Groepsgedrag
De voetbalwedstrijd die ik vandaag moest fluiten, is afgelast. Dus ben ik maar gaan hardlopen. Van huis over de dijk langs de Maas en door de wijk weer terug.
Opvallend hoe mensen zich in de vrije natuur gedragen.
Vroeger gingen we met onze ouders vaak wandelen. Iedereen die je tegenkwam, kreeg een “hallo”. Een normaal verschijnsel dat naast harde kuiten ook een schorre keel opleverde.
Vandaag kom ik fietsers, wandelaars, hardlopers en gemotoriseerd verkeer tegen. Alleen de hardlopers zeggen me gedag. Degenen die me tegemoetkomen, maar ook degenen die me op uiterst zeldzame momenten inhalen. Zo af en toe. En alleen omdat ik het toelaat natuurlijk.
Hetzelfde gebeurt als ik ga mountainbiken. Dan groeten de fietsers me. Motorrijders zien we ook naar elkaar zwaaien. Blijkbaar moet je eerst het juiste vervoermiddel of de juiste schoenen hebben voordat je bij de groep hoort.
Eigenlijk raar. Als ik fiets, zou ik toch ook iets tegen een hardloper kunnen zeggen? Het blijft dezelfde man. Alleen heb ik dan geen gymschoenen aan, maar een fiets ondergebonden.
Bij het uitlaten van de hond zeg ik overigens wél vaak goedendag tegen willekeurige mensen. En dat wordt altijd beantwoord. We kunnen het dus wel.
In de kroeg en op feestjes praten we met elkaar. Waarom dan niet op straat? Die buurman van twee huizen verderop, tegen wie je nog nooit iets hebt gezegd, kun je vandaag toch gewoon even groeten?
Ik had het deze week kunnen wensen toen ik de hond uitliet. Op één avond zag ik drie prachtige vallende sterren. Drie kansen om te wensen dat we wat meer belangstelling voor elkaar krijgen.
Ik moet alleen toegeven dat ik op dat moment met het wensen nogal individualistisch te werk ben gegaan.
Ik verwacht de komende dagen drie miljoen euro op mijn bankrekening…
Zucht…