Een strandweekend met twee natte pakken
Omdat Joyce en haar vriendin niet te lang op één plek wilden blijven, vraag me niet waarom, namen Monique en ik twee dagen van hen over. In een huisje op het strand van IJmuiden. IJmuiden of all places. Ik dacht dat je daar alleen een zeehaven had met een boot naar Newcastle. Nee, het had meer. Wat precies, gingen we ontdekken. Verkeerde keuze? We zouden het zien.
Het huisje was een kleine caravan zonder wielen, maar op palen. Het zag er prima uit. Met een chemisch toilet, douchen uit een waterreservoir of met muntjes in het toiletgebouw en licht uit lampen met batterijen konden we alleen niet van luxe spreken.
De eerste avond hadden we al kennisgemaakt met het weer. Buiten op het terras begon het te regenen. Binnen aan het hoofdgerecht brak de zon door. We sloten de dag af met twee potjes Yahtzee. De volgende ochtend gingen we fietsen.
Bloemendaal aan Zee leek een mooie bestemming. Onze eigen fietsen hadden we meegenomen. Na een uur door bossen en duinen begon het wat te druppelen. De weerapp liet weinig bijzonders zien. We parkeerden de fietsen en gingen te voet naar de strandtenten.
We liepen richting Zandvoort, al hadden we dat nog niet door. Een kilometer verder begon het me een partij hard te regenen. Nat tot op onze onderbroek. Ik kon de humor er nog wel van inzien, maar Monique was dan echt niet leuk. Die lieve, zachtaardige ziekenverzorgster die altijd voor iedereen klaarstaat, veranderde in een ontzettend stuk chagrijn waar niets goeds meer uitkwam. Terug naar de fietsen was te ver, een strandtent nog niet in de buurt en schuilen kon nergens. Doorlopen dus.
Als twee verzopen katten bereikten we een beachclub en zochten troost in koffie en thee. Tien minuten later was het droog en kwam de zon door. We keken elkaar wanhopig aan vanwege onze keuzes. Toen we waren opgedroogd en terugliepen, ontdekten we pas dat we in Zandvoort zaten. Onze fietsen stonden ter hoogte van Bloemendaal. Dat hele stuk hadden we dus niet hoeven lopen.
We gingen alsnog bij Bronze Beachclub lunchen. In de zon. Daarmee begon de dag toch weer op een stranduitje te lijken. Voor die avond hadden we een restaurant in Amstelveen geboekt, dus we fietsten op tijd terug. Opnieuw een prachtige route door de duinen.
De laatste drie kilometer werd de lucht weer dreigend donker, maar het was nog maar een stukje. Bij de parkeerplaats kletsten de eerste dikke druppels op ons neer. Het zou toch niet? Toch wel. De regen kletterde als een zotte naar beneden. Bij ons huisje was onze onderbroek voor de tweede keer doorweekt.
Verkeerde keuzes? Ik denk het wel.