Kijken is een vak

Blogs, Oktober 2015, 1 minuut lezen

Waar heb ik mijn bril nou gelaten? Alles afgezocht. Uiteindelijk ligt hij op de tafel waaraan ik zit. Net iets verscholen onder een papiertje.

We hebben allemaal ogen gekregen om te zien, maar goed kijken is blijkbaar iets anders. Ik kan ergens naar kijken en het gewoon niet zien. Zeker als ik het zoek.

Mijn kinderen zijn nog erger. Hoe vaak Kenny zijn sleutels, portemonnee of pinpas kwijt is, is al niet meer bijzonder. Als hij gaat zoeken, vindt hij ze bijna nooit. In ieder geval niet binnen korte tijd. We zijn verheugd als hij zijn spulletjes een keer gewoon bij zich heeft.

Kayleigh kunnen we wel tot kampioen pinpas verliezen kronen. Pinpas, rijbewijs, paspoort: gewoon weg, niet meer te vinden. Laatst belde de politie dat ze haar pinpas en rijbewijs hadden gevonden. Op straat. En afgelopen weekend was haar pinpas alweer kwijt.

Monique daarentegen is een wonder in het zoeken. Hoe ze het doet weet ik niet, maar als het ergens binnen haar bereik ligt, vindt ze het. Die pinpas van Kayleigh van vorige week? Gevonden.

Ik loop weleens achter haar aan als ze iets van mij of de kinderen zoekt. Om te zien of ze een geheim wapen heeft. Een speciale techniek misschien. Tot nu toe heb ik niets kunnen ontdekken wat het succes van haar zoeken verklaart.

Soms verdenk ik haar ervan dat ze gewoon dingen verstopt om ze daarna weer te kunnen vinden…

Aan de andere kant: ze heeft natuurlijk wel ontzettend veel training gehad. Ontelbare keren op de proef gesteld, ontelbare keren in actie gekomen.

“Mam, weet je waar mijn boek ligt?”

“Mam, heb je mijn sleutels gezien?”

“Schat, waar heb je mijn overhemd gelaten?”

Ja, die laatste is van mij.

Ik denk dat het dat moet zijn. Wij kijken wel, maar zij ziet het. Hulde aan Monique!