Ik ben niet bang

Blogs, 24 maart 2017, 3 minuten lezen

Vandaag in Amsterdam. Niet voor een gezellig dagje uit, maar voor de overdracht bij de notaris van het appartement dat ik heb gekocht. Het pand waarin Kayleigh met drie vriendinnen woont, kwam te koop. Als zich een kans voordoet, kun je hem pakken of laten liggen. Ik heb hem gepakt.

Voordat ik bij Kayleigh langsga om haar mee te delen dat de huur wordt verhoogd, er geen jongens meer in het pand mogen komen en er wekelijks verslag moet worden gedaan van de staat van het pand, heb ik nog wat tijd over.

Ik besluit naar het Vondelpark te gaan. Ik ben regelmatig in Amsterdam geweest, maar in dat veelbesproken park nog nooit.

Er schijnt een vaal lentezonnetje. Een prima moment om er rond te lopen. Ik parkeer op een plek voor elektrische auto’s, vlak bij een Ferrari die andere prioriteiten heeft dan duurzaamheid.

Zodra ik het park binnenloop, valt de hectiek van auto’s en trams weg. Buiten banen ze zich door de onduidelijke straten een weg naar hun bestemming. Hier staan de bomen in de knop. De bloesem die ik in Brabant al zie, is hier nog niet te vinden. Rond het park staan statige panden. In de vijvers zijn de eenden en ganzen de baas.

In het Vondelpark heerst de fiets. Jonge vaders en moeders met soms wel drie kinderen in een bakfiets worden ingehaald door studentes op kleurrijke omafietsen. Toeristen op wiebelende Yellow Bikes worden afgewisseld door haastige Amsterdammers, onderweg naar hun werk of juist naar huis. Skateboardende jongeren gaan zij aan zij met joggers van alle leeftijden.

Ik waan me even in het buitenland. Het duurt een tijd voordat ik Nederlands hoor. De sfeer is ontspannen. Een verliefd stel deelt op het gras een jointje. Een groepje artiesten vertoont hoepelkunsten. Met soepele bewegingen verplaatsen ze de hoepel van hun middel via hun borst naar hun nek en neus.

Twee jongens maken muziek op hun gitaar. Door de geluiden van het park reikt hun muziek niet verder dan een paar meter. Twee andere jongens lopen arm in arm, zichtbaar genietend van elkaars gezelschap. Dakloze mensen en een groepje rastamannen bewegen eensgezind op de reggae uit een kleine ghettoblaster.

Wat me opvalt: weinig mensen zitten op hun telefoon. Zelfs op het terras waar ik een biertje drink. Voor mij is dit een plek om mensen te ontmoeten. Om deel uit te maken van de buitenwereld, in plaats van je ervan af te zonderen.

Ik zie mensen met verschillende achtergronden bij elkaar. Niemand lijkt zich hier druk te maken over elkaars geloof of geaardheid. Gewoon samen in hetzelfde park.

En dan denk ik aan Londen. Aan iemand die met een auto op nietsvermoedende voetgangers inrijdt om te doden. Aan de angst die zo’n daad veroorzaakt. Mensen die gewoon onderweg zijn, worden het doelwit. Ik vind het laf.

Maar ik wil niet dat die angst bepaalt hoe ik naar al die andere mensen kijk. Niet naar de jongens met hun gitaren. Niet naar het stel op het gras of de mensen die samen naar muziek luisteren.

Nee, ik ben niet bang. Ik wil niet bang zijn voor die gasten. We zijn met zoveel meer mensen die wél in de goedheid van de mens geloven en van elkaars gezelschap genieten.

Hier in het Vondelpark voel ik dat weer. De goedheid van de mens laat zich niet doodmaken. Wij zijn met zoveel meer.

Nee, ik ben niet bang.