Ik leg het nog een keer uit
We zijn al een aantal weken bezig met de voorbereidingen van ons huwelijk. De locatie is bekend, het programma, de muziek en de gastenlijst ook. Vandaag is de fotografie aan de beurt. We maken kennis met Inge, een fotografe over wie we veel goeds hebben gehoord.
We vertellen wat onze ideeën en wensen zijn. Ik geef aan dat we met de foto’s een complete sfeerimpressie van de dag willen hebben. Op een gegeven moment vraagt Monique hoeveel tijd Inge nodig denkt te hebben.
“Anderhalf uur”, zegt ze.
Ik kijk bedenkelijk. De dag duurt heel wat langer dan anderhalf uur. Monique neemt genoegen met het antwoord en praat verder.
Even later probeer ik toch duidelijk te krijgen hoe we die anderhalf uur gaan inpassen in een dag die een uurtje of tien duurt. Ik krijg niet het antwoord dat ik zoek. Niet van Monique, noch van Inge. De dames zitten op één lijn en praten over mijn vraag heen. Een vraag die volgens mij niets aan de verbeelding overlaat.
“Maar je kunt in anderhalf uur de dag toch niet samenvatten?”
Ook die vraag wordt niet begrepen. Ik geef het op.
Nu is het leven tussen de dames mij niet vreemd. Onder het eten zijn ze me regelmatig kwijt. Dan gaat het zonder inleiding over iets waarvan ik als enige niet weet waar het over gaat. Voor de rest van de tafel is alles volkomen duidelijk.
Ik laat het gesprek los en concentreer me op de kosten. Inge noemt een bedrag op basis van minimaal zes uur aanwezigheid. Willen we ook foto’s van het feest, dan komen daar nog wat uren bij.
Ik kijk naar Monique. Mijn kruistocht naar de verklaring van die anderhalf uur kan toch niet onopgemerkt zijn gebleven? Monique kijkt nietsvermoedend terug. Geen enkele steunbetuiging voor mijn betoog.
We keuvelen nog wat door en verlaten de woning van Inge. Ik met de staart tussen mijn benen.
Thuis leg ik mijn frustratie in Moniques schoot en eis een verklaring. Waar komt die anderhalf uur nou eigenlijk vandaan?
“Dat is de tijd die ze nodig heeft om foto’s van ons en onze directe naasten te maken”, vertelt ze, met een blik van: hoezo dan?
“Dat hebben jullie toch niet gezegd? Ik heb het nog drie keer gevraagd!”
“Ja, voor ons was het wel duidelijk.”
Laat ik het nog een keer uitleggen. Als er iets van mij verwacht wordt, zeg het dan. Zoiets als: “Maarten, wil je de kliko aan de straat zetten?”
In plaats van de kliko voor de deur te zetten en ik vol verbazing moet vragen waarom je die kliko precies voor de uitgang zet?
Blijkbaar wordt er van mij verwacht dat ik de kliko aan de straat zet…