Ik wilde geen tweede hond

Blogs, Oktober 2016, 2 minuten lezen

In mijn binnenspiegel zie ik Jessie op de achterbank. Naast haar ligt een wit pluizig hondje te slapen. Een pomeriaan. Ik rijd door het Belgische achterland en probeer te begrijpen hoe die hond in mijn auto terecht is gekomen.

Het pinbonnetje in mijn portemonnee maakt mijn positie er niet sterker op. Ik heb hem zelf afgerekend. Maar ik wilde geen tweede hond. We hebben Skye al.

Een halfjaar geleden begon Jessie foto’s te laten zien. “Schattig hè?” Dat gebeurde steeds vaker. Haar verjaardag kwam dichterbij en blijkbaar was een pomeriaan het enige cadeau dat nog in aanmerking kwam.

Ik bleef duidelijk: geen extra hond. Nog een hond betekende meer uitlaten, meer geblaf en meer zorgen. Monique was het met me eens.

Op dierendag ging het grandioos mis. Mijn verzoek aan Monique om duidelijk te zeggen dat we geen hond wilden, kreeg als antwoord: “Ach, het is toch leuk, zo’n hondje.” Leuk? In de regen uitlaten, dat geblaf, twee keer zoveel zorgen. Skye zat al in een minderwaardigheidscrisis. Het laatste wat we nodig hadden was nog zo’n apparaat. Er was een clan gevormd. Twee vrouwen tegen me. Maar als echte man liet ik me niet kennen. Ik hield voet bij stuk en we gingen door met ons leven. Toch?

De volgende dag begon vreemd. Ochtendseks kwam niet vaak voor bij ons. Vandaag wel. Beneden op een doordeweekse dag vers afgebakken broodjes. Normaal exclusief voor de zondag. Versgeperste sinaasappelsap en een buitengewoon vriendelijke Jessie maakten het compleet. Door al die activiteiten was de ochtend gebroken. Op aandringen van de dames nam ik de dag maar vrij.

Jessie wilde graag eens een pomeriaan aaien. Rond Antwerpen zaten twee fokkers. Daar konden we best een dagje van maken. Kijken en aaien, meer niet.

Bij de eerste ging het goed. Er waren hondjes geaaid en ik was niet enthousiast geweest. Missie volbracht. Op de terugweg gingen we toch nog even langs de tweede.

Daar zat Coco. Een swiffer zonder stok. Monique kon haar enthousiasme niet onderdrukken.

“O, Maarten, die wil ik!” Wat? Die wil jij helemaal niet. Jij mág dit niet willen. We zouden sterk zijn en ons niet laten verleiden door die duivelse oogjes in dat bollige koppie op dat swifferlijfje.

Jessie wist zeker dat dit precies het hondje was dat ze altijd al had gewild. Altijd was in dit geval ongeveer een halfjaar, maar dat onderscheid maakte weinig indruk.

De eigenares zag de stuiterende dames en stortte zich precies op dat moment in de crisissituatie. Eerst even vasthouden. Misschien vond het hondje ons wel helemaal niet leuk. Ja hoor. Die had de cursus verkooptechniek cum laude afgesloten. Wat een idee. Als we dat nou eens lekker níét gingen doen?

Mijn gemompel verstomde tussen blaffende hondjes, andere klanten en de kirrende geluiden van Jessie en Monique. Het mes zat in mijn rug en niemand had behoefte het eruit te halen. Niemand hield rekening met mijn gevoelens. We lieten dat mes gewoon lekker zitten!

Waar was het misgegaan? Ik was verleid, verwend en gepaaid. Onder valse voorwendselen naar het buitenland geloodst om hondjes te aaien.

Was Adam er niet ook zo door Eva ingeluisd? Ik wist het. Het was misgegaan toen onze Lieve Heer besloot naast de man ook de vrouw te scheppen.

Toen was het misgegaan!