Eindelijk met het hele gezin weg

Blogs, Een weekend in Weert in het voorjaar van 2017, 4 minuten lezen

Bij het karten werd ik derde. Jeffrey was sneller. Kenny ook. Daar had ik dus een heel weekend met het gezin voor georganiseerd. Eerst zorgen dat iedereen tegelijk vrij kon nemen, een huis boeken en vervolgens constateren dat je kinderen je gewoon voorbijrijden.

Het was voorjaar 2017 en ik had mijn verjaardag aangegrepen om ons weer eens allemaal bij elkaar te krijgen. Jeffrey en Kenny studeerden in Breda, Kayleigh in Amsterdam en Joyce in Eindhoven. Brian maakte carrière in het zwembad van Vught en Jessie sliep veel. Iedereen kwam regelmatig thuis, maar zelden tegelijk. Het werd tijd voor papa qualitytime.

Ik prikte een weekend en gaf iedereen de opdracht om studie, werk en andere plannen eromheen te regelen. We gingen naar Weerterbergen. Monique en ik, met alle zes de kinderen. Eindelijk weer eens met ons achten. Monique stond al volledig in de stressmode, dus het feest kon beginnen. In haar poging een bij te redden die in de schuur opgesloten zat, werd ze beloond met een fikse prik in haar wijsvinger. De stemming zat erin. Ik was er klaar voor.

We waren een minuut of zes onderweg en Jessie sliep al. I rest my case. Met twee auto’s reden we naar Weerterbergen, waar een mooi, maar koud vakantiehuis op ons wachtte. Binnen was het kouder dan buiten. Nadat ik de cv aan de praat had gekregen, werd het aangenaam. Op het terras dronken we ons eerste biertje en waanden we ons in het buitenland. Zelfs de plaatsnamen waren ondertiteld: Weert werd Wieërt. Het moest niet gekker worden.

We hadden thuis Indisch gekookt en het eten meegenomen. Daarna kwamen de kaarten en dobbelstenen op tafel. De avond duurde langer dan verstandig was voor het plan om de volgende ochtend om tien uur te gaan zwemmen.

Dat plan sneuvelde. Niemand had een wekker gezet. Met een stevig volume van Beauty and the Beast kreeg ik uiteindelijk beweging in het huis. Tegen elven zaten we aan een gezamenlijke brunch.

In Echt begonnen we met een escaperoom. Twee teams, twee kamers en drie kwartier om de uitgangscode te vinden. Dat lukte geen van beide teams. De deuren gingen na afloop vanzelf open en we mochten op de foto met een bord waarop ‘Amateurs’ stond. Rare jongens, die Limburgers.

Bij het karten moest ik door een belachelijke startvolgorde achteraan beginnen. Toch vocht ik me knap terug naar de derde plaats. Jeffrey was het snelst, gevolgd door Kenny. Monique nam als goede verzorgster de laatste plaats voor haar rekening, zodat ze de rest in de gaten kon houden. Pijnlijk om te constateren dat papa niet meer de snelste of de sterkste was. Gelukkig mocht ik betalen. Dat konden ze niet, mietjes.

Na een barbecue in het restaurant gingen we terug naar ons huisje. Later die avond gingen we bowlen. Ooit een sport die ik in competitieverband aardig onder controle had. Vanavond was daar niets van terug te vinden. Bij terugkomst toepten we ons de nacht in.

Foto bij Eindelijk met het hele gezin weg

Ik kreeg dat weekend een bijzonder verjaardagscadeau: het grote Maarten van Teeffelen boek. Ruim vijftig jaar geschiedenis, gebundeld in een fotoboek. Honderden foto’s, uit alle hoeken en gaten vandaan gehaald. Erg mooi en zeer bijzonder.

De volgende ochtend mochten Ariana Grande en John Legend ons nog een keer uit bed zingen. De kalk viel nog net niet van de muren, maar ze waren wakker en daar ging het om. We hadden in Neeritter een forellenvijver gereserveerd van zeven tot twaalf. Rond tien uur kwamen we aankakken.

“Nou, mooi op tijd mensen, het begon om zeven uur, weet je!” De eigenaar had een punt. Ik brabbelde wat terug en schoof de schuld maar op de kinderen. Gelukkig was het rustig en mochten we langer blijven. Toen hij vroeg of we nog visspullen bij ons hadden, antwoordde Jeffrey bijdehand: “We hebben alleen een goed humeur bij.” Hij wist genoeg. We kregen de full monty: hengels, schepnet, leefnet, aas, alles.

Monique, Joyce en Jessie hadden voor een ander avontuur gekozen: de outlet in Roermond. Wij verspreidden ons met de hengels rond de vijver. Blauwe lucht, zon en bomen om ons heen. De eigenaar zette de vijfentwintig forellen uit die bij ons arrangement hoorden. Nu moesten we ze alleen nog zien te vangen.

Ik haalde als eerste een tegenstribbelend hoofdgerecht binnen en parkeerde het in het leefnet. Brian volgde snel. Na een paar uur eindigden we op veertien forellen. Nu moesten die nog mee. Gezien onze uitmuntende voorbereiding hadden we natuurlijk niets bij waarin je veertien vissen kon vervoeren. Ik regelde vuilniszakken en liep naar het leefnet.

De forellen leefden nog. Het verstand moest op nul: ik pakte ze een voor een uit het net en sloeg ze met een harde klap op hun kop dood. Het geluid dat daarbij werd geproduceerd was, laten we zeggen, bijzonder. Ook het bloed dat op mijn trui en gezicht terechtkwam, viel niet te verbergen. Toen ik me omdraaide, zag ik dat het halve terras naast de vijver het tafereel met afschuw had gadegeslagen. Daar zaten fietsers, wandelaars en vrijgelaten bejaarden van het zonnetje te genieten. Die eerst zo aardig ogende man, die met zijn kinderen ontspannen en grappend rond het meertje bezig was, was voor hun ogen veranderd in een moordlustig wezen zonder geweten. Een onschuldig kopje koffie was plotseling een middagje gladiatoren geworden. De forellen gingen de zakken in en wij bestelden toch maar soep en een tosti. De blikken leken dwars door me heen te prikken. De kinderen hadden die indruk niet. Het zou dus wel mijn verbeelding zijn. Toch?

Terug op het park waren we weer compleet. Monique, Joyce en Jessie hadden hun middag in de outlet in Roermond doorgebracht. Wij maakten de vissen schoon en bereidden er zes voor het avondeten. Een heerlijke maaltijd van onze eigen vangst. We hadden weer tijd gehad om bij te praten, te lachen en bij elkaar te zijn. Een heerlijk weekend met heerlijke mensen. Dank jullie wel. Ik hou van jullie allemaal.