Ik ging niet meer naar carnaval

Blogs, Februari 2020, 1 minuut lezen

Dinsdag zou ik thuisblijven. De laatste dag van carnaval mocht Oeteldonk het zonder mij doen. Maandag had ik het wel een beetje gehad, en het weer hielp ook niet mee.

Rond vier uur was iedereen de deur uit. Monique was in de stad. Die is niet te stoppen. De kinderen waren aan het werk of ook carnaval aan het vieren. Ik had zo’n zin in boerenkool met worst dat ik die in de supermarkt ging halen.

Het plan was overzichtelijk. Eten, beide voeten op de bank, een film op Netflix en verder niets. Daar verheugde ik me op.

Toen begon WhatsApp.

In de ene groepsapp werd afgesproken wie waar zou zijn en hoe laat. Ik hield me afzijdig. Ik ging niet.

De familieapp kwam tot leven. Er waren plannen om elkaar later die avond te ontmoeten. Ik bleef stil.

Een vriendin vroeg waar ik bleef.

Foto bij Ik ging niet meer naar carnaval

Monique roerde zich ook in het digitale geweld.

Even later stond ik in vol ornaat bij de bushalte. In de wind en de regen, nippend aan mijn beugelflesje Schrobbelèr. Op weg naar de stad waar ik die dag niet meer naartoe zou gaan.

Later die avond stond ik met mijn zoons en hun vrienden in de kroeg en beleefde het zoveelste prachtige carnavalsmoment.

Een bijzonder feestje. Je spreekt mensen die je alleen met carnaval ziet. Ouders van kinderen met wie onze kinderen vroeger speelden, zonder dat wij elkaar toen spraken. Mensen die openhartig zijn en zich kwetsbaar durven op te stellen. Muziek, een leuke groep mensen en een plek waar je iets kunt drinken. Meer is het niet. Verder gewoon lekker lopen van cafeetje naar café.

Wat een heerlijk feestje.