof had ik zin gekregen in deze langere tocht: ongeveer zestien kilometer afdalen van de bergen naar de zuidkust.

Foto bij Kreta met vier dezelfde enkelbandjes

In de kloof begonnen de kinderen springend en zingend. Een paar kilometer later was dat sjokken en zeuren geworden. Een jong stel had na vijftien meter al onenigheid: hij liep te hard en wilde geen hand geven. Voor sommige mensen kon deze tocht een bootcamp voor hun relatie worden. Zelf dronk ik drie à vier liter water, dat er via mijn poriën op alarmfase rood net zo hard weer uitging. Na vijf uur kwam ik beneden en sloeg een ijskoude halve liter achterover. Daarna met de langzaamste boot die ik ooit had meegemaakt naar de bus. Lopend had je hem makkelijk kunnen bijhouden.

In het overdreven vrolijk beschilderde vliegtuig terug voelde ik de andere vliegtuigen ons uitlachen. Het deed me niets. De voorpret van naar huis gaan was net zo groot als die van vertrekken. Een normaal brandende zon en misschien regen. Een eigen zacht bed, met onder mijn hoofd geen postzegel maar een kussen. Een bruine boterham met kaas. De hond weer zien, ondanks haar gebrek aan mondhygiëne. De kinderen die niet mee waren geweest. Op mijn eigen bank neerkwakken. En met een ontspannen kringspier op mijn eigen wc eindelijk weer lekker kunnen poepen. Ja, het was goed zo.

Foto bij Kreta met vier dezelfde enkelbandjes

We hadden niet alle vier hetzelfde gewild en niet iedere dag hetzelfde gedaan. Wel samen gewandeld, gezwommen, rondgereden en heel wat afgelachen. Met vier dezelfde enkelbandjes als aandenken.