Geen stress
Met twee koffers en twee rugzakken waren we in de trein gestapt. Bij de incheckbalie op Schiphol hadden we nog steeds twee koffers. Alleen was er nog maar één rugzak.
Lekker een weekje weg. Weg van het geregel, de kinderen, de honden en de vissen. Op naar Dubai en Abu Dhabi, naar een goede vriend, goede wijn en heerlijk gezelschap. Toevallig reed Max Verstappen dat weekend zijn rondjes op Yas Marina. Daarvoor offerden we ons dan maar op. Monique, Yvonne en ik gingen met de trein naar Schiphol. Makkelijk en relaxed. Geen stress, just go with the flow.
Kak, waar is mijn rugzak? Ik spoelde de film razendsnel terug. In het bagagerek gelegd, dat zag ik nog voor me. De film zei alleen niets over het er weer uithalen, terwijl dat volgens het script toch echt wel de bedoeling was. Yvonne trok mijn koffer naar zich toe. “Ren snel terug!” Ik zette een sprint in waar menig luipaard jaloers op zou zijn. Bij gebrek aan luipaarden concentreerde ik me op de route naar spoor drie.
Met piepende longen stormde ik de roltrap af. Geen trein op spoor drie. Wel aan de overkant, op spoor vijf, met openstaande deuren. Er was nog hoop. Weer naar boven en aan de andere kant naar beneden. Tijdens die afdaling hoorde ik het irritante conducteursfluitje dat ik nou net niet wilde horen.
“Wacht even!” De deuren sloten tergend langzaam, maar snel genoeg om mijn wanhopig reikende armen geen kans te geven. Door het glas keek de conducteur me zonder enige emotie aan. Hij liep weg. De trein kwam langzaam op gang en verdween in een zwart gat. Ik bleef achter.
Als er nou een boek en wat deo in die rugzak hadden gezeten, kon je balen en door. Maar nee. Hier zaten onze paspoorten in. Mijn laptop, iPad en zonnebril ook, maar zonder die paspoorten werd dit een bijzonder korte vakantie.
Bij de NS-informatiebalie deed een medewerker haar uiterste best om contact te krijgen met de trein. Dat lukte niet. Hij stond inmiddels zonder personeel op een rangeerterrein. Daar mochten we niet naartoe. Bovendien was de trein in twee delen gesplitst. We waren ergens in het midden ingestapt. Mijn rugzak kon in allebei de delen liggen, als hij er tenminste nog lag.
We vroegen bij de marechaussee naar een nooddocument. Volgens de medewerker konden we daarmee onze bestemming niet in. Bij Emirates bespraken we andere vluchten. Later op de dag kon misschien, anders morgen. Maar zonder paspoorten kwamen we voorlopig nergens.
Intussen had de NS-medewerker uitgezocht wanneer de twee treindelen weer op het station zouden komen. Het ene vroeg in de middag, het andere pas om zes uur. Onze vlucht vertrok om half drie.
We besloten nog niets om te boeken. Eerst die eerste trein proberen. De medewerker van Emirates had gezegd dat we nog mee konden als we vóór half twee terug waren bij de incheckbalie. Er was dus een kans, maar veel ruimte zat er niet in.
Ik ging naar het perron. De trein zou er maar twee minuten blijven staan. In die tijd moest ik naar binnen, de rugzak vinden en weer buiten zijn. De hele trein doorzoeken was onmogelijk. Ik had een plan nodig.
We waren ingestapt bij een deur met een rolstoelsymbool. Daarna waren we direct linksaf gegaan en naar beneden. Op die deuren ging ik letten.
Daar kwam de trein langzaam uit het zwarte gat naar me toe glijden. Geen deur, geen deur, geen deur, wel een deur! Ik drukte me naar voren. Vier politiemannen kregen me in de gaten. Ik zag hun analyse al voor me: lange, kale man met baseballpet gedraagt zich zenuwachtig. Ja, ik had mijn Max-petje op. Als diezelfde man zo meteen zonder rugzak naar binnen ging en mét rugzak weer naar buiten rende, kon dat nog interessant worden. First things first. Eerst die rugzak.
Door de deur, linksaf. Geen linksaf: de trein stond andersom dan die ochtend. Rechtsaf dan, naar beneden. Links in het rek? Yes! In één keer raak. Hij lag er.
Ik zette mijn luipaardensprint weer in, nu richting incheckbalie dertig. Het was vijf voor half twee. Vijf minuten om boven te komen, naar de balie te rennen en in te checken. Het moest vóór half twee, had de medewerker gezegd.
Het lukte. We konden mee.
Die vrouw bij de NS-balie had zich voor ons vastgebeten in die verdwenen trein. Zonder haar speurwerk had ik niet geweten waar en wanneer ik nog een kans kon wagen. Dankzij haar konden we alsnog vertrekken. Mijn conditie was onderweg ook even getest.
Lekker een weekje weg, op vakantie, weg van de drukte en de stress. Nou, niet dus.